తారమ్మ తాళం చెవి
Taramma Talam Chevi - Telugu Children Story | Sritha
తారమ్మ తాళం చెవి - తెలుగు పిల్లల కథ | శ్రిత
Published in manatelugukathalu.com on 13/09/2026
తారమ్మ పెట్టె ఒక అద్భుతమైన తెలుగు బాలల నీతికథ. మంచి మనసున్న బాలుడు వర్ధనుడికి దొరికిన రహస్య తాళం చెవి, అతను చేసిన మూడు నిస్వార్థ మంచి పనులు, చివరకు అతనికి లభించిన అసలైన సంపద ఈ కథలో ఆసక్తికరంగా సాగుతాయి.
అనగనగా అవంతీపురం అనే రాజ్యం ఉండేది. ఆ రాజ్యాన్ని ఒక మంచి మనసున్న రాజు పరిపాలించేవాడు. ఆయన ప్రజలను తన సొంత కుటుంబంలా చూసుకునేవాడు. ఆ రోజు అవంతీపురం రాజు జన్మదినం.
రాజు తన జన్మదినం సందర్భంగా రాజ్యంలోని ప్రజలందరికీ ఉచితంగా భోజన సదుపాయం కల్పించాడు. రాజభవనం అంతా పండుగ వాతావరణంతో కళకళలాడుతోంది. రాజభటులు ప్రజలందరికీ భోజనం, మిఠాయిలు పంచుతున్నారు. ప్రతి సంవత్సరం రాజు ఇచ్చే లడ్డూలలో ఒక లడ్డూలో ప్రత్యేకమైన తాళం చెవి దాచేవారు.
ఆ తాళం చెవి ఒక అద్భుతమైన పెట్టెకు చెందినది. ఆ పెట్టె నిండా బంగారు నగలు, వజ్రాలు, వైడూర్యాలు, అపారమైన సిరిసంపదలు ఉండేవి. కానీ ఆ పెట్టెను ఎవరైనా తెరవలేరు. మంచి మనసున్న బాలుడు లేదా బాలికకు మాత్రమే ఆ తాళం చెవి దొరుకుతుంది.
అంతేకాదు, తాళం చెవి దొరికిన తర్వాత వారు మూడు మంచి పనులు చేయాలి. ఆ మూడు మంచి పనులు పూర్తయిన తర్వాతే తాళం చెవితో ఆ పెట్టెను తెరవగలరు. ఆ రోజు అక్కడికి ఒక బాలుడు కూడా వచ్చాడు. అతని పేరు వర్ధనుడు.
వర్ధనుడి తల్లిదండ్రులు చాలా పేద రైతులు. వర్షాలు లేక పంటలు పండక, కుటుంబాన్ని పోషించడానికి ఎంతో కష్టపడుతున్నారు. ఇంట్లో తినడానికి కూడా సరైన ఆహారం లేని పరిస్థితి.
వర్ధనుడు రాజు ఇచ్చిన భోజనం తిన్నాడు. కానీ తాను తిన్న వెంటనే తన తల్లిదండ్రులు, చెల్లెలు గుర్తుకు వచ్చారు.
అతను ఒక రాజభటుడి దగ్గరకు వెళ్లి, “అయ్యా! ఈ భోజనాన్ని మా అమ్మానాన్నలకు, మా చెల్లెలికి కూడా తీసుకెళ్లవచ్చా?” అని అడిగాడు.
వర్ధనుడి మాటలు విన్న భటుడు చిరునవ్వుతో, “తప్పకుండా తీసుకెళ్లవచ్చు. ఇదిగో, మీ ఇంటివాళ్ల కోసం భోజనం. ఇంకా ఈ లడ్డూను కూడా తీసుకెళ్లు,” అని చెప్పాడు.
“ఇది నువ్వు తిను. తిన్న తర్వాత నీకు ఏం చేయాలో తెలుస్తుంది,” అని భటుడు నవ్వుతూ అన్నాడు.
వర్ధనుడు భోజనం తీసుకుని ఇంటివైపు బయలుదేరాడు. అడవి మార్గంలో కొంతదూరం వెళ్లేసరికి అతనికి చాలా ఆకలిగా అనిపించింది.
“లడ్డూ తింటే బాగుంటుంది,” అనుకుని లడ్డూను తిన్నాడు. లడ్డూ తిన్న వెంటనే లోపల ఏదో గట్టిగా తగిలినట్లు అనిపించింది.
ఆశ్చర్యంగా లడ్డూను తెరిచి చూడగా అందులో ఒక తాళం చెవి, దానితో పాటు ఒక చిన్న గ్రంథం ఉన్నాయి. వర్ధనుడు ఆ గ్రంథాన్ని తెరిచి చదివాడు. అందులో ఇలా ఉంది:
“ఈ తాళం చెవి నీకు దొరికిందంటే నీ మనసు మంచిదని అర్థం. ఈ తాళం చెవితో ఉన్న పెట్టెను పొందాలంటే నువ్వు మూడు మంచి పనులు చేయాలి. ఆ మూడు మంచి పనులు పూర్తయిన తర్వాతే ఈ తాళం చెవితో సిరిసంపదలతో నిండిన పెట్టెను తెరవగలవు.”
వర్ధనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“మూడు మంచి పనులు అంటే ఏమిటి? నేను ఏం చేయాలి?” అని ఆలోచిస్తూ ముందుకు నడిచాడు. అంతలో అతనికి తన స్నేహితుడు రవికాంతుడు ఎదురయ్యాడు. వర్ధనుడు జరిగిన విషయమంతా రవికాంతుడికి చెప్పాడు.
“రవికాంతా! నాకు ఈ తాళం చెవి ఎలా దొరికిందో చూశావు కదా! కానీ మూడు మంచి పనులు అంటే ఏంటో నాకు అర్థం కావడం లేదు,” అన్నాడు.
రవికాంతుడు చాలా దుష్టమైన మనస్తత్వం కలవాడు. తాళం చెవిని చూసిన వెంటనే అతని మనసులో ఆశ పుట్టింది.
“అదేం పెద్ద విషయం కాదు. నువ్వు ఆ తాళం చెవిని నాకు ఇచ్చేయ్. నేను మూడు మంచి పనులు చేసి నీకు తిరిగి ఇస్తాను. ఆ తర్వాత ఆ పెట్టె ఎక్కడ ఉందో తెలుసుకుని, పెట్టె దొరికితే నీకే ఇచ్చేస్తాను,” అన్నాడు. వర్ధనుడు అమాయకంగా అతన్ని నమ్మాడు.
“సరే రవికాంతా,” అని చెప్పి తాళం చెవిని అతనికి ఇచ్చేశాడు. తాళం చెవి తీసుకున్న రవికాంతుడు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
రవికాంతుడి మంచి పనులు
తాళం చెవి చేతిలోకి రాగానే రవికాంతుడు ఆలోచించాడు.
“మంచి పని అంటే ఆకలితో ఉన్నవాళ్లకు భోజనం పెట్టడం కావచ్చు. దెబ్బ తగిలిన వాళ్లకు మందు రాయడం కూడా మంచి పనేమో!”
అతనికి నిజమైన మంచి పని చేయడం తెలియదు. అతని మనసు మొత్తం దుష్టమైన ఆలోచనలతో నిండిపోయి ఉంది. మొదటి మంచి పని చేయాలనుకుని తన సేవకులందరినీ పిలిచాడు.
“ఈరోజు మీరందరూ పస్తులు ఉండాలి. అప్పుడు మీకు బాగా ఆకలి వేస్తుంది. రేపు నేను మీకు భోజనం పెడతాను. అప్పుడు నేను మంచి పని చేసినట్టవుతుంది,” అన్నాడు. పాపం సేవకులు రోజంతా ఆకలితో అలమటించారు.
మరుసటి రోజు రవికాంతుడు వాళ్లకు భోజనం పెట్టకుండా, “ఇప్పుడు మీ అందరికీ దెబ్బలు తగిలినట్టు చేద్దాం!” అంటూ వారిని చితకబాదాడు. సేవకులు బాధతో విలవిల్లాడారు.
“అయ్యో! మాకు చాలా నొప్పిగా ఉంది!” అంటూ ఏడ్చారు.
అప్పుడు రవికాంతుడు మందు తీసుకొచ్చి, “చూశారా! ఇప్పుడు నేను మీకు మందు రాస్తున్నాను. నేను మంచి పని చేశానని మీరందరూ నన్ను పొగడాలి,” అన్నాడు.
సేవకులు అతని మాటలకు మరింత బాధపడ్డారు.
“ఇలాంటి మంచి పని మాకు వద్దు బాబూ!” అంటూ ఏడ్చారు.
ఇలా రెండు పనులు చేశాననుకున్న రవికాంతుడికి మూడో మంచి పని ఏం చేయాలో మాత్రం అర్థం కాలేదు. ఎంత ఆలోచించినా అతని మనసులో మంచి ఆలోచన పుట్టలేదు.
ఇంతలో రవికాంతుడు మూడో మంచి పని చేయాలనుకున్నాడు. తనకు నిజంగా మంచి పనులు చేయడం రాదు. అందుకే తానే దొంగతనం చేసి, తానే దొంగను పట్టించినట్టు రాజభటులకు అప్పగిస్తే, దొంగను పట్టించిన మంచి వాడిగా పేరు వస్తుందని ఒక నాటకం ఆడాలనుకున్నాడు.
అనుకున్నట్టుగానే కోశాగారంలోకి వెళ్లి, అక్కడ ఉన్న నగలను తస్కరించడం మొదలుపెట్టాడు. అయితే నగలను దొంగతనం చేస్తుండగానే రాజభటులకు దొరికిపోయాడు. వారు అతన్ని పట్టుకుని, “నువ్విక్కడ ఏం చేస్తున్నావు?” అని ప్రశ్నించారు.
అప్పుడు రవికాంతుడు జరిగిన మొత్తం కథను రాజభటులకు చెప్పాడు. తారమ్మకు సంబంధించిన విషయం, తాను ఆమె దగ్గర నుంచి తీసుకున్న తాళం చెవి గురించి కూడా వివరించాడు.
అంతా విన్న రాజభటులు, “ఈ తాళం చెవి ఎవరిదో, అది వారికే చెందాలి. కాబట్టి ఇది వర్ధనుడి తాళం చెవి అయితే, వర్ధనుడికే ఇచ్చేయాలి” అని అన్నారు.
అలా ఆ తాళం చెవి చివరకు వర్ధనుడి చేతికి చేరింది. “నాకు దొంగతనం చేయాలని లేదు. ఈ తాళం చెవి కోసం మూడు మంచి పనులు చేయాలి. ఈ తాళం చెవి వర్ధనుడిది!” అన్నాడు.
రాజభటులు తాళం చెవిని చూసి, “అయితే ఇది వర్ధనుడికే చెందుతుంది. వెంటనే అతనికి ఇచ్చేయాలి,” అన్నారు. అలా తాళం చెవి తిరిగి వర్ధనుడి చేతికి చేరింది.
వర్ధనుడి మంచి పనులు
తాళం చెవి తీసుకుని వర్ధనుడు ఇంటివైపు నడుస్తున్నాడు.
మార్గంలో ఒక ముసలమ్మ పెద్ద కట్టెల మోపు మోసుకుంటూ నడవలేక ఆయాసపడుతూ కనిపించింది. వర్ధనుడు ఆమెను చూసి, “అయ్యో! పాపం... ఎంత ఆయాసపడుతోంది!” అనుకున్నాడు.
వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, “అమ్మమ్మా! ఆ కట్టెల మోపు నేను మోస్తాను. మీరు నెమ్మదిగా రండి,” అన్నాడు. కట్టెల మోపును తన భుజాలపై వేసుకుని ఆమె ఇంటి వరకు తీసుకెళ్లి పెట్టాడు.
ఆ ముసలమ్మ ఎంతో సంతోషించి, “నువ్వు చాలా మంచి బాలుడివి నాయనా! నీకు ఎప్పుడూ మంచి జరగాలి,” అని మనస్ఫూర్తిగా ఆశీర్వదించింది. ఆమె వర్ధనుడికి ఒక రొట్టె ముక్క ఇచ్చింది. వర్ధనుడు దాన్ని తీసుకుని ఇంటికి వెళ్లాడు.
ఇంటికి వెళ్లి తల్లిదండ్రులతో కలిసి కూర్చున్నాడు. కానీ బయట నుంచి ఒక కుక్క ఆకలితో అరుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది. వర్ధనుడు బయటకు వచ్చి చూశాడు. పాపం! ఆ కుక్క ఆకలితో ఉంది.
“నేను నీళ్లు తాగాను కదా! నాకు ఈ రొట్టె ముక్క అవసరం లేదు. ఈ కుక్కకు ఇచ్చేస్తాను,” అనుకున్నాడు. తన రొట్టె ముక్కను ఆ కుక్కకు ఇచ్చేశాడు. కుక్క తోక ఊపుతూ ఆనందంగా రొట్టె తింది. వర్ధనుడు సంతోషంగా తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. మళ్లీ తన స్నేహితులతో ఆడుకోవడానికి వెళ్లాడు. అక్కడ అతని స్నేహితుడొకడు రెండు కాళ్లు లేక ఆడుకోలేక ఇబ్బంది పడుతున్నాడు. వర్ధనుడు అతని దగ్గరకు వెళ్లి, “నువ్వెందుకు బాధపడుతున్నావు? నువ్వు కూర్చో. మనం కూర్చునే ఆటలు ఆడుకుందాం,” అన్నాడు.
ఇద్దరూ కలిసి కొంతసేపు ఆడుకున్నారు. తర్వాత వర్ధనుడు తన స్నేహితుడిని భుజాలపై ఎక్కించుకున్నాడు. అతన్ని మోస్తూ పరిగెత్తాడు. ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకున్నారు. ఆ బాలుడి ముఖంలో ఆనందం చూసి వర్ధనుడి మనసు కూడా ఆనందంతో నిండిపోయింది. అంతలోనే రాజభటులు అక్కడికి వచ్చారు.
“వర్ధనుడెవరు?” అని అడిగారు.
“నేనే,” అన్నాడు వర్ధనుడు.
“నిన్న రాజుగారి జన్మదిన వేడుకల్లో నీకు దొరికిన తాళం చెవి గురించి రాజుగారికి తెలిసింది. వెంటనే రాజుగారు నిన్ను రాజభవనానికి తీసుకురమ్మన్నారు,” అన్నారు భటులు. వర్ధనుడు భటులతో కలిసి రాజభవనానికి వెళ్లాడు.
తారమ్మ పెట్టె
అక్కడ రాజు అతని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.
రాజు చిరునవ్వుతో, “వర్ధనా! నీకు దొరికిన తాళం చెవి నీ మంచి మనసుకు గుర్తు. నువ్వు చేసిన మూడు మంచి పనులు నీకు తెలియకుండానే జరిగిపోయాయి. ప్రతిఫలం ఆశించకుండా చేసిన ప్రతి పని నిజమైన మంచి పని,” అన్నాడు.
తర్వాత రాజు అతన్ని ఒక పెద్ద గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ ఒక పెద్ద పెట్టె ఉంది. వర్ధనుడు తన తాళం చెవిని పెట్టగానే—క్లిక్!—అంటూ పెట్టె తెరుచుకుంది. ఆ పెట్టె నిండా బంగారు నగలు, వజ్రాలు, రత్నాలు, అపారమైన సిరిసంపదలు మెరుస్తున్నాయి. వర్ధనుడు వాటిని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఆశ పుట్టలేదు.
అతను రాజుతో, “రాజా! నాకీ సిరిసంపదలు ఏమీ వద్దు. మా అమ్మానాన్నలు పేద రైతులు. వర్షాలు లేక పంటలు పండక చాలా కష్టపడుతున్నారు. మా ఊరిలో కూడా రైతులందరూ ఇబ్బందులు పడుతున్నారు. మీరు మా ఊరికి నీటి సదుపాయం కల్పించి, మా అమ్మానాన్నలు, మా ఊరి ప్రజలు సంతోషంగా ఉండేలా చేయండి. అదే నాకు కావాలి,” అన్నాడు.
వర్ధనుడి మాటలు విన్న రాజు ఎంతో సంతోషించాడు.
“నీలాంటి మంచి మనసున్న బాలుడిని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. నీకు దొరికిన ఈ తారమ్మ పెట్టె నీదే. అంతేకాదు, నీ ఊరికి అవసరమైన నీటి సదుపాయం, విత్తనాలు, పంటలకు కావాల్సిన సహాయం అన్నీ నేను ఏర్పాటు చేస్తాను,” అని రాజు ప్రకటించాడు.
రాజు ఆజ్ఞతో ఆ పల్లెటూరిలో చెరువు తవ్వించారు. నీటి కాలువలు ఏర్పాటు చేశారు. రైతులకు విత్తనాలు, అవసరమైన సహాయం అందించారు.
కొంతకాలానికి ఆ ఊరంతా పచ్చని పంటలతో కళకళలాడింది. వర్ధనుడి తల్లిదండ్రుల కష్టాలు తీరాయి. ఊరి ప్రజలందరూ సంతోషంగా జీవించసాగారు. రాజు సభలో అందరితో ఇలా అన్నాడు:
“నిజమైన సంపద బంగారు పెట్టెలో ఉండదు. మంచి మనసులో ఉంటుంది. ఇతరుల మేలు కోరే హృదయం ఉన్నవాడే నిజమైన ధనవంతుడు!”
అందరూ వర్ధనుడిని అభినందించారు. వర్ధనుడు మాత్రం చిరునవ్వుతో నిలబడ్డాడు. ఎందుకంటే అతనికి అర్థమైంది—
“తారమ్మ తాళం చెవి ఆ పెట్టెను మాత్రమే తెరవలేదు... అది ఒక మంచి మనసు విలువను కూడా ప్రపంచానికి చూపించింది.”
నీతి
మంచి పని ప్రతిఫలం కోసం చేసేది కాదు. మనస్ఫూర్తిగా, ఇతరుల మేలు కోరుతూ చేసిందే నిజమైన మంచి పని.
శుభం.
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
శ్రిత గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
శ్రిత గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: శ్రిత
శ్రిత అనే కలం పేరుతో రచనలు చేస్తున్న జమున, సాధారణ జీవితంలోని అనుభూతులు, కుటుంబ బంధాలు, మానవ సంబంధాలు, మహిళల మనోభావాలను కథల రూపంలో ఆవిష్కరించడాన్ని ఇష్టపడతారు.
ఆమె రచనల్లో ఆప్యాయత, మానవత్వం, కుటుంబ విలువలు సహజంగా ప్రతిబింబిస్తాయి. రోజువారీ జీవితంలో కనిపించే చిన్న చిన్న సంఘటనల్లోని గొప్ప భావాలను పాఠకుల హృదయాలకు చేరేలా చెప్పడం ఆమె రచనల ప్రత్యేకత.
A Kind hearted ❤️