ఆమె చిరునామా
- Ch. Pratap
- 3 minutes ago
- 5 min read
Ame Chirunama - Telugu Family Story | Ch. Pratap
ఆమె చిరునామా - తెలుగు కుటుంబ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 30/08/2026
“ఆమె చిరునామా” ఒక తల్లి ప్రేమ, తండ్రి నిరీక్షణ, పిల్లల పశ్చాత్తాపం చుట్టూ అల్లుకున్న హృదయస్పర్శి తెలుగు కుటుంబ కథ. పదేళ్ల క్రితం మరణించిన సీతమ్మ పేరుతో రాఘవయ్యకు వరుసగా పార్సిళ్లు వస్తుంటాయి. వాటి వెనుక ఉన్న నిజం బయటపడినప్పుడు, ప్రేమకు చిరునామా అవసరం లేదని ఈ కథ మనసుకు హత్తుకునేలా చెబుతుంది.
రాఘవయ్యకు ఉత్తరాలంటే ఎంతో ఇష్టం.
ముప్పై ఐదేళ్లు పోస్టాఫీసులో పనిచేసిన ఆయనకు ఒక నమ్మకం ఉండేది— ఒక మనిషి కోసం బయలుదేరిన ఉత్తరం అతని చేతికి చేరే వరకు ఆ ప్రయాణం పూర్తికాదు.
చిరునామా అసంపూర్ణంగా ఉన్న ఉత్తరాలను ఆయన ప్రత్యేకంగా చూసుకునేవాడు. పేరు, ఊరు, ఏదైనా చిన్న ఆధారం ఉంటే చాలు; అసలు వ్యక్తిని వెతికి మరీ అందించేవాడు.
“పోస్టుమాన్ పని ఉత్తరం మోసుకెళ్లడం కాదు రాఘవయ్యా... ఒక మనిషి మాటను మరో మనిషి దగ్గరకు చేర్చడం” అని ఆయన భార్య సీతమ్మ తరచూ చెప్పేది.
సీతమ్మ చనిపోయి పదేళ్లు అయింది.ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాత రాఘవయ్య జీవితం నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.
కొడుకు అరవింద్ అమెరికాలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. కూతురు మాధవి బెంగళూరులో స్థిరపడింది. ఇద్దరూ తండ్రిని ప్రేమిస్తారు. పండుగలకు వస్తారు. ఫోన్ చేస్తారు. అవసరమైన డబ్బు పంపిస్తారు.
కానీ రాఘవయ్యకు తెలుసు—
ప్రేమ ఉండటం ఒకటి... ఆ ప్రేమకు సమయం కేటాయించడం మరొకటి.
అతను మాత్రం పిల్లలను ఎప్పుడూ నిందించలేదు.
“వాళ్ల జీవితాలు వాళ్లవి. మనం వాళ్లను పెంచింది మన దగ్గరే ఉండటానికి కాదు కదా” అని తనతో తానే చెప్పుకునేవాడు.
ఒక శుక్రవారం సాయంత్రం పోస్టాఫీసు మూసే సమయంలో ఒక పార్సిల్ ఆయన చేతికి వచ్చింది. చిరునామా చూసిన వెంటనే ఆయన కళ్లకు ఏదో తేడాగా అనిపించింది.
పేరు: సీతమ్మ.
చిరునామా మాత్రం—
రాఘవయ్య ఇంటి చిరునామా.
ఆయన చేతులు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.
సీతమ్మ చనిపోయి పదేళ్లు. ఎవరో పొరపాటున పంపి ఉంటారని అనుకున్నాడు. పార్సిల్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. రాత్రంతా అది టేబుల్పై అలాగే ఉంది. చివరకు తెరిచాడు. లోపల పది చిన్న పిల్లల కథల పుస్తకాలు.
అంతే. పంపినవారి పేరు ఉంది. కానీ సీతమ్మతో దానికి సంబంధం ఏమిటో అర్థం కాలేదు. మరుసటి రోజు ఆ పుస్తకాలను ఒక స్థానిక పాఠశాలకు ఇచ్చేశాడు.
నెలరోజులకు మరో పార్సిల్ వచ్చింది.
మళ్లీ— సీతమ్మ పేరుతో. ఈసారి పిల్లల బట్టలు. మూడో నెలలో రంగు పెన్సిళ్లు. నాలుగో నెలలో చిన్నపిల్లల చెప్పులు. ప్రతి పార్సిల్లోనూ ఒక చిన్న కాగితం.
ఒకే వాక్యం:
“సీతమ్మ చెప్పినట్టు.”
రాఘవయ్యకు ఇప్పుడు ఇది పొరపాటు కాదని అర్థమైంది.
కానీ రహస్యం మాత్రం అలాగే ఉంది. సీతమ్మ ఎవరితో ఏమి చెప్పింది?
ఆమె చనిపోయి పదేళ్లు అయినా, ఎవరు ఆమె పేరుతో ఈ వస్తువులు పంపిస్తున్నారు? ఒకరోజు ఆయన ఒక పార్సిల్ పంపిన చిరునామాను వెతుక్కుంటూ పట్టణం చివరలోని ఒక చిన్న అనాథాశ్రమానికి వెళ్లాడు.
అక్కడి నిర్వాహకురాలు ఆయనను చూసిన వెంటనే ఆశ్చర్యపోయింది.
“మీరు రాఘవయ్యగారే కదా?”
“అవును. మీరు నన్ను ఎలా గుర్తుపట్టారు?”
ఆమె లోపలికి వెళ్లి పాత ఫైల్ తీసుకొచ్చింది.
“సీతమ్మగారు మీ గురించి చాలా చెప్పేవారు.”
రాఘవయ్య గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
“నా భార్య మీకు తెలుసా?”
“తెలుసు. చాలా సంవత్సరాలు.”
ఫైల్లోని మొదటి పేజీపై సీతమ్మ పేరు ఉంది. ఆమె ప్రతి నెలా కొంత మొత్తాన్ని ఈ పిల్లల కోసం పొదుపు చేసేది. పిల్లలకు పుస్తకాలు, బట్టలు, పాఠశాల సామగ్రి అందించేది. తన పేరు బయటకు రావడం ఆమెకు ఇష్టం ఉండేది కాదు.
“ఆమె ఇంత చేస్తున్న విషయం నాకు తెలియదు.”
“మీకు తెలియకుండా చేయాలని ఆమె కోరుకున్నారు.”
“ఎందుకు?”
నిర్వాహకురాలు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి ఒక కవర్ తీసింది. “ఇది ఆమె మీ కోసం వదిలింది. కానీ మీరు స్వయంగా ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ఇవ్వాలని చెప్పింది.”
రాఘవయ్య చేతులు వణికాయి.లేఖను తెరిచాడు.
“రాఘవయ్యా,
నువ్వు ఈ లేఖ చదివే సమయానికి నేను నీ పక్కన ఉండకపోవచ్చు. కానీ నువ్వు ఒంటరిగా ఉండకూడదని నాకు తెలుసు.
మన పిల్లలు దూరంగా ఉన్నారు. వాళ్లు చెడ్డవాళ్లు కాదు. వాళ్ల జీవితాలు వాళ్లను దూరంగా తీసుకెళ్లాయి. ఒకరోజు వాళ్లు తిరిగి వస్తారు. కానీ వాళ్లను నేను పిలిచి రమ్మని చెప్పను.
ఎందుకంటే ప్రేమను బలవంతంగా రప్పించకూడదు. అది తనంతట తానే తిరిగి రావాలి. నేను వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా ఈ పిల్లలకు సహాయం కొనసాగాలి. నా దగ్గర ఉన్న పొదుపుతో కొంతకాలం సాగుతుంది. తర్వాత మన పిల్లలకు ఈ బాధ్యత ఇవ్వు. వాళ్లు తమ తల్లిని గుర్తు చేసుకుంటూ దీన్ని కొనసాగిస్తే, ఒకరోజు మన ఇంటి తలుపు వాళ్లే తట్టుతారు.
అప్పుడు వాళ్లను ఏమీ అడగకు.
‘ఎందుకు రాలేదు?’ అని కాదు.
‘ఇక ఎప్పుడు వస్తారు?’ అని కూడా కాదు.
కేవలం ‘తిన్నారా?’ అని అడుగు.
అదే తండ్రి గెలుపు.”
రాఘవయ్య లేఖను గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. కానీ అతనికి ఇంకా ఒక ప్రశ్న ఉంది.
“ఈ పార్సిళ్లు ఎవరు పంపిస్తున్నారు?”
నిర్వాహకురాలు చిరునవ్వుతో తలుపు వైపు చూసింది. అక్కడ ఇద్దరు నిలబడి ఉన్నారు.
అరవింద్.
మాధవి.
రాఘవయ్య వారిని చూసి మాట మర్చిపోయాడు.
“నాన్నా...” అని అరవింద్ ముందుకు వచ్చాడు.
రాఘవయ్య మాత్రం ఒక్క మాట అన్నాడు—
“మీకు ఎప్పటి నుంచి తెలుసు?”
మాధవి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
“అమ్మ డైరీ మాకు దొరికినప్పుడు. ఆమె పొదుపు పత్రాలు కూడా.”
“అయితే నా దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదు?”
ఈసారి అరవింద్ తలదించుకున్నాడు.
“మేము రావాలని అనుకున్నాం. చాలా సార్లు. కానీ ప్రతిసారీ ఏదో ఒక కారణం చెప్పుకుని వాయిదా వేశాం. ఒకరోజు మీ దగ్గరకు వచ్చి, ‘నాన్నా, ఇన్ని సంవత్సరాలు మిమ్మల్ని ఒంటరిగా ఎందుకు వదిలేశాం?’ అని అడగాల్సి వస్తుందని భయపడ్డాం.”
రాఘవయ్య కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
“అందుకే మీ అమ్మ పేరుతో పార్సిళ్లు పంపారా?”
“అవును.”
“నాతో నేరుగా మాట్లాడకుండా?”
మాధవి మెల్లగా చెప్పింది—
“అమ్మ మాకు చెప్పింది కదా... ప్రేమను బలవంతంగా రప్పించకూడదని.”
రాఘవయ్య తల వంచి నవ్వాడు.
“మీ అమ్మ చనిపోయి పదేళ్లు అయినా... మీ ఇద్దరినీ నాకంటే బాగా నడిపిస్తోంది.”
ముగ్గురూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు. కొద్దిసేపటి తర్వాత మాధవి తన బ్యాగ్లోంచి ఒక చిన్న కవర్ తీసింది.
“ఇది చివరి పార్సిల్.”
రాఘవయ్య కవర్ తెరిచాడు. లోపల సీతమ్మ చేతిరాతలో మరో చిన్న చీటీ.
“ఇకపై నా పేరుతో ఏదీ పంపొద్దు. నా పని పూర్తయింది.
ఇక నా పిల్లల పేరుతో వారి నాన్నకు వచ్చే ప్రతి ఉత్తరం... నేరుగా ఆయన చేతికి చేరాలి.”
రాఘవయ్య కళ్లను మూసుకున్నాడు.
పది సంవత్సరాలుగా తాను ఒక ఖాళీ ఇంట్లో జీవిస్తున్నానని అనుకున్నాడు.
ఆ రోజు తెలిసింది—
ఆ ఇల్లు ఖాళీగా లేదు. ఒక తల్లి ప్రేమ అక్కడ పదేళ్లుగా కాపలా కాస్తోంది.
కొన్ని నెలల తర్వాత పోస్టాఫీసులో రాఘవయ్య టేబుల్పై ఒక కొత్త పార్సిల్ వచ్చింది.
చిరునామా:
“రాఘవయ్యకు.”
పంపినవారు:
“అరవింద్, మాధవి.”
ఆయన పార్సిల్ తెరిచాడు.
లోపల మూడు టిఫిన్ బాక్సులు.
ఒకదానిపై—
“నాన్న కోసం.”
మరోదానిపై—
“అరవింద్ కోసం.”
మూడోదానిపై—
“మాధవి కోసం.”
రాఘవయ్య నవ్వుకున్నాడు.
తన పక్కన ఉన్న సీతమ్మ ఫొటోను చూసి మెల్లగా అన్నాడు—
“సీతమ్మా... నీ చివరి పార్సిల్ మాత్రం చాలా ఆలస్యంగా వచ్చింది.”
కొద్దిసేపు ఆగి చిరునవ్వుతో మళ్లీ అన్నాడు—
“కానీ ఈసారి... నేరుగా గుండెల్లోకి చేరింది.”
ఆ రోజు రాఘవయ్య పోస్టాఫీసు తలుపులు కొంచెం ముందుగానే మూశాడు.
ఇంటికి వెళ్లాలి. ఎందుకంటే ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఆ ఇంటి తలుపు వెనుక—
తండ్రి కోసం ఎదురు చూస్తున్న ఇద్దరు పిల్లలు ఉన్నారు. కొన్ని పార్సిళ్లు వస్తువులను మోసుకురావు. మనుషులను తిరిగి తీసుకొస్తాయి.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments