ఆమె కూడా ఆ ఇంట్లో ఒక మనిషే!
Aame Kuda Aa Intlo Oka Manishe! - Telugu Family Story | Gouthami Nayaneni
ఆమె కూడా ఆ ఇంట్లో ఒక మనిషే! - తెలుగు కుటుంబ కథ | గౌతమి నాయనేని
Published in manatelugukathalu.com on 11/11/2026
భార్యగా, తల్లిగా కుటుంబ బాధ్యతలు నిర్వర్తించే మహిళకు కూడా తనకంటూ గుర్తింపు, గౌరవం, అభిప్రాయాలు, స్వేచ్ఛ ఉంటాయి. కుటుంబంలో ప్రేమ అంటే కేవలం బాధ్యతలు నెరవేర్చడం కాదు.. ఒకరి మనసును మరొకరు అర్థం చేసుకోవడం కూడా.
ఉదయం ఆరు గంటలు.
వంటగదిలో గిన్నెల చప్పుడు వినిపిస్తోంది. పిల్లల స్కూల్ యూనిఫామ్‌లు ఇస్త్రీ చేసి ఉన్నాయి. భర్తకు కావాల్సిన షర్ట్ మంచం మీద సిద్ధంగా ఉంది.
“అమ్మా… నా వాటర్ బాటిల్ ఎక్కడ?”
“అక్కడే ఉంది నాన్నా, బ్యాగ్ పక్కన పెట్టాను.”
“అమ్మా… నాకు ఈరోజు దోశ కావాలి.”
“సరే బంగారం, ఇప్పుడే వేస్తాను.”
ఇంతలో భర్త గది నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
“నా బ్లూ షర్ట్ ఎక్కడ పెట్టావు?”
“నిన్నే ఇస్త్రీ చేసి మంచం మీద పెట్టాను.”
“అక్కడ లేదు. ఒక్క పని కూడా సరిగ్గా గుర్తుండదు నీకు.”
ఆమె చేతిలోని గరిటెను పక్కన పెట్టి వెళ్లి వెతికి తీసుకొచ్చింది. అతను షర్ట్ తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు. ఆమె మళ్లీ వంట మొదలుపెట్టింది.
ఆ ఇంట్లో అందరి వస్తువులూ ఎక్కడున్నాయో ఆమెకు గుర్తుంటుంది. కానీ ఆమెకు ఏం కావాలో మాత్రం ఎవరికీ గుర్తుండదు.
పెళ్లికి ముందు ఆమె కూడా చదువుకుంది. ఉద్యోగం చేయాలని అనుకుంది. తనకంటూ ఒక గుర్తింపు సంపాదించుకోవాలని కలలు కనేది.
పెళ్లి తర్వాత ఆ కలలన్నీ కుటుంబం అనే కొత్త బాధ్యతల మధ్య వెనుకబడిపోయాయి. అది ఆమెకు బాధ్యతలంటే ఇష్టం లేక కాదు. కుటుంబాన్ని ప్రేమించేది.
భర్తను ప్రేమించేది. పిల్లలంటే ప్రాణం.
కానీ ప్రేమించడం అంటే తనను తాను పూర్తిగా మర్చిపోవడమా? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఆమెకు ఇప్పటికీ దొరకలేదు.
ఆదివారం ఉదయం.
పిల్లలిద్దరూ టీవీ ముందు కూర్చుని ఏదో చూస్తున్నారు.
“నాన్నా!” చిన్నవాడు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
“ఏంటి?”
“ఈరోజు పార్కుకు వెళ్దామా? మా ఫ్రెండ్ వాళ్ల నాన్న తీసుకెళ్లారు. అక్కడ పెద్ద స్లైడ్ ఉందట.”
“ప్రతిరోజూ ఏదో ఒకటి కావాలి. ఇంట్లో కూర్చోండి.”
“కానీ నాన్నా…”
“చెప్పింది వినిపించలేదా?”
పిల్లవాడు తలదించుకుని వెనక్కి వెళ్లిపోయాడు. అంతా గమనిస్తున్న ఆమె మెల్లగా అంది.
“పాపం, పిల్లలే కదా! కాసేపు తీసుకెళ్తే బాగుంటుంది.”
“నీకు వాళ్లను బాగా గారాబం చేయడం అలవాటైపోయింది. పిల్లలు అంటే క్రమశిక్షణ ఉండాలి. అడిగిన ప్రతిదీ చేయలేం.”
“క్రమశిక్షణ ఉండాలి. కానీ వాళ్లకు ఇష్టాలు కూడా ఉంటాయి కదా!”
“నువ్వు మధ్యలో మాట్లాడకు. పిల్లల్ని ఎలా పెంచాలో నాకు తెలుసు.”
ఆమె మౌనంగా వంటగదిలోకి వెళ్లిపోయింది. పిల్లలు కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆ రోజు ఆదివారం. కానీ ఆ ఇంట్లో పిల్లలకు మాత్రం సెలవు రోజు ఆనందం లేదు.
మధ్యాహ్నం.
భోజనం చేస్తూ పెద్దమ్మాయి అడిగింది.
“అమ్మా, మా స్కూల్లో వచ్చే వారం డ్రాయింగ్ కాంపిటీషన్ ఉందట. నేను పార్టిసిపేట్ చేయనా?”
“చేయమ్మా! నీకు డ్రాయింగ్ అంటే ఎంత ఇష్టమో నాకు తెలుసు.”
“కానీ నాన్న అడిగితే వద్దంటాడేమో!”
ఆ మాట విన్న ఆమె కాసేపు ఆగిపోయింది.
“ఎందుకమ్మా అలా అనుకుంటున్నావు?”
“గతసారి డాన్స్ క్లాస్‌కి వెళ్తానంటే చదువు పాడవుతుందని వద్దన్నాడు కదా!”
ఆమె కూతురి ముఖంలోకి చూసింది. చిన్న వయసులోనే తన ఇష్టాన్ని చెప్పేముందు ఎదుటివారి అనుమతి గురించి భయపడటం ఎక్కడ నేర్చుకుంది ఈ పిల్ల?
“నువ్వు నీకు నచ్చినవి నేర్చుకోవచ్చు తల్లీ. చదువుతో పాటు నీ ఇష్టాలకు కూడా సమయం ఉండాలి.”
“నాన్న ఒప్పుకుంటాడా అమ్మా?”
ఆమె వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయింది. ఎందుకంటే ఆ ఇంట్లో పిల్లల ఇష్టాల విషయంలో కూడా ఆమె నిర్ణయం చివరి మాట కాదు.
సాయంత్రం.
ఆమెకు తలనొప్పి మొదలైంది. ఇటీవల మైగ్రేన్ ఎక్కువవుతోంది. నొప్పి వచ్చినప్పుడు వెలుతురు భరించలేకపోతుంది. శబ్దం కూడా ఇబ్బందిగా అనిపిస్తుంది. ఆ విషయం భర్తకు చాలాసార్లు చెప్పింది.
ఆ రోజు కూడా తల పట్టుకుని సోఫాలో కూర్చుంది. భర్త ఫోన్ చూస్తూ ఉన్నాడు.
“ఏమైంది?”
“తల నొప్పిగా ఉంది. మైగ్రేన్ మళ్లీ మొదలైంది.”
“మందు వేసుకో.”
“వేసుకున్నాను. కాసేపు పడుకుంటాను. ఈరోజు రాత్రి వంట నువ్వు చూసుకుంటావా? నాకు కాస్త ఇబ్బందిగా ఉంది.”
“నేనా? నాకు ఆఫీసులో ఎంత పని ఉంటుందో తెలుసు కదా! ఇంట్లో ఉండే నీకు కూడా పనులు చేయలేకపోతే ఎలా?”
ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతనికి ఆఫీసులో ఒత్తిడి ఉంటుందని ఆమెకు తెలుసు. కానీ తనకు నొప్పి ఉందని చెప్పినప్పుడు ఆ విషయం గుర్తుంచుకోవడం కూడా అంత కష్టమా? ఆమె నెమ్మదిగా లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది.
ఆ రాత్రి వంట పూర్తయ్యేసరికి తలనొప్పితో పాటు కళ్లలో నీళ్లు కూడా చేరాయి. ఆమెకు కావాల్సింది వంట చేయడంలో సహాయం మాత్రమే కాదు. తన బాధను అర్థం చేసుకునే మనిషి.
రాత్రి.
పిల్లలు పడుకున్నాక భర్త భోజనం చేస్తూ అన్నాడు.
“ఈ మధ్య ఇంట్లో ఏదో ప్రశాంతత లేకుండా పోతోంది. పిల్లలు కూడా నా మాట వినడం లేదు.”
“పిల్లలు నీతో మాట్లాడటానికి భయపడుతున్నారు.”
“ఏంటి?”
“వాళ్లకు ఏదైనా కావాలంటే ముందుగా నువ్వు కోప్పడతావేమో అని ఆలోచిస్తున్నారు.”
“అంటే నేను వాళ్లను క్రమశిక్షణగా పెంచకూడదా?”
“క్రమశిక్షణ వేరు. భయం వేరు.”
“ఇప్పుడు నువ్వు నాకు పేరెంటింగ్ నేర్పిస్తావా?”
ఆమె గొంతు తగ్గించింది. “నేర్పించడం కాదు. మన పిల్లల గురించి మాట్లాడుతున్నాను.”
“రోజంతా ఇంట్లో ఉండి నీకు ఇవే ఆలోచనలు వస్తాయి.”
ఆ మాటకు ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు కూడా రాలేదు. ఎందుకంటే ఆ ఇంట్లో ఆమె చేసే పనులన్నీ కనిపిస్తాయి. కానీ ఆమె ఆలోచనలు మాత్రం ఎవరికీ కనిపించవు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత…
పుట్టింటికి వెళ్లింది. అమ్మతో కూర్చుని మాట్లాడుతోంది.
“ఏమే, ఈ మధ్య చాలా అలసిపోయినట్టు కనిపిస్తున్నావు. ఒంట్లో బాగానే ఉందా?”
“బాగానే ఉందమ్మా.”
“నిజం చెప్పు. నీకు ఏదైనా బాధ ఉందా?”
ఆమె కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. తర్వాత మెల్లగా అంది.
“అమ్మా, ఈ ఇంట్లో అందరికీ నేను కావాలి. కానీ నాకేం కావాలో మాత్రం ఎవరికీ అవసరం లేదనిపిస్తుంది.”
“అలా ఎందుకు అనుకుంటున్నావు?”
“పిల్లలకు ఏం కావాలో నాకు తెలుసు.
ఆయనకు ఏం కావాలో నాకు తెలుసు. కానీ నాకు తలనొప్పి వస్తే ఎలా ఉంటుందో ఆయనకు గుర్తుండదు.
నాకు ఏం ఇష్టమో అడగడు. పిల్లలకు ఏదైనా ఇష్టముంటే అది చేయడానికి కూడా భయపడుతున్నారు. నేను ఏదైనా చెప్పినా చివరికి నా మాటకు విలువ ఉండదు.”
అమ్మ నిశ్శబ్దంగా వింటోంది.
“పెళ్లయినప్పుడు నా జీవితాన్ని ఆయనతో పంచుకోవడానికి వచ్చాను అమ్మా. కానీ నా జీవితంలో నాకు సంబంధించిన విషయాలకే చోటు లేకుండా పోయింది.”
“నువ్వు కూడా ఒక మనిషివే తల్లీ. నీకంటూ ఒక జీవితం ఉందని మర్చిపోకు.”
ఆ మాట ఆమె మనసులో ఎక్కడో నిలిచిపోయింది.
ఆ రాత్రి…
ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక చాలా సేపు ఆలోచించింది. భర్త తనను ప్రేమించడా? పిల్లలంటే అతనికి ఇష్టం లేదా? అలా అని చెప్పలేం.
అతను కుటుంబం కోసం కష్టపడుతున్నాడు. పిల్లల భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు. ఇంటి అవసరాలు తీరుస్తున్నాడు.
కానీ కుటుంబానికి కావాల్సింది ఆర్థిక భద్రత మాత్రమేనా? ఒక ఇంట్లో అందరికీ భోజనం దొరకాలి. బట్టలు ఉండాలి. పిల్లలకు చదువు ఉండాలి. అంతేనా?
భార్యకు గౌరవం ఉండకూడదా? పిల్లలకు స్వేచ్ఛ ఉండకూడదా? ఎవరైనా తమ బాధను చెప్పుకోవడానికి భయం లేకుండా ఉండకూడదా? ఇంటి గోడలు మనుషులకు రక్షణగా ఉండాలి కానీ వారి ఆశలకు హద్దులుగా మారకూడదు కదా!
మరుసటి ఆదివారం ఉదయం.
పిల్లలు మళ్లీ పార్కుకు వెళ్దామని అడిగారు. ఈసారి ఆమె వాళ్లతో పాటు భర్త దగ్గరకు వెళ్లింది.
“ఈరోజు మనమందరం బయటకు వెళ్దాం.”
“నాకేమీ పని లేదా? మీరు వెళ్లండి.”
“నేను పిల్లల్ని తీసుకెళ్తాను. కానీ మనం అందరం కలిసి కొంత సమయం గడిపితే వాళ్లకు బాగుంటుంది.”
“నాకు ఇష్టం లేదు. మీరు వెళ్లండి.”
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
“మీకు ఇష్టం లేకపోతే రాకపోవచ్చు. కానీ పిల్లల ఇష్టాలను ప్రతిసారీ ఆపకండి. వాళ్లు కూడా ఈ ప్రపంచాన్ని చూడాలి. కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవాలి. వాళ్లకంటూ కొన్ని జ్ఞాపకాలు ఉండాలి.”
అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె పిల్లల వైపు తిరిగి, “రెడీ అవ్వండి. ఈరోజు మనం పార్కుకు వెళ్దాం” అంది. పిల్లల ముఖాల్లో ఒక్కసారిగా ఆనందం కనిపించింది.
ఆ చిన్న ఆనందాన్ని చూస్తూ ఆమెకు చాలా రోజుల తర్వాత మనసు తేలికగా అనిపించింది.
ఆ రోజు సాయంత్రం.
పిల్లలు పార్కులో ఆడుకుంటుంటే ఆమె బెంచీ మీద కూర్చుంది.
చుట్టూ ఉన్న కుటుంబాలను చూస్తోంది. ఒక తండ్రి తన కూతురితో ఊయల ఊపుతున్నాడు. మరో తల్లి తన కొడుకు సైకిల్ తొక్కడం చూసి చప్పట్లు కొడుతోంది.
ఆమె మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది. పిల్లలకు ప్రపంచాన్ని చూపించాలంటే ముందుగా మనం వాళ్లతో కలిసి నడవాలి. భార్యను గౌరవించాలంటే ముందుగా ఆమెను ఒక వ్యక్తిగా చూడాలి.
ప్రేమ అంటే కేవలం కుటుంబం కోసం సంపాదించడం కాదు. మనతో ఉన్నవాళ్ల మనసుల్లో ఏముందో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించడం కూడా ప్రేమే.
ఆ రాత్రి…
పిల్లలు నిద్రపోయాక ఆమె తన పాత నోట్‌బుక్ తీసింది. చాలా రోజుల తర్వాత ఏదో రాయాలని అనిపించింది. మొదటి పేజీలో తన పేరు రాసుకుంది.
తర్వాత ఇలా రాసింది.
“నేను ఒకరి భార్యను. ఇద్దరు పిల్లలకు తల్లిని. ఒక ఇంటి బాధ్యతలను చూసుకునే వ్యక్తిని.
కానీ ఇవన్నీ నా పరిచయాలు మాత్రమే. ఇవేవీ నా పూర్తి గుర్తింపు కావు.
నాకు కూడా కొన్ని ఇష్టాలున్నాయి. నాకు కూడా అనారోగ్యం వస్తుంది. నాకూ విశ్రాంతి కావాలి. నా మాటకు విలువ కావాలి. నా పిల్లలు భయంతో కాదు, ప్రేమతో పెరగాలి. నా జీవితంలో నేను కూడా ఉండాలి.”
నోట్‌బుక్ మూసి పక్కన పెట్టింది. ఆమె జీవితం ఒక్క రాత్రిలో మారిపోలేదు. భర్త ఒక్కసారిగా మారిపోలేదు. ఇంట్లో సమస్యలన్నీ పరిష్కారం కాలేదు.
కానీ ఒక మార్పు మొదలైంది. తనను తాను గుర్తించుకోవడం మొదలైంది.
ఒక చిన్న ప్రశ్న…
ఒక భార్య తన భర్తకు ఇష్టమైనవి గుర్తుపెట్టుకోవడం ప్రేమ అయితే, ఆమెకు ఇష్టమైనవి గుర్తుపెట్టుకోవడం కూడా ప్రేమే కదా!
ఒక తండ్రి పిల్లలకు క్రమశిక్షణ నేర్పడం బాధ్యత అయితే, వాళ్లకు స్వేచ్ఛ ఇవ్వడం కూడా బాధ్యతే కదా!
ఒక కుటుంబాన్ని నడిపించడం అంటే అందరూ తన మాట వినేలా చేయడమా? లేక అందరి మాటలకు ఇంట్లో చోటు కల్పించడమా?
భార్యకు భర్త కావాలి… పాలకుడు కాదు. పిల్లలకు తండ్రి కావాలి… జైలర్ కాదు. ఒక ఇంటికి పెద్దమనిషి కావాలి… యజమాని కాదు.
ఎందుకంటే ఇల్లు అంటే నాలుగు గోడలు కాదు. ఆ గోడల మధ్య జీవించే ప్రతి మనిషికి తనకంటూ ఒక మనసు, ఒక మాట, ఒక స్వేచ్ఛ ఉండే ప్రదేశం.
ఆ ఇంట్లో అందరికీ ఒక గుర్తింపు ఉన్నప్పుడు… ఆమెకు మాత్రం ఎందుకు ఉండకూడదు?
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
గౌతమి నాయనేని గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
గౌతమి నాయనేని గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: గౌతమి నాయనేని
నా పేరు గౌతమి. తెలుగు కథలు రాయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ముఖ్యంగా కుటుంబ బంధాలు, స్త్రీల జీవితాల్లోని భావోద్వేగాలు, జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను కథల రూపంలో అందించడం నాకు ఇష్టం. పాఠకుల మనసును తాకేలా, ఆలోచింపజేసేలా కథలు రాయాలన్నదే నా ఆకాంక్ష. ప్రస్తుతం నా రచనా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, మంచి కథలను పాఠకులకు అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.
Comments