ఆకురాలే కాలం
- Munipalle Vasundhara Rani
- May 22
- 4 min read
old age emotional story Telugu, parents respect Telugu, parents respect Telugu
Akurale Kalam - Telugu Emotional Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
ఆకురాలే కాలం - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 22/05/2026
వృద్ధాప్యం అంటే కేవలం వయసు కాదు…అది మనసుకు కావాల్సిన ఆత్మీయత, గౌరవం, మరియు స్వతంత్రం కోసం చేసే నిశ్శబ్ద పోరాటం.
“ఆకురాలే కాలం” కథ, ఆధునిక నగర జీవితంలో ఒంటరితనానికి గురైన ఒక వృద్ధ దంపతుల హృదయాన్ని హత్తుకునే ప్రయాణాన్ని అద్భుతంగా చిత్రిస్తుంది.
లగ్జరీ వసతుల్లో దొరకని సంతోషం…పాత పెంకుటింటి ఆత్మీయతలో వాళ్లకు మళ్లీ దొరికింది.
రామనాథం వయసు డెబ్బై రెండు ఏళ్లు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుండి రిటైర్ అయ్యాక, జీవితమంతా ఒకరి కింద లొంగకుండా, ఆత్మగౌరవంతో బ్రతికిన వ్యక్తి ఆయన. ఆయన భార్య జానకమ్మ. ఇల్లు, భర్త, పిల్లల క్షేమం తప్ప మరో లోకం తెలియని అమాయకురాలు.
ఆ వృద్ధ దంపతులు ఇద్దరూ సిటీలో సాంకేతిక రంగంలో స్థిరపడిన తమ ఏకైక కొడుకు శరత్, కోడలు మాధవి, ఎనిమిదేళ్ల మనవడు అఖిల్తో కలిసి ఒకే ఫ్లాట్లో ఉంటున్నారు.
పైకి ఆ సంసారం ఎంతో అందంగా, లగ్జరీగా కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ నాలుగు గోడల మధ్య ఒక నిశ్శబ్ద దూరం దాగుంది. ఉదయం లేచింది మొదలు కొడుకు, కోడలు లాప్టాప్ల ముందు కూర్చుని విదేశీ క్లయింట్లతో మీటింగుల్లో మునిగిపోతారు. మనవడు అఖిల్ ఎప్పుడూ ఐప్యాడ్లో గేమ్స్ ఆడుకుంటూ ఉంటాడు.
పొద్దున్నే కాఫీ టేబుల్ దగ్గరి నుండి రాత్రి డిన్నర్ ప్లేట్ వరకు అంతా ఒక యంత్రంలా జానకమ్మే చేస్తూ పోతుంది. తాము కేవలం పనికి తప్పిస్తే, మిగతా సమయంలో ఆ ఇంట్లో ఎవరికీ అవసరం లేని వస్తువుల్లా మారుతున్నామనే బాధ వాళ్లలో లోలోపల మొదలైంది. తమతో మాట్లాడేందుకు, కాసేపు ఆత్మీయంగా గడిపేందుకు ఎవరికీ సమయం లేకపోవడంతో రామనాథం, జానకమ్మల మనసులు నిశ్శబ్దంగా రోదించేవి.
ఒకరోజు రాత్రి శరత్, మాధవి ఇద్దరూ రామనాథం గదిలోకి వచ్చారు. శరత్ ముఖంలో ఏదో తెలియని సంకోచం కనిపిస్తోంది. నెమ్మదిగా రామనాథం పక్కన కూర్చుని, "నాన్నగారూ! ఆఫీస్ పని మీద నేను, మాధవి కలిసి యూఎస్ వెళ్లాల్సి వస్తోంది. ప్రాజెక్ట్ చాలా ముఖ్యం, కనీసం ఆరు నెలలు పడుతుంది. అఖిల్ను కూడా మా వెంటే తీసుకెళ్తున్నాం" అని చెప్పాడు.
రామనాథం సరేనన్నట్లు తల ఊపాడు. కానీ శరత్ అంతటితో ఆగలేదు. "అయితే... మీరు ఇద్దరే ఈ పెద్ద ఫ్లాట్లో ఉండటం కష్టం నాన్న. పైగా మీకు వయసైపోయింది, ఆరోగ్య సమస్యలు ఉన్నాయి. అందుకే సిటీ అవతల ఉన్న ఒక లగ్జరీ సీనియర్ సిటిజన్ హోమ్లో మాట్లాడాను. అన్ని వసతులు ఉంటాయి, మీ వయసు వాళ్లు చాలామంది ఉంటారు. కార్పొరేట్ మెడికల్ కేర్ ఉంటుంది. మేం వచ్చేదాకా ఆరు నెలలు అక్కడ ఉంటే మాకు కూడా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది" అన్నాడు.
కొడుకు నోట ఆ మాట వినగానే జానకమ్మ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. రామనాథం గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది. కంటికి రెప్పలా పెంచి పెద్ద చేసిన కొడుకు, తమ ఒంటరితనాన్ని గమనించి దగ్గరకు తీసుకోకుండా ఆశ్రమంలో పెట్టాలని చూస్తున్నాడనే నిజం ఆయన ఆత్మగౌరవాన్ని తీవ్రంగా గాయపరిచింది. కానీ ఆయన తన బాధను బయటపడనీయలేదు. కొడుకు వైపు ప్రశాంతంగా చూస్తూ, "సరే శరత్! నీకు ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా మేం చూసుకుంటాం, నువ్వు ధైర్యంగా వెళ్ళు" అని మాత్రమే అన్నాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే శరత్ కుటుంబం ఎయిర్పోర్ట్కు బయలుదేరింది. వాళ్లు వెళ్లిన వెంటనే రామనాథం జానకమ్మ వైపు చూశాడు. "జానకీ! వయసు అయిపోయినంత మాత్రాన మనం ఎవరికీ భారం కానక్కర్లేదు. కొడుకు బుక్ చేసిన ఆశ్రమానికి వెళ్లి ఒంటరిగా కాలం గడపడం నా వల్ల కాదు. బట్టలు సర్దుకో... 10 ఏళ్ల క్రితం మనం వదిలేసిన మన పాత ఊరికి వెళ్దాం" అన్నాడు. జానకమ్మ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ భర్త నిర్ణయానికి తల ఊపింది.
ఇద్దరూ కలిసి ఊరిలోని తమ పాత పెంకుటింటికి చేరుకున్నారు. ఇన్నాళ్లూ తాళం వేసి ఉండటం వల్ల ఇల్లంతా బూజు, దుమ్ము అలుముకుని పాడుబడినట్లుగా ఉంది. కానీ ఆ వృద్ధ దంపతులు అధైర్యపడలేదు. నెమ్మదిగా ఇద్దరూ కలిసి ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటూ ఇల్లంతా శుభ్రం చేసుకున్నారు.
పెరట్లోని బావి నుండి నీళ్లు తోడి, చిన్న కూరగాయల తోట వేశారు.
సిటీలోని ఏసీ గదుల్లో, ఒంటరితనంలో కోల్పోయిన 'జీవితం' ఆ పాత పెంకుటింట్లో వాళ్లకు మళ్లీ దొరికింది. పొద్దున్నే పక్షుల కిలకిలరావాలు, ప్రశాంతమైన గాలి, సాయంత్రం అరుగు మీద కూర్చుంటే పలకరించే పొరుగువాళ్ల ఆత్మీయతలు... ఆ వృద్ధ దంపతుల ముఖాల్లో మళ్లీ ఆనందాన్ని తీసుకువచ్చాయి.
వయసు అయిపోయినంత మాత్రాన జీవితం ముగిసిపోలేదని, మనసులో సంకల్పం ఉంటే ఎంత ఆనందంగానైనా బ్రతకగలమని వాళ్లు నిరూపించుకున్నారు.
ఆరు నెలలు గడిచాయి. యూఎస్ నుండి తిరిగి వచ్చిన శరత్, మాధవి ఫ్లాట్కు వెళ్లి చూసేసరికి అక్కడ తాళం వేసి ఉంది. అమ్మానాన్నలు ఆశ్రమానికి కూడా వెళ్లలేదని తెలిసి శరత్ కంగారుపడి, వెంటనే ఊరికి ప్రయాణమయ్యాడు.
ఊరిలోని పాత ఇంటికి చేరుకున్న శరత్కు అక్కడ అద్భుతమైన దృశ్యం కనిపించింది.
పెరట్లో జానకమ్మ మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తూ నవ్వుతోంది, అరుగు మీద రామనాథం ప్రశాంతంగా కూర్చుని పేపర్ చదువుకుంటున్నారు. సిటీలో ఉన్నప్పుడు ఎప్పుడూ నీరసంగా కనిపించే అమ్మానాన్నలు, ఇప్పుడు ఎంతో ఆరోగ్యంగా, మనశ్శాంతితో వెలిగిపోవడం చూసి శరత్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
లక్షలు ఖర్చు పెట్టి లగ్జరీ ఆశ్రమంలో వెతికినా దొరకని సంతోషం వాళ్లకు ఆ పాత ఇంట్లో దొరికిందని అతనికి అర్థమైంది.
శరత్ అక్కడే నిశ్చేష్టుడై నిలబడిపోయాడు. అమ్మానాన్నల క్షేమం కోసమే తాను ఆశ్రమానికి పంపాలనుకున్నా, అసలు వాళ్ల మనసులో ఏముందో తెలుసుకోలేకపోయినందుకు అతని మనసు పశ్చాత్తాపంతో రగిలిపోయింది.
నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి రామనాథం చేతులు పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. "నాన్నగారూ, నన్ను క్షమించండి! అక్కడ మీకు అన్ని వసతులు ఉంటాయని నేనే నిర్ణయం తీసుకున్నాను కానీ, మీ ఆత్మగౌరవాన్ని, మీ మనోభావాలను నేను అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. లగ్జరీ వసతుల మధ్య మిమ్మల్ని ఒంటరి వాళ్లను చేశాను. నా తప్పు తెలిసొచ్చింది నాన్న, దయచేసి నాతో సిటీకి వచ్చేయండి" అని కన్నీళ్లతో బ్రతిమాలాడు.
శరత్ ఆశగా చూస్తున్నా రామనాథం ముఖంలో ఎలాంటి చలనం లేదు. ఆయన నెమ్మదిగా శరత్ చేతులను వదిలేసి, అరుగు మీద తన కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకుని కూర్చున్నారు.
"సిటీకి రావడం కుదరదు శరత్! ఎందుకంటే, అక్కడ మీ ముగ్గురి ప్రైవసీ మధ్య మేమిద్దరం కేవలం 'టైమ్ పాస్ వస్తువులం'. కానీ ఇక్కడ, ఈ పది ఊళ్లల్లో రామనాథం అంటే ఇప్పటికీ ఒక గౌరవం ఉంది. మా బ్రతుకు మేం గౌరవంగా బ్రతకగలమనే ధైర్యం ఈ పాత ఇల్లు మాకు ఇచ్చింది. ఆశ్రమంలో అయినా, నీ ఫ్లాట్లో అయినా మాకు దొరికేది ఒంటరితనమే. అందుకే, మమ్మల్ని మళ్లీ ఆ నాలుగు గోడల మధ్య బందీలను చేయాలని చూడకు" అని తేల్చి చెప్పారు.
తండ్రి మాటల్లోని కఠినమైన నిజం శరత్ను నిలువునా దహించివేసింది. పెద్దవాళ్లకు కావాల్సింది తమతో పాటు ఉంచుకునే 'బాధ్యత' కాదు, వాళ్లకంటూ ఇచ్చే 'స్వతంత్రం, గౌరవం' అని అతనికి మొదటిసారి అర్థమైంది. అమ్మానాన్నలను బలవంతంగా తీసుకెళ్లే హక్కు తనకు లేదని గ్రహించిన శరత్, మారు మాట్లాడకుండా వెనక్కి తగ్గాడు.
ఆ సాయంత్రం.. శరత్ సిటీకి తిరిగి వెళ్తుంటే రామనాథం, జానకమ్మ ఇద్దరూ పాత పెంకుటింటి అరుగు మీద నిలబడి చేతులూపారు. కొడుకు దూరంగా వెళ్తున్నా వాళ్ల కళ్లలో ఏమాత్రం దిగులు లేదు; బదులుగా.. శరత్ వెళ్లే కారు అద్దాల్లోంచి వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు, సంధ్యాసమయం వెలుతురులో ఆ వృద్ధ దంపతులు ఇద్దరూ ఒకరికొకరు తోడుగా, ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసంతో చిరునవ్వులు చిందిస్తూ కనిపించారు.
ఆకురాలే కాలంలోనూ వాళ్లు తమ జీవితాన్ని తామే కొత్తగా చిగురింపజేసుకున్నారు.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Okay vruddulu aaku raali nappudu vaalaki kavalsindi gouravam prashanthatha , chaala bagundi katha