అమ్మమ్మ చేతి రుచి - తాతయ్య జ్ఞాపకం
- Munipalle Vasundhara Rani
- 1 hour ago
- 4 min read
Ammamma Chethi Ruchi - Thatayya Gnapakam - Telugu Emotional Story | Vasundhara Rani Munipalle
అమ్మమ్మ చేతి రుచి - తాతయ్య జ్ఞాపకం - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 24/08/2026
అమ్మమ్మ చేతి రుచి - తాతయ్య జ్ఞాపకం ..
కొన్ని రుచులు కేవలం నాలుకపై మాత్రమే నిలిచిపోవు... అవి మన బాల్యాన్ని, మనుషులను, మరచిపోలేని జ్ఞాపకాలను మనసులోకి తీసుకొస్తాయి. అలాంటి ఒక రుచిని వెతుకుతున్న చెఫ్ రాఘవ్ జీవితంలోకి అనుకోకుండా వచ్చిన సుబ్బారావు అనే వృద్ధుడు, అతనికి కేవలం ఒక కస్టమర్గా కాకుండా తాతయ్యగా మారతాడు. మతిమరుపు కారణంగా జ్ఞాపకాలను కోల్పోతున్న సుబ్బారావు, తనకు తెలియకుండానే రాఘవ్కు అతని అమ్మమ్మ చేతి వంట రుచిని తిరిగి అందిస్తాడు.
ఒక చిన్న జాడీలోని మామిడికాయ–అల్లం పచ్చడి, ఒక ప్లేట్ పప్పు, కొన్ని మధురమైన జ్ఞాపకాలు ఇద్దరి మధ్య రక్తసంబంధానికి మించిన అనుబంధాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. ప్రేమ, కృతజ్ఞత, జ్ఞాపకాలు, మానవీయత కలిసిన ఈ హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ మనుషుల మధ్య ఏర్పడే నిజమైన బంధానికి అర్థాన్ని చెబుతుంది.
నగరంలోని ఒక అందమైన, ప్రశాంతమైన వీధిలో రాఘవ్ నడిపే 'స్పూన్ & సోల్' రెస్టారెంట్ ఉంది. ఆ రెస్టారెంట్కి నగరంలో మంచి పేరుంది. రాఘవ్ ఒక అద్భుతమైన చెఫ్. అతను వండిన ప్రతీ వంటకంలోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన రుచి, ఒక పరిమళం ఉంటుంది. తన పనిపట్ల ఎంతో నిబద్ధత ఉన్న వ్యక్తి.
అయితే రాఘవ్ ఎంతోమందికి కొత్త కొత్త వంటకాలు వడ్డించినా, అతని మనసులో మాత్రం ఒక తీరని లోటు అలాగే ఉండిపోయింది. అది చిన్నప్పుడు తన అమ్మమ్మ తనకోసం ఎంతో ప్రేమగా చేసిపెట్టే ప్రత్యేకమైన 'మామిడికాయ - అల్లం పచ్చడి' మరియు పప్పు. ఆ రుచి అతని మదిలో ఎప్పటికీ మెదులుతూనే ఉంటుంది. అమ్మమ్మ కాలం చేసిన తర్వాత ఆ రెసిపీ సీక్రెట్ ఎవరికీ తెలియకుండానేపోయింది. రాఘవ్ ఎన్నోసార్లు ఆ రుచిని మళ్ళీ తెచ్చేందుకు ప్రయత్నించినా, ఏదీ ఆ అమ్మమ్మ చేతి వంటలా కుదరట్లేదు. ఆ జ్ఞాపకమే అతనికి ఒక అందమైన వెలితి.
ఒకరోజు సాయంత్రం భారీ వర్షం కురుస్తున్న సమయంలో, ఒక వృద్ధుడు రెయిన్కోట్తో, నెమలి ఈకలాంటి తెల్లటి జుట్టుతో రాఘవ్ రెస్టారెంట్లోకి వచ్చారు. ఆయన వయసు సుమారు డెబ్బై ఏళ్ళు ఉంటాయి. చాలా సాదాసీదాగా ఉన్న ఆయన్ని గౌరవంగా లోపలికి ఆహ్వానించాడు.
ఆయన పేరు సుబ్బారావు. ఆయన ఎంతో ఇష్టంగా ఒక ప్లేట్ భోజనం ఆర్డర్ చేశారు. రాఘవ్ స్వయంగా ఆ వంటకం వడ్డించి, ఆయన తింటున్న తీరును దగ్గరుండి గమనించాడు.
సుబ్బారావు గారు ఒక్క ముక్క నోట్లో పెట్టుకోగానే ఆయన కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆయన కాస్త నిట్టూర్చి, "ఈ పప్పులో ఉప్పు కొంచెం తక్కువైంది బాబూ... మా ఊళ్లో మా ఆవిడ చేసే పప్పులో ఈ కమ్మదనం ఉండేది కానీ, ఈ రుచి కొంచెం వేరు" అన్నారు. రాఘవ్ చిరునవ్వు నవ్వి ఊరుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు సాయంత్రం సుబ్బారావు గారు మళ్ళీ ఆ రెస్టారెంట్కి వచ్చారు. ఈసారి ఆయన చేతిలో ఒక చిన్న పాత గాజు జాడీ ఉంది. ఆయన దాన్ని టేబుల్ మీద పెడుతూ, "ఇది నిన్న నువ్వు వడ్డించిన పప్పుకి సరిపడా అల్లం పచ్చడి బాబూ... మా ఇంటి దగ్గర చేశాను, కొద్దిగా రుచి చూడు" అన్నారు.
రాఘవ్ కుతూహలంతో ఆ జాడీ మూత తీసి, ఒక స్పూన్ పచ్చడిని నోట్లో వేసుకున్నాడు. ఆ క్షణం... రాఘవ్ కళ్ల నుంచి అప్రయత్నంగా నీళ్లు కారాయి! ఆ రుచి... అచ్చం తన చిన్నతనంలో తన అమ్మమ్మ తినిపించిన అదే మామిడికాయ-అల్లం పచ్చడి రుచి! అదే కారం, అదే పులుపు, అదే సువాసన!
రాఘవ్ ఉద్వేగంతో, "తాతయ్యా! ఈ రెసిపీ మీకు ఎలా వచ్చింది? దీంట్లో ఏమేమి వేశారు?" అని ఆత్రంగా అడిగాడు.
కానీ సుబ్బారావు గారి ముఖంలో ఒక్కసారిగా గందరగోళం కనిపించింది. ఆయన తలగోక్కుంటూ, అయోమయంగా చూస్తూ, "ఏమో బాబూ... నాకేం గుర్తులేదు. ఏదో మామూలుగా చేశాను అంతే" అన్నారు.
సుబ్బారావు గారికి మతిమరుపు (Alzheimer's) వ్యాధి ఉందని, చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు కొన్ని గుర్తున్నా, క్షణాల వ్యవధిలో అన్నీ మర్చిపోతుంటారని రాఘవ్కు అప్పుడు అర్థమైంది.
అప్పటి నుంచి ఆ రెస్టారెంట్కి సుబ్బారావు గారు రోజూ రావడం అలవాటయింది. రాఘవ్ ఆయనకు ప్రత్యేకమైన స్థానం ఇచ్చాడు. ఎప్పుడైతే మతిమరుపు వచ్చి సుబ్బారావు గారు దిగులుగా కూర్చుంటారో, రాఘవ్ ఆయన దగ్గరికి వెళ్లి చిన్ననాటి కబుర్లు అడుగుతూ ఉంటాడు.
సుబ్బారావు గారు ఒక్కోసారి వంటగదిలోకి వచ్చి, "ఈ కూరలో కొద్దిగా కరివేపాకు ఎక్కువ వేయి బాబూ, రుచి బాగుంటుంది" అని సలహాలు ఇచ్చేవారు. రాఘవ్ తన అమ్మమ్మను కోల్పోయానని బాధపడేవాడు, కానీ ఇప్పుడు సుబ్బారావు రూపంలో ఒక తాతయ్య దొరికారని సంబరపడ్డాడు.
ఆ వృద్ధుని జ్ఞాపకాలు రోజురోజుకూ మసకబారుతున్నా, ఆయన చేతి వంట రుచిలో ఉన్న మ్యాజిక్ మాత్రం ఏమాత్రం తగ్గలేదు.
కొన్ని వారాలు గడిచాయి. ఒకరోజు సుబ్బారావు గారు రెస్టారెంట్కి రాలేదు. మరుసటి రోజు కూడా ఆయన జాడ లేదు.
ఆందోళన చెందిన రాఘవ్, ఆయన గతంలో చెప్పిన చిరునామాను వెతుక్కుంటూ స్వయంగా ఆయన ఇంటికి వెళ్ళాడు.
అక్కడ సుబ్బారావు గారు మంచం మీద ఉన్నారు. ఆయన ఆరోగ్యం చాలా క్షీణించింది. మతిమరుపు పూర్తిగా ముసలితనాన్ని ఆవహించడంతో, ఆయనకు పక్కన ఉన్నవాళ్ళు ఎవరో కూడా గుర్తుపట్టలేని స్థితిలో ఉన్నారు.
రాఘవ్ ఆయన మంచం దగ్గరికి వెళ్లి ఆయన చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. సుబ్బారావు గారు శక్తిలేనట్లు చూసి కళ్లు మూసుకున్నారు.
రాఘవ్ అక్కడి నుంచి నిరాశగా వెనుదిరిగినా, తన గుండెల్లో మాత్రం ఆ తాతయ్య ఇచ్చిన రుచిని, జ్ఞాపకాలను శాశ్వతంగా దాచుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, రాఘవ్ తన రెస్టారెంట్లో ఒక ప్రత్యేకమైన కార్యక్రమాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. ఆ రోజు మెనూ మొత్తం సుబ్బారావు గారు నేర్పిన పాత పద్ధతి వంటకాలతో తయారు చేయించాడు. ఆ ప్రత్యేక రోజుకు "అమ్మమ్మ చేతి రుచి - తాతయ్య జ్ఞాపకం" అని పేరు పెట్టాడు.
నగరంలోని ప్రముఖులంతా ఆ రోజు ఆ రెస్టారెంట్కి వచ్చి ఆ అద్భుతమైన వంటకాలను తిని మనసారా అభినందించారు. రెస్టారెంట్ మొత్తం ప్రశంసలతో నిండిపోయింది.
సాయంత్రం అందరూ వెళ్ళిపోయాక, రాఘవ్ ఆ రోజు వచ్చిన లాభాల బాక్సును, ఆ రెస్టారెంట్ కిక్కిరిసిపోయినప్పుడు తీసిన ఫోటోను తీసుకుని పరుగున సుబ్బారావు గారి ఇంటికి వెళ్ళాడు.
సుబ్బారావు గారి మంచం దగ్గరకు వెళ్లి ఆ ఫోటోను ఆయన చేతిలో ఉంచి, భావోద్వేగంతో, "తాతయ్యా... మీరు నేర్పిన ఆ రుచి ఈరోజు నగరమంతా మారుమోగిపోతోంది. మీరే స్వయంగా ఉండి ఈ విజయాన్ని చూడాలని కోరుకున్నాను" అన్నాడు.
ఆ మాటలకు సుబ్బారావు గారి కళ్లలోంచి ఆనందభాష్పాలు రాలాయి. క్షీణించిన ఆయన పెదవులపై ఒక అమితమైన తృప్తితో కూడిన చిరునవ్వు విరిసింది. ఆయన నెమ్మదిగా రాఘవ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, లోపలి నుంచి వచ్చిన బలంతో "నాన్నా..." అని పిలిచారు. ఆ ఒక్క పిలుపుతో ఇద్దరి మధ్య ఉన్న అనుబంధం పరిపూర్ణమైంది.
రక్త సంబంధం కాకపోయినా, ఒక అద్భుతమైన రుచి, స్వచ్ఛమైన ప్రేమ మనుషులను ఎంతటి దివ్యమైన బంధంతో ముడివేస్తాయో ఆ క్షణం నిరూపించింది.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments