అనుబంధాల మధురిమలు…
Anubandala Madurimalu... - Telugu Emotional Story | Dr. Krishna Kumar Vepakomma
అనుబంధాల మధురిమలు… - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 18/10/2026
అనుబంధాల మధురిమలు… డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ రచించిన హృద్యమైన తెలుగు కథ. స్నేహం, కుటుంబ బంధాలు, ఆప్యాయత, మనుషుల కోసం సమయం కేటాయించడం ఎంత ముఖ్యమో ఈ కథ మనకు తెలియజేస్తుంది.
ఆ రోజు సత్యనారాయణ పుట్టినరోజు… వాట్సాప్‌లో స్నేహితులు, బంధువుల నుంచి శుభాకాంక్షల సందేశాలు అందుతూ ఉన్నాయి.
కొందరు పూల బొకేల చిత్రాలు పంపితే, మరికొందరు ఆప్యాయమైన మాటలతో శుభాకాంక్షలు తెలిపారు. ఫేస్‌బుక్‌లోనూ పలువురు ఆయనను గుర్తు చేసుకున్నారు.
సందేశాలన్నీ చదివిన ఆయన చిరునవ్వు నవ్వాడు. అయినా, ఆయన మనసులో ఏదో వెలితి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
గోడపై వేలాడుతున్న తన భార్య శారద చిత్రపటం ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించింది. శారద చనిపోయి కొన్నేళ్లయింది.
ఆమె ఉన్న రోజుల్లో పుట్టినరోజంటే ఇంట్లో ఎంతో సందడిగా ఉండేది. స్నేహితులు, బంధువుల రాకతో ఇల్లంతా కళకళలాడేది. ఆమె తనకు ఇష్టమైన వంటకాలు చేసి, అందరినీ ఆప్యాయంగా పలకరించేది. ఆ జ్ఞాపకాలు గుర్తుకొచ్చి సత్యనారాయణ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
శారద తనకు మనుషుల మధ్య ఉండే అనుబంధాల విలువను తరచూ గుర్తుచేస్తూ ఉండేది. "ఫోన్‌లో పలకరించుకోవడం మాత్రమే కాదు, అప్పుడప్పుడు ఒకరినొకరు కలుసుకోవాలి.
కష్టసుఖాలు పంచుకోవాలి. మనం ఎదుటివారికి ఇచ్చే సమయమే మన ఆప్యాయతకు నిదర్శనం," అనేది. ఆమె మాటలు గుర్తుకొచ్చిన సత్యనారాయణకు వాటి విలువ ఇప్పుడు అర్థమైంది.
ఆ సమయంలో ఆయనకు చిన్ననాటి స్నేహితుడు రాఘవయ్య గుర్తుకొచ్చాడు. ఇద్దరూ ఎన్నో ఏళ్లుగా స్నేహితులు. కలిసి చదువుకున్నారు. కష్టసుఖాల్లో ఒకరికొకరు తోడుగా ఉండేవారు.
రాఘవయ్య తరచూ సత్యనారాయణకు ఫోన్ చేసేవాడు. కానీ సత్యనారాయణ ఫోన్‌లోనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతూ ఉండటంతో, రాఘవయ్యతో మాట్లాడటం క్రమంగా తగ్గించేశాడు. ఒకసారి రాఘవయ్య సత్యనారాయణ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు కూడా, ఆయన ఫోన్‌లో వీడియోలు చూస్తూ రాఘవయ్యను పట్టించుకోలేదు.
కానీ రాఘవయ్య మాత్రం చనువుతో, "ఏమిటి సత్యం, ఏం చేస్తున్నావు?" అని అడిగాడు.
"ఏమీ లేదు. కూర్చో, వస్తాను," అన్నాడు సత్యనారాయణ. కానీ ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టకుండా చూస్తూనే ఉన్నాడు. రాఘవయ్య కాసేపు ఎదురుచూశాడు.
ఏదో ఒక మాట మాట్లాడతాడని అనుకున్నాడు. కానీ సత్యనారాయణ చూపు ఫోన్ మీదే ఉంది. చివరకు రాఘవయ్య మౌనంగా లేచి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రోజు రాఘవయ్య వెళ్లిపోయిన విషయాన్ని సత్యనారాయణ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. ఇప్పుడు మాత్రం ఆ సంఘటన గుర్తుకొచ్చి మనసులో బాధ కలిగింది.
తనను కలవడానికి ఎంతో ప్రేమతో వచ్చిన స్నేహితుడితో కాసేపు మాట్లాడటానికి కూడా సమయం కేటాయించలేకపోయానని బాధపడ్డాడు.
సాయంత్రం కావస్తోంది. సత్యనారాయణ ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు. ఇంతలో తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది. తలుపు తీసి చూడగా, ఎదురుగా రాఘవయ్య కనిపించాడు. అతని చేతిలో కొన్ని పండ్లు ఉన్నాయి.
"సత్యం! నీకు పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు!" అంటూ రాఘవయ్య ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.
"రాఘవయ్యా! వచ్చావా! రా, లోపలికి రా," అంటూ సత్యనారాయణ సంతోషంగా ఆహ్వానించాడు.
ఇద్దరూ కూర్చున్న తర్వాత సత్యనారాయణ, "ఎలా ఉన్నావు రాఘవయ్యా? ఇంట్లో అందరూ బాగున్నారా?" అని అడిగాడు.
"అందరూ బాగున్నారు సత్యం. నీ పుట్టినరోజు అని తెలిసి నిన్ను కలవాలని వచ్చాను," అని చెప్పాడు.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ పిచ్చాపాటి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, కుటుంబ విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు. తర్వాత రాఘవయ్య గతంలో జరిగిన సంఘటనను గుర్తుచేశాడు.
"సత్యం, ఒకసారి నీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నువ్వు ఫోన్‌లో వీడియోలు చూస్తూ ఉన్నావు. నేను నీ పక్కనే కూర్చున్నా నువ్వు నాతో మాట్లాడలేదు. కాసేపు నీతో మాట్లాడాలని ఎదురుచూశాను, చివరకు వెళ్లిపోయాను," అని రాఘవయ్య అన్నాడు.
ఆ మాటలు విన్న సత్యనారాయణ తలదించుకున్నాడు. తన ప్రవర్తన వల్ల స్నేహితుడు బాధపడ్డాడని అర్థం చేసుకున్నాడు.
"అయినా, ఈ రోజు నీ పుట్టినరోజు కాబట్టి నిన్ను కలవడానికి వచ్చాను," అని రాఘవయ్య ఆప్యాయంగా చెప్పాడు.
సత్యనారాయణకు తన తప్పు అర్థమైంది. "నన్ను క్షమించు రాఘవయ్యా! నువ్వు నన్ను కలవడానికి వచ్చినప్పుడు నీతో మాట్లాడకుండా ఉండటం నా తప్పే. మన ఇన్నేళ్ల స్నేహానికి తగిన విలువ ఇవ్వలేకపోయాను," అని సత్యనారాయణ బాధగా అన్నాడు.
"అదంతా వదిలేయ్ సత్యం. గతం గురించి బాధపడకు. ఇకనుంచి అప్పుడప్పుడు కలుసుకుంటూ ఉందాం," అని రాఘవయ్య ఆప్యాయంగా అన్నాడు.
"తప్పకుండా రాఘవయ్యా! ఈ రోజు నువ్వు నన్ను కలవడానికి రావడం నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది," అన్నాడు సత్యనారాయణ.
ఆ సాయంత్రం ఇద్దరూ చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు. చిన్ననాటి అల్లరి పనులను, పాత స్నేహితుల సంగతులను గుర్తుచేసుకున్నారు. రాఘవయ్య వెళ్లేటప్పుడు, "సత్యం, మళ్లీ నిన్ను తప్పకుండా కలుస్తాను," అన్నాడు.
"ఈసారి నువ్వు వచ్చేటప్పుడు ఫోన్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేరుగా ఇంటికి వచ్చేయ్," అన్నాడు సత్యనారాయణ.
మరుసటి రోజు ఆయన మనవరాలు నిహారిక నుంచి ఒక పార్సిల్ వచ్చింది. అందులో పాత ఫొటోల ఆల్బమ్, ఒక ఉత్తరం ఉన్నాయి.
ఆల్బమ్ తెరిచి చూస్తే, శారదతో కలిసి ఉన్న ఫొటోలు, స్నేహితులతో గడిపిన రోజులకు సంబంధించిన చిత్రాలు కనిపించాయి. ఒక్కో ఫొటో ఆయనను గతంలోకి తీసుకెళ్లింది.
ఉత్తరంలో నిహారిక ఇలా రాసింది:
"తాతయ్యా!ఈ ఫొటోలు చూస్తే మీకు పాత రోజులు గుర్తుకొస్తాయని పంపిస్తున్నాను. మీరు మీ స్నేహితులతో కలిసి ఉన్న ఫొటోలు చూస్తుంటే, మీరు ఎంత సంతోషంగా గడిపేవారో తెలుస్తోంది.తాతయ్యా! మీరు ఫోన్‌లో స్నేహితులతో మాట్లాడటంతో పాటు, అప్పుడప్పుడు వారిని కలుసుకుంటూ ఉండండి. పాత జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకుంటూ వారితో ఆనందంగా గడపండి.మీరు ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలి. మీరు నవ్వుతూ ఉంటే మాకు కూడా చాలా సంతోషంగా ఉంటుంది.మీ మనవరాలు,నిహారిక."
ఉత్తరం చదివిన సత్యనారాయణ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. మనవరాలి మాటల్లో తనపై ఉన్న ప్రేమ కనిపించింది. శారద చెప్పిన మాటలు కూడా గుర్తుకొచ్చాయి.
ఫోన్ ఉపయోగించడం తప్పు కాదు; కానీ ఫోన్‌కే ఎక్కువ సమయం కేటాయిస్తూ, తన కోసం ఎదురుచూసే మనుషులను నిర్లక్ష్యం చేయడం తప్పని అర్థమైంది.
ఆ రోజు నుంచే ఆయన తన అలవాట్లలో మార్పు చేసుకున్నాడు. ఫోన్ చూడటానికి సమయం కేటాయించినట్లే, స్నేహితులతో మాట్లాడటానికి కూడా సమయం కేటాయించాడు.
చాలాకాలంగా మాట్లాడని స్నేహితులకు ఫోన్ చేశాడు. కొందరిని స్వయంగా వెళ్లి కలిశాడు. పక్కింటివారితో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. ఎవరికైనా అవసరం ఉందని తెలిసినప్పుడు, తనకు చేతనైన సహాయం చేసేవాడు.
ఒక రోజు పక్కింటి సుబ్బారావు కనిపించకపోవడంతో, సత్యనారాయణ ఏమైందో తెలుసుకోవడానికి వారి ఇంటికి వెళ్లాడు. సుబ్బారావుకు ఒంట్లో బాగాలేదని తెలిసి, ఆయన పక్కన కాసేపు కూర్చుని పలకరించాడు. అవసరమైన సహాయం కూడా చేశాడు.
సుబ్బారావు కుటుంబ సభ్యులు సంతోషంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపారు. ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నప్పుడు, తాను కేటాయించిన కొద్దిపాటి సమయం కూడా ఎదుటివారికి ఎంతో ఊరటనిచ్చిందని సత్యనారాయణకు అనిపించింది.
ఇకపై తన చుట్టుపక్కల వాళ్లతో మరింత ఆప్యాయంగా మెలగాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత తన పాత సహోద్యోగి మధుసూదన్ గుర్తుకొచ్చాడు. చాలాకాలంగా అతనితో మాట్లాడలేదు. వెంటనే ఫోన్ చేసి పలకరించాడు. మాటల మధ్య పాత ఉద్యోగ జీవితంలోని జ్ఞాపకాలు గుర్తుకొచ్చాయి.
ఇద్దరూ ఒకరోజు కలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఫోన్‌లో పలకరించుకోవడం బాగున్నా, ముఖాముఖిగా మాట్లాడుకోవడంలో ఉండే ఆనందం వేరని సత్యనారాయణకు అనిపించింది.
ఇలా స్నేహితులతోనూ, పొరుగువారితోనూ మళ్లీ ఆప్యాయంగా మెలగడం ప్రారంభించాడు. మనుషుల మధ్య ఉండే చిన్నచిన్న పలకరింపులు, అవసరమైనప్పుడు అందించే సహాయం కూడా అనుబంధాలను బలపరుస్తాయని ఆయన అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు.
శారద లేని లోటు ఆయన జీవితంలో అలాగే ఉన్నా, స్నేహితులతో మాట్లాడటం, బంధువులను కలుసుకోవడం వల్ల ఆయన ఒంటరితనం క్రమంగా తగ్గింది.
తన కష్టసుఖాలను పంచుకోవడానికి, తన మాటలు వినడానికి ఆప్తులు ఉన్నారనే భావన ఆయనకు మనశ్శాంతిని ఇచ్చింది. ఇతరులకు అవసరమైనప్పుడు తాను తోడుగా నిలవడం, వారి నుంచి ఆప్యాయతను పొందడం ఆయన జీవితానికి కొత్త ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చాయి.
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆయన పుట్టినరోజు మళ్లీ వచ్చింది.
ఈసారి ఉదయం నుంచే ఫోన్‌లో శుభాకాంక్షలు వచ్చాయి.
వాటిని చదివి ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టాడు. కొద్దిసేపటికే తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది. తలుపు తీసి చూడగా, రాఘవయ్యతో పాటు మరో ఇద్దరు పాత స్నేహితులు నిలబడి ఉన్నారు.
"సత్యం! పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు! ఈ రోజు నీతో కలిసి గడపాలని వచ్చాం," అంటూ రాఘవయ్య ఆప్యాయంగా అన్నాడు.
సత్యనారాయణ వారిని లోపలికి ఆహ్వానించాడు. కాసేపటికే బంధువులు, స్నేహితులతో ఇల్లు సందడిగా మారింది. అందరూ కలిసి కూర్చుని పాత జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకుంటూ సరదాగా మాట్లాడుకున్నారు.
ఆ మాటల్లో శారద జ్ఞాపకం రావడంతో, ఆమె ఆప్యాయతను గుర్తుచేసుకున్నారు. ఆమె చిత్రపటం ముందు పూలు ఉంచి నివాళులర్పించారు.
స్నేహితులు, బంధువులు వెళ్లిపోయిన తర్వాత సత్యనారాయణ శారద చిత్రపటం ముందు నిలబడ్డాడు.
'శారదా, నువ్వు చెప్పిన మాటలు అప్పుడు అర్థం చేసుకోలేకపోయాను. ఈ రోజు నా చుట్టూ ఇంతమంది ఉండటానికి కారణం వాళ్లతో నేను గడిపిన సమయమేనని తెలుసుకున్నాను,' అని మనసులో అనుకున్నాడు.
తర్వాత ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. రాఘవయ్య నుంచి వచ్చిన సందేశం కనిపించింది.
"సత్యం, ఈ రోజు మీ అందరితో గడిపిన సమయం చాలా ఆనందంగా ఉంది. మళ్లీ కలుద్దాం," అని రాఘవయ్య సందేశం పంపించాడు.
ఆ సందేశాన్ని చూసి సత్యనారాయణ చిరునవ్వు నవ్వాడు. వెంటనే ఇలా బదులిచ్చాడు: "తప్పకుండా రాఘవయ్యా! త్వరలోనే కలుద్దాం. ఈసారి నేనే మీ ఇంటికి వస్తాను," అని సమాధానం పంపించాడు.
ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి కిటికీ బయటకు చూశాడు. మరుసటి రోజు చేయాల్సిన పనుల గురించి ఆలోచించాడు. చాలా రోజుల తర్వాత మరుసటి రోజు కోసం సత్యనారాయణ ఆసక్తిగా ఎదురుచూడసాగడు.
సత్యనారాయణకు ఇప్పుడు ఒక విషయం స్పష్టమైంది. ఫోన్‌లో ఎందరితో పరిచయం ఉన్నా, ఆప్యాయంగా మాట్లాడే మనుషులు, కష్టసుఖాల్లో తోడుగా నిలిచే స్నేహితులు, మన సంతోషాన్ని పంచుకునే ఆప్తులు ఉండటమే ముఖ్యమని తెలుసుకున్నాడు.
మనుషుల మధ్య అనుబంధాలు బలంగా ఉండాలంటే ఒకరినొకరు కలుసుకుంటూ, ఆప్యాయంగా పలకరించుకుంటూ ఉండాలి. ఫోన్‌లో పలకరింపులు ఉన్నా, మన కోసం సమయం కేటాయించే ఆప్తుల ప్రేమ, ఆప్యాయత వెలకట్టలేనివి.
మనసారా పలకరించే మనుషులు మన జీవితంలో ఉన్నప్పుడు, ఒంటరితనం తగ్గి జీవితం మరింత ఆనందంగా మారుతుంది.
ఒకరికొకరు సమయం కేటాయించడం, ఆప్యాయతను పంచుకోవడం, అవసరమైనప్పుడు తోడుగా నిలవడం—ఇవే అనుబంధాల్లోని మధురిమలు!
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments