భక్తి దీపం
Bhakthi Deepam - Telugu Moral Story | Ch. Pratap
భక్తి దీపం - తెలుగు నైతిక కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 07/10/2026
“భక్తి దీపం” ఒక హృదయస్పర్శి భక్తి, మానవతా విలువల కథ. నిజమైన భక్తి అంటే దేవుడిని ప్రార్థించడం మాత్రమే కాదని, బాధలో ఉన్నవారికి సేవ చేయడమే గొప్ప పూజ అని రామయ్య తన జీవితంతో చూపిస్తాడు.
గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న చిన్న గ్రామం దేవరపల్లిలో రామయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు.
అతనికి పెద్దగా ఆస్తిపాస్తులు లేవు. ఊరి చివర చిన్న ఇల్లు, రెండు ఎకరాల పొలం, భార్య జ్ఞాపకంగా మిగిలిన పాత తులసికోట—అంతే అతని ప్రపంచం. కానీ గ్రామస్థులందరికీ తెలిసిన అతని అసలైన సంపద ఒకటే—అచంచలమైన భక్తి.
ప్రతి ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే లేచి, గ్రామంలోని పురాతన రామాలయానికి వెళ్లి ఒక చిన్న నూనె దీపం వెలిగించేవాడు. తన కోసం ఏదీ కోరుకునేవాడు కాదు.
“నా ఊరికి మేలు జరగాలి… ఎవరి ఇంట్లోనూ ఆకలి ఉండకూడదు… కష్టాల్లో ఉన్నవారికి ధైర్యం ఇవ్వు” అని మాత్రమే ప్రార్థించేవాడు.
ఒక సంవత్సరం వర్షాలు పూర్తిగా ముఖం చాటేశాయి. చెరువులు ఎండిపోయాయి. పొలాలు బీటలు వారాయి. అప్పులు రైతుల మెడకు ఉరితాడులా మారాయి. రామయ్య పొలమూ పూర్తిగా ఎండిపోయింది.
ఒకరోజు కుమారుడు శ్రీను ఆవేదనగా అడిగాడు.
“నాన్నా, మన ఇంట్లో నూనె కూడా తక్కువగా ఉంది. పంట లేదు. అప్పులు పెరుగుతున్నాయి. అయినా ప్రతిరోజూ గుడిలో దీపం వెలిగిస్తున్నావు. దేవుడు మన కష్టాన్ని చూస్తే ముందుగా మనకే సహాయం చేయాలి కదా?”
రామయ్య కుమారుడి భుజంపై చేయి వేసి నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“మనకు కావాల్సింది దొరికితేనే దేవుణ్ణి నమ్మడం భక్తి కాదు రా. ప్రతిఫలం ఆశించకుండా ప్రేమించడం, మన బాధలోనూ మరొకరి బాధను గుర్తించడం—అదే భక్తి. దేవుడికి మన దీపం అవసరం లేదు. కానీ ఆ దీపం వెలిగించేంతవరకు మనలో ఆశ ఇంకా బతికే ఉందని మనకే గుర్తుచేస్తుంది.”
కొన్ని రోజుల తరువాత గాలివానకు ఆలయం పైకప్పు దెబ్బతింది. రామయ్య మరుసటి ఉదయమే అక్కడికి వెళ్లి విరిగిన పెంకులు తొలగించడం ప్రారంభించాడు.
“నాన్నా! మన ఇంటి పైకప్పే కారుతోంది. ముందుగా మన ఇల్లు బాగుచేసుకోవాలి కదా?” అని శ్రీను అడిగాడు.
“మన ఇల్లు మన ఇద్దరినే కాపాడుతుంది రా. ఈ గుడి మాత్రం నిస్సహాయుడికి ఓదార్పు ఇస్తుంది. మన చేతిలో ఉన్న కొద్దిపాటి శక్తిని కేవలం మన కోసమే దాచుకుంటే అది అవసరం.
దాన్ని ఇతరుల కోసం వినియోగిస్తే అది సేవ. సేవగా మారిన భక్తికే నిజమైన శక్తి ఉంటుంది.”
ఆ మాటలు శ్రీను మనసును కదిలించాయి. మరుసటి రోజు అతడూ తండ్రితో కలిసి ఆలయాన్ని శుభ్రం చేయడం ప్రారంభించాడు. వారిని చూసి యువకులు వచ్చారు. ఎవరో పెంకులు ఇచ్చారు. ఇంకొకరు సున్నం తెచ్చారు.
మహిళలు ప్రాంగణాన్ని శుభ్రం చేశారు.
ఆ సేవ అక్కడితో ఆగలేదు. “గుడిని బాగుచేసిన చేతులతో చెరువునూ బాగుచేద్దాం” అన్న రామయ్య మాటకు గ్రామం కదిలింది. యువకులు చెరువులో మట్టిని తొలగించారు. కాలువలు శుభ్రం చేశారు. రైతులు కలిసి పాత నీటి మార్గాలను పునరుద్ధరించారు.
ఒకరోజు చెరువు పనుల్లో ఉన్నప్పుడు, పక్కవూరి రైతు లక్ష్మయ్య చిన్న కుమార్తె తీవ్ర జ్వరంతో కుప్పకూలింది. మందులకు డబ్బులేక లక్ష్మయ్య చేతులు జోడించి, “నా బిడ్డను ఎలా కాపాడుకోవాలో తెలియడం లేదు అన్నా…” అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
ఆ మాట విన్న రామయ్య ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. కాసేపు మౌనంగా తన చేతిని చూశాడు.
ఆ చేతికి ఒక చిన్న బంగారు ఉంగరం ఉంది.
అది సాధారణ ఉంగరం కాదు.
చనిపోయే ముందు అతని భార్య సీతమ్మ తన చేతులతో తొడిగిన చివరి జ్ఞాపకం.
“నేను లేకపోయినా దీన్ని చూసినప్పుడల్లా నేను నీ పక్కనే ఉన్నాననుకో” అని ఆమె చెప్పిన మాటలు రామయ్య చెవుల్లో మళ్లీ వినిపించినట్టయ్యాయి.
ఇరవై ఏళ్లుగా ఆ ఉంగరాన్ని అతడు ఒక్కరోజు కూడా చేతి నుంచి తీయలేదు. పంట నష్టపోయినప్పుడు కూడా అమ్మలేదు. అప్పులు పెరిగినప్పుడు కూడా తాకట్టు పెట్టలేదు. ఆకలితో గడిపిన రోజుల్లో కూడా దాన్ని విడిచిపెట్టలేదు.
రామయ్య వేళ్లు ఉంగరాన్ని తాకగానే స్వల్పంగా వణికాయి.
శ్రీను అది గమనించాడు.
“నాన్నా…” అని పిలిచాడు.
రామయ్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. నెమ్మదిగా ఉంగరాన్ని తీసి అరచేతిలో పెట్టుకున్నాడు. ఒక్క క్షణం దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు. అతని కళ్లలో సీతమ్మ జ్ఞాపకాలు మెరిశాయి.
తర్వాత ఆ ఉంగరాన్ని లక్ష్మయ్య చేతిలో పెట్టాడు.
“ఇది అమ్మ చివరి జ్ఞాపకం నాన్నా!” అంటూ శ్రీను తండ్రి చేయిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“ఇది మాత్రం ఇవ్వకు. మన దగ్గర అమ్మ జ్ఞాపకంగా మిగిలింది ఇదొక్కటే కదా!”
రామయ్య కళ్లలో కన్నీళ్లు పొంగాయి.
“అమ్మ జ్ఞాపకం ఈ బంగారంలో లేదురా శ్రీనూ…” అని గొంతు వణుకుతూ అన్నాడు. “ఆమె చూపిన ప్రేమలో ఉంది. ఆకలితో ఉన్నవాడికి అన్నం పెట్టమని, ఏడుస్తున్నవాడిని ఓదార్చమని ఆమె ఎన్నిసార్లు చెప్పేది.
ఈ రోజు ఒక చిన్నారి ప్రాణం కాపాడటానికి ఈ ఉంగరం ఉపయోగపడితే… దానికంటే గొప్పగా నీ అమ్మ జ్ఞాపకాన్ని నేను ఎలా నిలబెట్టగలను?”
శ్రీను మాట రాక తండ్రిని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
రామయ్య లక్ష్మయ్య చేతులను తన చేతులతో మూసి, “వెళ్లు. ముందు బిడ్డను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లు. దేవుడికి పెట్టే నైవేద్యం కన్నా ఒక ప్రాణాన్ని కాపాడటం గొప్ప పూజ” అన్నాడు.
లక్ష్మయ్య రామయ్య పాదాలపై పడబోయాడు.
రామయ్య వెంటనే అతన్ని పైకి లేపాడు.
“నా కాళ్లకు మొక్కకు. నీ బిడ్డ నవ్వు తిరిగి వస్తే చాలు. అదే నాకు దేవుడి ప్రసాదం.”
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చిన తరువాత రామయ్య పదేపదే ఖాళీగా ఉన్న తన వేలిని చూసుకున్నాడు. శ్రీను తండ్రి గమనించకుండా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటున్నాడని చూశాడు.
ఆ క్షణంలో అతనికి అర్థమైంది—త్యాగం అంటే మనకు అవసరం లేనిదాన్ని ఇవ్వడం కాదు; మన హృదయానికి అత్యంత ప్రియమైనదాన్ని కూడా మరొకరి ప్రాణం కోసం వదులుకోగలగడం.
కొన్ని రోజుల తరువాత ఆ చిన్నారి కోలుకుని ఆలయానికి వచ్చింది. చేతిలో చిన్న పూలమాల. రామయ్య దగ్గరకు వచ్చి అతని ఖాళీ వేలిని తన చిన్న చేతులతో పట్టుకుని, “తాతయ్యా…” అంటూ నవ్వింది.
ఆ ఒక్క పిలుపుతో రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు ఉబికాయి.
అతడు ఆ చిన్నారిని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
“సీతమ్మా… నీ ఉంగరం పోయిందనుకున్నాను. కానీ అది ఒక ప్రాణంగా తిరిగి వచ్చింది” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
దూరంగా నిలబడి చూస్తున్న శ్రీను ఇక కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోయాడు.
ఆలయంలో దేవుడి ముందు నిలబడి రామయ్య చేతులు జోడించలేదు. తల వంచలేదు. ఆ చిన్నారి నవ్వును మాత్రమే చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
శ్రీనుకు అప్పుడు పూర్తిగా అర్థమైంది—తండ్రి దేవుణ్ణి విగ్రహంలో మాత్రమే చూడటం లేదని; బాధలో ఉన్న ప్రతి మనిషిలోనూ ఆయనను చూస్తున్నాడని.
అంతలోనే ఆకాశం నల్లని మేఘాలతో కమ్ముకుంది. కొద్దిసేపటికి భారీ వర్షం మొదలైంది.
గ్రామమంతా ఆనందంతో వర్షంలోకి పరుగెత్తింది. చెరువు నిండసాగింది. ఎండిన నేల మట్టి వాసనతో పరిమళించింది. పిల్లలు కేరింతలు కొట్టారు. రైతులు ఆకాశం వైపు చేతులు ఎత్తారు.
శ్రీను మాత్రం వర్షంలో తడుస్తూ తండ్రి ముందుకు వచ్చాడు. ఉంగరం లేని ఆ చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
“నాన్నా… నేను ఇంతకాలం దేవుడు మన కోరికలు తీర్చితేనే ఆయన శక్తి అనుకున్నాను. ఇప్పుడు తెలిసింది. మనకు అత్యంత ప్రియమైనదాన్ని కూడా పరాయి ప్రాణం కోసం వదులుకోగల హృదయాన్ని ఇవ్వడమే దేవుని గొప్ప వరం.”
రామయ్య కుమారుడిని హత్తుకున్నాడు.
“స్వార్థం లేని భక్తి దేవుణ్ణి మన దగ్గరకు తీసుకురాదు రా… మనల్నే దేవుడి దగ్గరకు తీసుకెళ్తుంది.”
ఆ రాత్రి ఆలయంలో రామయ్య ఒక చిన్న దీపం వెలిగించాడు.
గాలి బలంగా వీచినా ఆ దీపం ఆరలేదు.
శ్రీను దానిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అది నూనెతో వెలిగిన దీపం మాత్రమే కాదు.
ఒక భర్త ప్రేమను త్యాగంగా మార్చిన దీపం.
ఒక చిన్నారి ప్రాణంలో మళ్లీ వెలిగిన దీపం.
ఒక గ్రామం హృదయంలో దయను మేల్కొలిపిన దీపం.
ప్రతిఫలం కోరని భక్తి, సేవగా మారి, సేవ త్యాగంగా మారినప్పుడు—ఆ వెలుగును ఏ చీకటీ ఆర్పలేదు.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments