గమ్యం చేరే వేళ
Gamyam Chere Vela - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepakomma
గమ్యం చేరే వేళ - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 15/08/2026
జీవితంలో మార్పు తీసుకురావాలని చాలామంది అనుకుంటారు. కానీ “రేపటి నుంచి” అంటూ ఆ మార్పును వాయిదా వేస్తుంటారు. గమ్యం చేరే వేళ కథలోని ఆదిత్య కూడా ఇదే సమస్యతో బాధపడుతుంటాడు. చదువు, సమయపాలన, క్రమశిక్షణ వంటి మంచి అలవాట్లను పెంచుకోవాలని అనుకున్నా, వాటిని కొనసాగించలేకపోతాడు. ఒక ఉపాధ్యాయుడు చెప్పిన చిన్న సూచన అతని ఆలోచనా విధానాన్నే మార్చేస్తుంది. ఒక అలవాటుకు మరో చిన్న అలవాటును జోడిస్తూ, ప్రతిరోజూ చిన్న అడుగులు వేయడం ద్వారా ఆదిత్య తన జీవితంలో గొప్ప మార్పును తీసుకువస్తాడు. చిన్న అలవాట్లు, క్రమశిక్షణ, ఆత్మవిశ్వాసం మరియు స్వీయాభివృద్ధి గురించి ఆలోచింపజేసే ప్రేరణాత్మక కథ ఇది.
“రేపటి నుంచి తప్పకుండా మారిపోతా!” అద్దం ముందు నిలబడి ఆదిత్య మరోసారి తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు. ఈ మాట అతనికి కొత్త కాదు.
గత వారం కూడా అన్నాడు. అంతకుముందు కూడా అన్నాడు. ఎన్నిసార్లు చెప్పాడో అతనికే గుర్తులేదు. త్వరగా లేవాలి… సమయానికి చదవాలి… గదిని సర్దుకోవాలి… ఫోన్‌లో గడిపే సమయాన్ని తగ్గించాలి… ప్రతిరోజూ అతని దగ్గర నిర్ణయాలు ఉండేవి. కానీ ప్రతి నిర్ణయం చివరకు ఒకే మాట దగ్గర ఆగిపోయేది.
“రేపటి నుంచి…” ఆ రేపు మాత్రం ఎప్పుడూ రాలేదు. ఆ రోజు పాఠశాలకు బయలుదేరే ముందు తల్లి అతన్ని చూసి అడిగింది. “ఆదిత్యా…” “ఏంటి అమ్మా?” “నువ్వు ప్రతిరోజూ ‘రేపటి నుంచి’ అంటున్నావు కదా…” ఆమె కాసేపు ఆగి అడిగింది. “ఆ రేపు ఎప్పుడు వస్తుంది?” ఆదిత్య ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ ఒక్క ప్రశ్న రోజంతా అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉంది.
మధ్యాహ్నం విరామ సమయంలో అరవింద్ సార్ అతన్ని గమనించారు. “ఏమైంది ఆదిత్యా? ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టున్నావు.” ఆదిత్య తన సమస్యను చెప్పాడు. “సార్… నేను మంచి అలవాట్లు చేసుకోవాలని చాలా అనుకుంటాను. మొదటి రెండు మూడు రోజులు బాగానే చేస్తాను. తర్వాత మర్చిపోతాను.
చివరికి మళ్లీ మొదటికి వచ్చేస్తాను.” అరవింద్ చిరునవ్వు నవ్వారు. “నువ్వు మారాలని అనుకోవడం సమస్య కాదు ఆదిత్యా. మార్పును ఒకేసారి చాలా పెద్దదిగా ఊహించుకోవడమే సమస్య.” “అయితే ఎలా సార్?” “నువ్వు ప్రతిరోజూ తప్పకుండా చేసే పని ఏది?” “పళ్లు తోముకోవడం.” “అది మర్చిపోతావా?” “లేదు సార్.” “అయితే అదే నీ మొదటి మెట్టు.” ఆదిత్య అయోమయంగా చూశాడు. “ఎలా?” “పళ్లు తోముకున్న వెంటనే రెండు పేజీలు చదువు.”
“పళ్లు తోముకోవడానికి, చదువుకి ఏం సంబంధం సార్?” ఆయన నవ్వారు. “సంబంధం మనమే కలుపుకోవాలి.” ఆదిత్య శ్రద్ధగా విన్నాడు. “ఇప్పటికే నువ్వు ప్రతిరోజూ చేసే ఒక పనిని గుర్తుగా పెట్టుకుని, దాని వెంట ఒక చిన్న మంచి అలవాటును జోడించడం. దీనినే ‘హ్యాబిట్ స్టాకింగ్’ అంటారు.” “అంటే… పాత అలవాటు తర్వాత కొత్త అలవాటా?” “అవును.
ఇప్పటికే నీకు అలవాటైన పనిని ఒక గుర్తులా ఉపయోగించుకుని, దాని వెంట చేయాలనుకున్న కొత్త అలవాటును జోడించడం. పాత అలవాటే కొత్త అలవాటును గుర్తు చేస్తుంది. దాంతో కొత్త అలవాటును ప్రత్యేకంగా గుర్తుపెట్టుకోవాల్సిన అవసరం తగ్గుతుంది.” “అంటే పళ్లు తోముకోవడం పూర్తవగానే చదువు గుర్తుకు వచ్చేలా చేసుకోవాలన్నమాట!” “అదే.
ఒక అలవాటుకు మరో చిన్న అలవాటును జోడిస్తూ వెళ్తే, అవి క్రమంగా మన రోజువారీ జీవితంలో సహజమైన భాగాలుగా మారతాయి.” ఆదిత్య తల ఊపాడు. “అదే దీని ప్రయోజనం.” “ఇంకా ఏం చేయొచ్చు సార్?” “స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చిన వెంటనే బ్యాగ్‌ను దాని స్థానంలో పెట్టు. బ్యాగ్ పెట్టిన వెంటనే పది నిమిషాలు ఆ రోజు పాఠం చదువు. భోజనం చేసిన వెంటనే పది నిమిషాలు నడువు. రాత్రి ఫోన్ పక్కన పెట్టిన వెంటనే రేపు చేయాల్సిన మూడు పనులు రాసుకో.” ఆదిత్య ఉత్సాహంగా అడిగాడు. “అయితే అన్నీ ఒకేసారి మొదలుపెట్టనా?” “వద్దు.”
ఆయన నెమ్మదిగా చెప్పారు. “ఒకేసారి జీవితాన్ని మార్చాలని ప్రయత్నించకు. మొదట ఒక చిన్న అలవాటును పట్టుకో. అది నీ రోజులో భాగమయ్యాక మరోదాన్ని జోడించు.” “ఎందుకు సార్?” “ఎందుకంటే మార్పు ఒక్కరోజులో కనిపించకపోవచ్చు. కానీ చిన్న అలవాట్లు రోజూ కలుస్తుంటే… ఒకరోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు ఎంత దూరం వచ్చావో తెలుస్తుంది.”
ఆ మాట ఆదిత్య మనసులో నిలిచిపోయింది.
ఆ రోజు ఇంటికి వెళ్లిన వెంటనే పెద్ద టైమ్‌టేబుల్ ఏదీ రాయలేదు. తన టేబుల్‌పై ఒక చిన్న కాగితం పెట్టాడు. పళ్లు తోముకున్న వెంటనే రెండు పేజీలు చదవాలి.
బ్యాగ్ పెట్టిన వెంటనే పది నిమిషాలు చదవాలి. అంతే. మొదటి రోజు రెండు పేజీలు చదివాడు. రెండో రోజు కూడా చదివాడు. మూడో రోజు పాఠశాల నుంచి ఆలస్యంగా వచ్చినా రెండు పేజీలు మాత్రం చదివాడు. కొద్దిరోజులకు అతనికే ఒక మార్పు కనిపించింది. పళ్లు తోముకున్న వెంటనే పుస్తకం గుర్తుకు వచ్చేది.
ఇంటికి వచ్చిన వెంటనే బ్యాగ్‌ను ఎక్కడ పడితే అక్కడ వేయకుండా దాని స్థానంలో పెట్టేవాడు. బ్యాగ్ పెట్టగానే పుస్తకం తెరవడం కూడా సహజంగా మారిపోయింది. కొత్త అలవాట్లు బలవంతంగా చేయాల్సిన పనుల్లా అనిపించడం మానేశాయి. అవి అతని రోజులో సహజమైన భాగాలుగా మారుతున్నాయి.
ఒకరోజు ఆదిత్య స్నేహితుడు రోహిత్ ఇంటికి వచ్చాడు. “రా! బయట ఆడుకుందాం.” “పది నిమిషాలు ఆగు.” “ఏం చేస్తున్నావు?” “ఈరోజు చదువు పూర్తిచేస్తున్నా.” రోహిత్ నవ్వాడు. “పది నిమిషాల చదువుతో ఏం సాధిస్తావురా?” ఆదిత్య కూడా నవ్వాడు. “పది నిమిషాలే కదా అని మొదట అనుకున్నా… ఇప్పుడు ఆ పది నిమిషాల కోసం నేనే ఎదురుచూస్తున్నా.” రోహిత్ కాసేపు అతని వైపు చూశాడు. “అంత మారిపోయావా?” ఆదిత్య పుస్తకం తెరిచి నవ్వాడు. “అవును. చిన్న చిన్న మార్పులే కదా… కానీ ఇప్పుడు అవే నాకు అలవాటయ్యాయి.”
అయితే ఒకరోజు ఆదిత్య చాలా అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చాడు. బ్యాగ్‌ను పక్కన పెట్టి మంచంపై పడుకున్నాడు. “ఈరోజు వద్దులే…” అతని మనసు మెల్లగా చెప్పింది. “రేపటి నుంచి మళ్లీ మొదలుపెడదాం.” అప్పుడే టేబుల్‌పై ఉన్న చిన్న కాగితం అతని కంటపడింది. అతను కాసేపు దానివైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అమ్మ అడిగిన ప్రశ్న గుర్తొచ్చింది.
“ఆ రేపు ఎప్పుడు వస్తుంది?” ఆదిత్య నెమ్మదిగా లేచాడు. పుస్తకం తెరిచాడు. ఆ రోజు పది నిమిషాలు చదవలేకపోయాడు. కానీ రెండు పేజీలు చదివాడు. పుస్తకం మూసేటప్పుడు అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది. అలవాటు అంటే మనకు ఇష్టం ఉన్న రోజుల్లో మాత్రమే చేసే పని కాదు. ఇష్టం లేని రోజున కూడా పూర్తిగా వదిలిపెట్టకుండా కొనసాగించే చిన్న ప్రయత్నం.
రోజులు గడిచాయి. రోజులు వారాలయ్యాయి. వారాలు నెలలయ్యాయి. ఆదిత్యలో మార్పు స్పష్టంగా కనిపించింది. ఉదయపు హడావుడి తగ్గింది. వస్తువులు మర్చిపోవడం తగ్గింది. చదువును చివరి నిమిషానికి వాయిదా వేయడం తగ్గింది. ఫోన్‌ను అలా గంటల తరబడి చూడడం కూడా తగ్గింది. ముఖ్యంగా… ప్రతి పనికీ “రేపటి నుంచి” అనే మాట చెప్పడం ఆగిపోయింది.
ఒక ఉదయం తల్లి అతని గదిలోకి వచ్చింది. టేబుల్‌పై ఇంకా అదే చిన్న కాగితం ఉంది. ఆమె దాన్ని చూసి అడిగింది. “ఇప్పటికీ ఈ కాగితం అవసరమేనా?” ఆదిత్య నవ్వాడు. “కాగితం అవసరం లేదు అమ్మా.” “మరి?” అతను ఆ కాగితాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని మెల్లగా అన్నాడు. “ఇది నాకు అలవాట్లు నేర్పలేదు అమ్మా… నా మీద నేను నమ్మకం పెట్టుకోవడం నేర్పింది.” తల్లి చిరునవ్వు నవ్వింది. “అయితే ఇక ‘రేపటి నుంచి’ అనవా?” ఆదిత్య నవ్వుతూ తల ఊపాడు. “లేదు అమ్మా… ఇక ఏదైనా మార్చుకోవాలనిపిస్తే, ఈరోజే మొదటి అడుగు వేస్తా.”
అతను టేబుల్‌పై ఉన్న పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. కిటికీలోంచి ఉదయపు వెలుగు గదిలోకి వచ్చింది. ఆ రోజు వేసిన చిన్న అడుగు… ఆదిత్య జీవితంలో పెద్ద మార్పుకు తొలి అడుగైంది. చిన్న చిన్న అడుగులు తన అలవాట్లను మార్చి, తన గమ్యం వైపు నడిపిస్తాయని అతనికి అర్థమైంది. “చిన్న అడుగులే… గమ్యానికి దారి” అన్నది ఆదిత్య జీవితంలో నిజమైంది.
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments