ప్రతీకార జ్వాల
- Ch. Pratap
- 1 day ago
- 6 min read
మహాభారతం, ద్రుపదుడు, ద్రోణాచార్యుడు, ధృష్టద్యుమ్నుడు, ద్రౌపది, పుత్రకామేష్టి యజ్ఞం, పాంచాల రాజ్యం, భారతీయ ఇతిహాసాలు, పురాణ కథలు, తెలుగు కథలు, ధర్మం, అధర్మం, మహాయుద్ధం, కురుక్షేత్రం, Mythology Telugu
Prateekara Jwala - Telugu Mythological Story | Ch. Pratap
ప్రతీకార జ్వాల - తెలుగు ఇతిహాస కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 09/07/2026
ఒక రాజు అవమానం... ఒక యజ్ఞం... ఆ యజ్ఞాగ్నిలో నుంచి వెలిసిన ఇద్దరు పిల్లలు... వారే తర్వాత మహాభారత యుద్ధ గమనాన్ని మార్చారు! అసలు ద్రుపదుడి ప్రతీకారం ఎలా చరిత్రను మార్చిందో సిహెచ్. ప్రతాప్ గారి ‘ప్రతీకార జ్వా’ల కథలో చూద్దాం.
పాంచాల రాజభవనం వైభవంగా వెలిగిపోతోంది. రాజ్యమంతా శాంతిగా ఉంది. ప్రజలు సుఖసంతోషాలతో జీవిస్తున్నారు. కానీ ఆ రాజమందిరంలోని ఒక గదిలో మాత్రం అగ్నిపర్వతం రగులుతోంది. అది ద్రుపద మహారాజు హృదయం.
రాత్రి వేళ, రాజభవనం పై అంతస్తులో ఒంటరిగా నిలబడి ఆకాశంలోని చంద్రుణ్ని చూస్తున్న ద్రుపదుడి కళ్లలో నిద్ర లేదు. మనసులో ప్రశాంతత లేదు. అతని చెవుల్లో మళ్లీ మళ్లీ ఒకే స్వరం ప్రతిధ్వనిస్తోంది. "ద్రుపదా! ఇప్పుడు మనిద్దరం సమానులం. స్నేహితులమవుదాం!" ఆ మాటలు పలికింది ద్రోణాచార్యుడు.
ఒకప్పుడు తన బాల్యమిత్రుడు, ఇప్పుడు తన అవమానానికి కారణమైన వ్యక్తి. అర్జునుడి చేతిలో తాను బంధీగా నిలబడిన ఆ క్షణం, ద్రోణుడి కళ్లలో కనిపించిన ఆ గెలుపు గర్వం ద్రుపదుడి ఆత్మగౌరవాన్ని నిలువునా దహించివేస్తున్నాయి. ఆ వేదన పగగా మారి అతని నరనరాల్లో ప్రవహిస్తోంది. సింహాసనం, ఈ రాజభోగాలు ఏవీ ఆ గాయానికి మందు వేయలేకపోతున్నాయి. ద్రోణుడి అహంకారాన్ని సర్వనాశనం చేసే ఒక వీరుడిని కనాలని, తన అవమానానికి ప్రతికారం తీర్చుకోవాలనే బలమైన సంకల్పం అతనిలో మరింతగా రగులుతోంది. ఈ క్షణ క్షణపు నరకం నన్ను నిలువునా పిండేస్తోంది. ఆ శత్రువు గుండెల్లో భయాన్ని పుట్టించే అస్త్రకోవిదుడైన కుమారుడి కోసం, నా ప్రతిజ్ఞ నెరవేర్చే దివ్య శక్తి కోసం ఈ ప్రకృతిని సైతం ఎదిరించడానికైనా నేను వెనుకాడను.
ద్రుపదుడి పిడికిళ్లు బిగుసుకున్నాయి.
“స్నేహితుడా?... అది స్నేహమా? నన్ను బంధించి, నా రాజ్యాన్ని చీల్చి, సభామధ్యంలో నిలబెట్టి చేసిన అవమానమా అది?” అని అతడు తనలో తాను రగిలిపోయాడు.
అర్జునుడు తనను యుద్ధంలో ఓడించి, చేతులు కట్టించి ద్రోణుని ముందు నిలబెట్టిన దృశ్యం అతని కళ్ల ముందు మెరిసింది. ఆ రోజు ఓడింది ద్రుపదుడి శరీరం కాదు; ఒక రాజు ఆత్మాభిమానం, ఒక క్షత్రియుని గౌరవం. సభలో ఉన్న ప్రతి చూపు తనను కత్తిలా గుచ్చినట్లు అనిపించింది. ద్రోణుడి ప్రతి మాట తన గుండెల్లో అగ్నికణంలా పడింది. కాలం గడుస్తున్నా ఆ అవమానం మాత్రం అతని మనసు నుంచి చెరిగిపోలేదు. రాత్రివేళ నిద్రలోనూ, పగటిపూట రాజకార్యాల్లోనూ అదే జ్ఞాపకం అతనిని వెంటాడేది. ప్రతిసారి ఆ సంఘటన గుర్తుకొచ్చినప్పుడు అతని రక్తం ఉడికేది. తనకు జరిగిన అన్యాయానికి ప్రతిఫలం చూపించకపోతే జీవితం అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోతుందనే భావన అతనిలో బలపడింది. అది కేవలం కోపం కాదు; క్షత్రియ ధర్మం పేరుతో తన గౌరవాన్ని తిరిగి సాధించాలనే దృఢ సంకల్పం.
అప్పుడే అతడు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
“ద్రోణుడి ప్రాణాలు తీసే వాడిని కాదు... అతని గర్వాన్ని నాశనం చేసే వాడిని నేను సృష్టిస్తాను!”
రోజులు గడిచాయి, కానీ కాలం ద్రుపదుడి గాయాన్ని మాన్పలేదు. ప్రతీకార జ్వాల మరింత పెరిగింది. ఉదయాన్నే రాజ్యపాలనలో నిమగ్నమైనా, రాత్రి వేళ ఏకాంతంలోకి వెళ్లినప్పుడల్లా అవమానపు జ్ఞాపకాలు అతని మనసును కుదిపేవి. రాజసభలో మంత్రులు విజయాలు, సంపద, సైన్యబలం గురించి మాట్లాడుతుంటే కూడా అతని ఆలోచనలు మాత్రం ద్రోణాచార్యుడి వద్దకే వెళ్లేవి. సింహాసనంపై కూర్చున్న రాజుగా అతను విజయవంతుడే కావచ్చు, కానీ తన అంతరంగంలో మాత్రం ఓడిపోయిన యోధుడిగానే కనిపించేవాడు. ఆ అవమానం అతనికి నిద్రను దూరం చేసింది, మనశ్శాంతిని హరించింది. చివరకు ఒక విషయం అతనికి స్పష్టమైంది—ఈ బాధకు పరిష్కారం సాధారణ యుద్ధంలో లేదు; దైవానుగ్రహంతోనే తన సంకల్పం నెరవేరాలి.
అందుకే అతడు మహాతపస్వులైన యాజుడు, ఉపయాజుడు మహర్షులను ఆశ్రయించాడు. అడవిలోని వారి ఆశ్రమానికి చేరుకున్న ద్రుపదుడు రాజసంబరాలను పక్కనపెట్టి, సాధారణ భక్తునిలా వారి ముందు తలవంచి నిలబడ్డాడు.
“మహర్షులారా! నాకు ఒక వరం కావాలి.”
“రాజా, నీ హృదయంలో ఏ కోరిక మండుతోంది?” అని ఉపయాజుడు ప్రశ్నించాడు.
ద్రుపదుడి స్వరం గంభీరంగా మారింది.
“ద్రోణాచార్యుని సంహరించే పుత్రుడు నాకు జన్మించాలి.”
ఆ మాటలు విన్న మునులు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నారు. ద్రుపదుడి కళ్లలో కనిపిస్తున్న అగ్నిని వారు గమనించారు. అది సాధారణ కోరిక కాదని, అవమానం నుంచి పుట్టిన సంకల్పమని వారు గ్రహించారు.
“రాజా, ప్రతీకారం మనిషిని కాల్చేస్తుంది,” అని యాజుడు హెచ్చరించాడు.
ద్రుపదుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నా హృదయం ఇప్పటికే కాలిపోయింది మహర్షీ! ఇప్పుడు ఆ అగ్నికి రూపం కావాలి. నా అవమానానికి సమాధానం చెప్పగల శక్తి పుట్టాలి. దాని కోసం ఎంతటి యజ్ఞమైనా, ఎంతటి తపస్సైనా చేయడానికి నేను సిద్ధమే” అని దృఢంగా పలికాడు.
మహర్షులు అతని సంకల్ప దృఢతను గమనించారు. చివరకు పుత్రకామేష్టి యజ్ఞానికి సిద్ధమయ్యారు. పాంచాల రాజ్యంలో ఎన్నడూ చూడని యజ్ఞం ప్రారంభమైంది. వేలాది మంది ప్రజలు తరలివచ్చారు. వేదమంత్రాలు ఆకాశాన్ని తాకాయి. హోమగుండంలో అగ్నిజ్వాలలు సూర్యుని కిరణాల్లా ఎగిసిపడుతున్నాయి. నెయ్యి ఆహుతులు పడిన ప్రతిసారి జ్వాలలు మరింత ఉగ్రరూపం దాల్చుతున్నాయి. యజ్ఞవేదిక చుట్టూ ఋషులు, మునులు, వేదపండితులు ఆసీనులై మంత్రోచ్చారణలతో ఆ ప్రదేశాన్ని పవిత్రతతో నింపారు. గాలి అంతా హవిస్సుల సుగంధంతో పరిమళించింది. డప్పుల నాదాలు, శంఖధ్వనులు, వేదఘోషలు కలగలిసి ఒక దివ్యమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి. ప్రజల హృదయాల్లోనూ ఒక విచిత్రమైన ఉత్కంఠ నెలకొంది. ఈ యజ్ఞం సాధారణ సంతానప్రాప్తి కోసం కాదని, దీని వెనుక ఏదో గొప్ప విధి రహస్యం దాగి ఉందని ప్రతి ఒక్కరూ భావించారు.
ద్రుపదుడు హోమగుండం ఎదుట కూర్చున్నాడు. కానీ అతని చూపు అగ్నిపై లేదు; భవిష్యత్తుపై ఉంది, ద్రోణుడి పతనంపై ఉంది. అతని మనసులో సంవత్సరాలుగా పేరుకుపోయిన అవమానం, ఆవేదన, ఆగ్రహం ఒక్క సంకల్పంగా మారి నిలిచాయి. అగ్నిజ్వాలలు ఎంత ఎత్తుకు ఎగసిపడుతున్నాయో, అతని ప్రతీకార సంకల్పం కూడా అంతే తీవ్రంగా రగులుతోంది. ప్రతి మంత్రోచ్చారణతో అతని ఆశ మరింత బలపడుతోంది. ప్రతి ఆహుతితో తన కోరిక దేవతల చెవులకు చేరుతోందనే నమ్మకం అతనిలో పెరుగుతోంది. యజ్ఞం పరాకాష్ఠకు చేరుకుంది. ఆ క్షణంలో ప్రకృతి కూడా నిశ్చలమైనట్లు అనిపించింది. గాలి సైతం ఆగిపోయినట్లు, కాలమే తన గమనాన్ని కాసేపు నిలిపివేసినట్లు అక్కడ ఒక అద్భుతమైన నిశ్శబ్దం అలముకుంది. ఆ దివ్యక్షణం కోసం దేవతలు, ఋషులు, మానవులు ఒకేసారి ఎదురుచూస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. యాజుడు తన కమండలంలోని పవిత్ర జలాన్ని అగ్నిలో చల్లుతూ గర్జించాడు.
“స్వాహా!”
అంతే... అగ్నికుండం ఒక్కసారిగా భూమ్యాకాశాలను కదిలించింది. జ్వాలలు ఆకాశాన్ని తాకాయి. ఆ అగ్నిమధ్య నుంచి ఒక మహావీరుడు బయటకు వచ్చాడు. జన్మించిన క్షణంలోనే అతని చేతిలో ధనుస్సు ఉంది. శరీరంపై దివ్య కవచం ఉంది. కళ్లలో యుద్ధాగ్ని మెరుస్తోంది.
అక్కడున్న వారంతా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయారు. అప్పుడు ఆకాశవాణి వినిపించింది.
“ఇతడు ధృష్టద్యుమ్నుడు! ద్రోణాచార్యుని సంహరించేందుకు జన్మించిన మహాయోధుడు!”
ఆ మాటలు వినగానే యజ్ఞవేదికపై ఒక అపూర్వమైన సంభ్రమాశ్చర్యం అలుముకుంది. మునులు ఆశీర్వాద మంత్రాలు జపించగా, ప్రజలు విస్మయంతో ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. అగ్నిలో నుంచి సంపూర్ణ యోధుడిగా అవతరించిన ఆ బాలుడి రూపం చూసి ద్రుపదుడు క్షణకాలం మాటలు రాక నిలిచిపోయాడు. ఏళ్లుగా తన హృదయంలో దాచుకున్న బాధ, అవమానం, ఆవేదన ఒక్కసారిగా కన్నీటి రూపంలో బయటకు వచ్చింది. అతనికి అది కుమారుడి జననం మాత్రమే కాదు; తన సంకల్పానికి, తన ప్రతీకారానికి, తన ఆత్మగౌరవానికి పునర్జన్మ లభించిన క్షణం.
ద్రుపదుడి కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు తిరిగాయి. ఏళ్లుగా గుండెల్లో మోస్తున్న ప్రతీకారం ఇప్పుడు రూపం దాల్చింది. అయితే విధి ఇంకా తన రహస్యాన్ని పూర్తిగా వెల్లడించలేదు. మళ్లీ అగ్నిజ్వాలలు ఎగిసిపడ్డాయి. ఈసారి యుద్ధగర్జన కాదు. దివ్యసౌందర్యం వెలిసింది.
హోమగుండం నుంచి ఒక కన్యక బయటకు వచ్చింది. ఆమె ముఖంలో చంద్రకాంతి, ఆమె నేత్రాల్లో మెరుపు, ఆమె అడుగుల్లో రాజసత్వం. ఆమెను చూసిన క్షణం అక్కడున్నవారు మైమరచిపోయారు. మహర్షులు ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయారు. ఆమె చుట్టూ ఒక దివ్య ప్రకాశ వలయం విరాజిల్లుతోంది. యజ్ఞవేదిక అంతా అపూర్వ సుగంధంతో నిండిపోయింది. దేవలోకం నుంచి అప్సరసలు దిగివచ్చి ఆమెకు స్వాగతం పలుకుతున్నట్లుగా ఆ వాతావరణం అనిపించింది. ఆ కన్య కేవలం రాజకుమార్తె కాదు, విధి స్వయంగా మానవరూపం ధరించి వచ్చిన శక్తిలా కనిపించింది.
ఆకాశవాణి మరోసారి మార్మోగింది.
“ఈమె ద్రౌపది! యుగాల గమనాన్ని మార్చే మహానారి. ధర్మయుద్ధానికి నాంది పలికే శక్తి!”
ద్రుపదుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. తాను కోరింది ఒక కుమారుడిని. కానీ విధి అతనికి రెండు అస్త్రాలను ఇచ్చింది. ఒకటి ద్రోణుడి అంతానికి. మరొకటి అధర్మ రాజ్యానికి అంతానికి.
కాలం తన గమనంలో ముందుకు సాగింది. ధృష్టద్యుమ్నుడు మహాయోధుడిగా ఎదిగాడు.
విచిత్రమేమిటంటే, అతనికి ఆయుధవిద్య నేర్పింది ద్రోణాచార్యుడే. తనను సంహరించబోయే వాడికి తానే గురువయ్యాడు. అదే విధి వైచిత్ర్యం. ద్రౌపది సౌందర్యంలోనే కాదు, ధైర్యంలోనూ అపూర్వురాలిగా ఎదిగింది. ఆమె స్వయంవరం పాండవులను పాంచాలతో కలిపింది.
ఆమె అవమానం కురుక్షేత్ర యుద్ధానికి నాంది పలికింది. ఒక రాజు హృదయంలో పుట్టిన అవమానం... ఒక ప్రతీకార సంకల్పంగా మారింది. ఆ సంకల్పం యజ్ఞాగ్నిగా రగిలింది. ఆ యజ్ఞాగ్నిలో నుంచి వెలిసిన ధృష్టద్యుమ్నుడు, ద్రౌపది కేవలం ద్రుపదుని సంతానం మాత్రమే కాదు; మహాభారత గమనాన్ని మార్చిన విధి సాధనాలు. ఒకరి చేతిలో ద్రోణుడి అంతం రాయబడగా, మరొకరి జీవితంలో కౌరవ వంశ పతనానికి విత్తనాలు నాటబడ్డాయి. ద్రుపదుడు ప్రతీకారం కోసం యజ్ఞం చేశాడు; కానీ దైవం ఆ సంకల్పాన్ని ధర్మస్థాపనకు మార్గంగా మలిచింది. అందుకే ఆ అగ్నికుండం నుంచి వెలిసింది ఇద్దరు పిల్లలు కాదు — ఒక యుగాన్ని మార్చిన రెండు మహాశక్తులు.
ఆ అగ్నిలో నుంచి ధృష్టద్యుమ్నుడు, ద్రౌపది రూపంలో విధి బయటకు వచ్చారు.
మహాభారతం మనకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని బోధిస్తుంది—
మనిషి తన కోరికలతో కార్యాన్ని ప్రారంభిస్తాడు; కానీ వాటి ఫలితాలను నిర్ణయించేది విధి.
ద్రుపదుడు వెలిగించిన యజ్ఞాగ్ని కేవలం ఒక రాజు ప్రతీకారాన్ని తీర్చలేదు. అది కురుక్షేత్ర మహాయుద్ధానికి తొలి జ్యోతిగా నిలిచి, ధర్మం–అధర్మం మధ్య జరిగిన మహాసంగ్రామానికి మార్గం చూపింది. ఒక వ్యక్తి మనసులో పుట్టిన అవమానం, ఒక రాజు హృదయంలో రగిలిన ప్రతీకారం, చివరకు లక్షలాది యోధుల భవితవ్యాన్ని నిర్ణయించే యుద్ధానికి కారణమైంది. ధృష్టద్యుమ్నుడు ద్రోణాచార్యుని సంహరించి తన జన్మ ధర్మాన్ని నెరవేర్చగా, ద్రౌపది జీవితం ధర్మానికి జరిగిన అవమానంపై ప్రపంచాన్ని ప్రశ్నించే శక్తిగా నిలిచింది. ఈ ఘట్టం మనకు మరో గొప్ప సందేశాన్ని కూడా అందిస్తుంది—వ్యక్తిగత కోరికల వెనుక కూడా దైవ సంకల్పం దాగి ఉండవచ్చు. మనిషి తన ప్రయోజనాన్ని మాత్రమే చూస్తాడు; కానీ కాలం, విధి, దైవం కలిసి ఆ కార్యాన్ని సమాజానికి, యుగానికి అవసరమైన మార్పుగా మలుస్తాయి. అందుకే ద్రుపదుని యజ్ఞం మహాభారతంలో ఒక సాధారణ సంఘటన కాదు; యుగధర్మాన్ని ఆవిష్కరించిన మహత్తర మలుపు.
సమాప్తం
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments