సొంతిల్లు
Sonthillu - Telugu Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
సొంతిల్లు - తెలుగు కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 08/10/2026
“సొంతిల్లు” ఒక అందమైన కుటుంబ భావోద్వేగ కథ. పెద్ద సొంత ఇల్లు ఉంటేనే జీవితం సంతోషంగా ఉంటుందని భావించిన సాహితికి, కాలక్రమంలో ఒక కొత్త నిజం అర్థమవుతుంది. ఇల్లు ఎంత పెద్దదైనా కుటుంబంతో గడిపే సమయం లేకపోతే ఆ ఇంటి ఆనందం అసంపూర్ణమే. మనుషుల మధ్య ప్రేమ, అనుబంధం ఉన్న చోటే అసలైన సొంతిల్లు అని చెప్పే హృదయస్పర్శి కథ ఇది.
సాహితికి చిన్నప్పటి నుంచీ సొంతింటి మీద చాలా ఇష్టం. పెళ్లయిన తర్వాత రవితో కలిసి మొదట ఒక చిన్న ఇల్లు కొనుక్కున్నారు. ఇల్లు చిన్నదే అయినా అది వాళ్ల సొంతం.
పెళ్లయిన కొత్తలో ఇద్దరూ కలిసి ఆ ఇంట్లో ప్రతి వస్తువునీ తమకు నచ్చినట్టుగా సర్దుకున్నారు.
కొద్దికొద్దిగా ఇంట్లో వస్తువులు పెరిగాయి. పిల్లలు పుట్టారు. వాళ్ల చిన్ననాటి అల్లరితో ఆ ఇల్లు నిండిపోయింది.
గోడల మీద పిల్లల పెన్సిల్ గీతలు, తలుపుల దగ్గర వాళ్లు వేసిన ఎత్తుల గుర్తులు, హాల్లో పడేసిన బొమ్మలు... ఇలా ఆ చిన్న ఇల్లు వాళ్ల జీవితంలో ఎన్నో జ్ఞాపకాలను దాచుకుంది.
దాదాపు పదిహేనేళ్లు వాళ్లు అదే సొంతింట్లో ఉన్నారు. ఇల్లు చిన్నదైనా చాలా సౌకర్యంగా ఉండేది. మార్కెట్ దగ్గరే, పిల్లల స్కూల్ దగ్గరే, సాహితి ఆఫీసుకి వెళ్లడానికి కూడా పెద్దగా సమయం పట్టేది కాదు. ఏ పని ఉన్నా నడిచి వెళ్లొచ్చు. అవసరమైతే వెంటనే ఇంటికి వచ్చేయొచ్చు.
కానీ పిల్లలు పెరిగే కొద్దీ సాహితికి చుట్టుపక్కల వాతావరణం మీద ఆందోళన మొదలైంది. ఆ ప్రాంతంలో తిరిగే కొంతమంది పిల్లల ప్రవర్తన ఆమెకు నచ్చేది కాదు. తన కొడుకు కూడా వాళ్లతో ఎక్కువగా కలిస్తే చెడు సావాసాలు వస్తాయేమోనన్న భయం మొదలైంది.
“ఇక్కడ మనం ఇంతకాలం ఉన్నాం కాబట్టి మనకి బాగానే అనిపిస్తుంది. కానీ పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అవుతున్నారు. వాళ్లు ఎవరితో తిరుగుతున్నారో కూడా చూడాలి,” అని సాహితి ఒకరోజు రవితో చెప్పింది.
రవి మొదట పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. “మన అబ్బాయి అలాంటివాడు కాదు. మనం చెప్పిన మాట వింటాడు,” అన్నాడు. “ఇప్పుడే వింటాడు. ఇంకో రెండు మూడేళ్లకి పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో ఎవరికీ తెలియదు. మనం ముందే జాగ్రత్త పడితే మంచిదే కదా,” అంది సాహితి.
ఆ మాటలు రవిని ఆలోచింపజేశాయి. చివరికి వాళ్లు తమకు ఎంతో సౌకర్యంగా ఉన్న ఆ సొంతింటిని వదిలి, మంచి లోకాలిటీలో అద్దె ఇంటికి మారాలని నిర్ణయించుకున్నారు. తమ సొంతింటిని అద్దెకు ఇచ్చారు.
అది వాళ్ల మొదటి అద్దె ఇల్లు. ఆ ఇల్లు ఉన్న ప్రాంతం చాలా బాగుంది. చుట్టూ మంచి కుటుంబాలు, పిల్లల కోసం మంచి స్కూల్స్, పార్కులు, షాపింగ్ సదుపాయాలు అన్నీ ఉన్నాయి. సాహితికి మొదట్లో చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.
“చూశావా రవి... మనం సరైన నిర్ణయమే తీసుకున్నాం,” అంది. కానీ ఆ ఇంట్లో కొంతకాలం ఉన్న తర్వాత మరో సమస్య మొదలైంది. పిల్లల స్కూల్ మారడంతో ప్రయాణం కొంచెం పెరిగింది.
ఇంటి అద్దె కూడా ప్రతి సంవత్సరం పెరుగుతోంది. పైగా యజమాని చిన్న చిన్న విషయాల్లో జోక్యం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
ఏదైనా గోడకు మేకు కొట్టాలన్నా, పెయింట్ వేయించాలన్నా ముందుగా అనుమతి తీసుకోవాలి. ఇంట్లో ఏ మార్పు చేయాలన్నా ఆలోచించాలి. “మన ఇంట్లో మనకి నచ్చినట్టు చేసుకోలేకపోతున్నాం,” అని సాహితి అప్పుడప్పుడూ అనుకునేది.
కొంతకాలానికి పిల్లల చదువులు మరో దశకు వచ్చాయి. స్కూల్ తర్వాత కాలేజీకి వెళ్లే సమయం దగ్గరపడింది. వాళ్ల అవసరాలకు తగ్గట్టు మరో ప్రాంతంలో ఇల్లు చూడాల్సి వచ్చింది. అలా రెండో అద్దె ఇంటికి మారారు.
రెండో ఇల్లు మొదటి ఇంటికంటే పెద్దది. పిల్లలకు ప్రత్యేక గదులు ఉన్నాయి. దగ్గర్లోనే కాలేజీ ఉంది. సాహితి ఆఫీసుకి కూడా మొదటి ఇంటికంటే కొంచెం సౌకర్యంగా ఉండేది.
కానీ అక్కడ ఎక్కువ కాలం ఉండలేకపోయారు. అద్దె మళ్లీ పెరిగింది. పైగా ఇంటి యజమాని కొన్ని విషయాల్లో చాలా కఠినంగా ఉండేవాడు. అతిథులు వచ్చినా ముందే చెప్పాలి. రాత్రి ఆలస్యంగా వస్తే కారణం చెప్పాలి. ఇంట్లో చిన్న రిపేర్లు వచ్చినా యజమాని వచ్చి చూసేవరకు ఏమీ చేయకూడదు.
సాహితికి మళ్లీ తన చిన్న సొంత ఇల్లు గుర్తొచ్చేది. “అప్పుడు ఇల్లు చిన్నదైనా ఎంత హాయిగా ఉండేది!” అనుకునేది. కానీ అప్పటికి పిల్లల చదువులు, ఉద్యోగం, వాళ్ల భవిష్యత్తు... ఇవన్నీ ముందు ఉండడంతో ఆ ఆలోచనను పక్కన పెట్టేది.
కొంతకాలానికి మళ్లీ పరిస్థితులు మారాయి. పిల్లల అవసరాలు పెరిగాయి. ప్రయాణాలు పెరిగాయి. రెండో అద్దె ఇల్లు కూడా సరిపోవడం లేదు అనిపించింది. అలా మూడో అద్దె ఇంటికి మారారు.
మూడో ఇల్లు మంచి అపార్ట్‌మెంట్‌లో ఉంది. లిఫ్ట్ ఉంది. పార్కింగ్ ఉంది. చుట్టుపక్కల అన్ని సదుపాయాలు ఉన్నాయి. మొదట్లో సాహితికి బాగానే అనిపించింది. కానీ అద్దె మాత్రం ఎక్కువ. ప్రతి నెలా జీతంలో పెద్ద మొత్తం ఇంటి అద్దెకే వెళ్లేది.
ఒకరోజు నెల ఖర్చులు చూసుకుంటూ సాహితి చాలాసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది. “ఏమైంది?” అని రవి అడిగాడు. “మన జీవితమంతా అద్దె ఇళ్లలోనే గడిచిపోతుందేమో అనిపిస్తోంది,” అంది. రవి ఆమె వైపు చూశాడు.
“అయితే ఏం చేద్దాం?” “మనకి ఒక మంచి సొంత ఇల్లు కావాలి. పిల్లలు కూడా పెద్దవాళ్లు అయ్యారు. మనం ఇక ఒక చోట స్థిరపడాలి.”
ఆ మాటలో ఈసారి సాహితికి కేవలం కోరిక లేదు. ఇన్ని సంవత్సరాలుగా మారుతూ వచ్చిన ఇళ్ల మీద ఒక అలసట కూడా ఉంది. రవి కూడా అదే అనుకున్నాడు.
కొన్ని నెలలు ఇళ్లు, ఫ్లాట్లు చూశారు. చివరికి ఒక మంచి గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో పెద్ద ఫ్లాట్ నచ్చింది. విశాలమైన హాల్, మూడు బెడ్‌రూములు, పెద్ద బాల్కనీ, పార్క్, క్లబ్‌హౌస్, స్విమ్మింగ్ పూల్, సెక్యూరిటీ... అన్నీ ఉన్నాయి.
“ఇదే మన ఇల్లు,” అని సాహితి ఆ ఫ్లాట్‌ను చూసిన రోజే అనుకుంది. చివరికి ఆ ఫ్లాట్ కొనుక్కున్నారు. కొత్త ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టిన రోజు సాహితి ముఖంలో ఎంతో సంతోషం కనిపించింది.
ఇన్నేళ్లుగా చూసిన అద్దె ఇళ్ల తర్వాత ఇప్పుడు ఎవరికీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేని ఇల్లు. గోడకు ఏ రంగు వేయాలో, ఏ ఫర్నిచర్ ఎక్కడ పెట్టాలో, బాల్కనీలో ఏ మొక్కలు పెట్టాలో... అన్నీ తన ఇష్టం.
మొదట్లో ఆ ఇల్లు ఆమెకు కలలా అనిపించింది. కానీ కొన్ని రోజులు గడిచిన తర్వాత కొత్త ఇబ్బందులు కనిపించాయి.
ఇంట్లో పనిచేసే వాళ్లు రావాలంటే గేట్ దగ్గర రిజిస్ట్రేషన్ చేయాలి. కొత్తగా ఎవరు వచ్చినా సెక్యూరిటీకి చెప్పాలి. ఏదైనా రిపేర్ పని చేయించాలన్నా ముందుగా అనుమతి తీసుకోవాలి. గోడకు డ్రిల్లింగ్ చేయాలన్నా సమయం చూసుకోవాలి. కొన్ని రోజుల్లో, ముఖ్యంగా ఆదివారాల్లో, శబ్దం చేసే పనులకు నిబంధనలు ఉన్నాయి.
ఒకరోజు పిల్లలు స్నేహితులతో కలిసి హాల్లో సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ నవ్వుతున్నారు. కొద్దిసేపటికి సెక్యూరిటీ నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. “మేడమ్... కొంచెం నాయిస్ తగ్గించమన్నారు.” సాహితి ఫోన్ పెట్టి పిల్లల వైపు చూసింది. “కొంచెం మెల్లగా మాట్లాడండి.” పిల్లలు వెంటనే నిశ్శబ్దంగా అయిపోయారు.
ఆ క్షణంలో సాహితికి ఏదో విచిత్రంగా అనిపించింది. “ఇది మన సొంత ఇల్లు కదా...” అని తనలో తాను అనుకుంది. అయినా ఆమె ఆ విషయాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
అసలు సమస్య ఇంకొకటి. ఆమె ఆఫీసు చాలా దూరంగా ఉంది. పిల్లల కాలేజీ కూడా దూరమే. ముందు అద్దె ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఆఫీసుకి వెళ్లి రావడానికి అంత సమయం పట్టేది కాదు.
పిల్లల స్కూల్ లేదా కాలేజీ కూడా దగ్గర్లోనే ఉండేది. ఇప్పుడు మాత్రం ప్రతిరోజూ ట్రాఫిక్‌లో గంటలకొద్దీ ప్రయాణించాల్సి వస్తోంది.
ఉదయం ఇంటి నుంచి బయలుదేరే సమయానికి సాహితి మనసులో ఆ రోజు చేయాల్సిన పనులన్నీ ఉంటాయి. కానీ సాయంత్రం ఇంటికి చేరేసరికి శరీరమంతా అలసిపోయి ఉంటుంది.
ఒకరోజు ఇంటికి వచ్చేసరికి కొడుకు హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు. “అమ్మా... ఇవాళ త్వరగా వచ్చావు,” అన్నాడు. సాహితి నవ్వింది. “ఇదేనా త్వరగా రావడం?” అంది. “మామూలుగా ఇంకా ఆలస్యంగా వస్తావు కదా.” ఆ మాట ఆమెకు గుండెల్లో గుచ్చుకుంది.
తన పిల్లలతో మాట్లాడటానికి కూడా తన దగ్గర సమయం తగ్గిపోతోందని అప్పుడు మొదటిసారి బలంగా అనిపించింది.
మరోరోజు కూతురు ఏదో కాలేజీ విషయం చెప్పడానికి సాహితి దగ్గరకు వచ్చింది. “అమ్మా, ఇవాళ మా కాలేజీలో...” “ఒక్క నిమిషం అమ్మా. ముందు ఈ పని పూర్తి చేసుకోనివ్వు,” అంది సాహితి. కూతురు వెళ్లిపోయింది. పని పూర్తయ్యేసరికి రాత్రి అయిపోయింది. అప్పటికే కూతురు నిద్రపోయింది.
ఆ రాత్రి సాహితి బాల్కనీలో నిలబడి బయట చూసింది. పెద్ద ఇల్లు. అందమైన లైట్లు. కింద పార్క్. చుట్టూ అందమైన భవనాలు. ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత తాను కోరుకున్న సొంత ఇల్లు తన ముందే ఉంది.
కానీ ఆ ఇంట్లో తనకు కావాల్సిన సమయం మాత్రం కనిపించలేదు. అప్పుడప్పుడూ ఆమెకు పాత చిన్న ఇల్లు గుర్తొచ్చేది. ఆ ఇంట్లో స్థలం తక్కువ. గదులు చిన్నవి. కానీ పిల్లలు ఇంటి ముందు ఆడుకునేవారు. సాయంత్రం తాను వచ్చేసరికి వాళ్లు తలుపు దగ్గరే కనిపించేవారు.
ఏదైనా అవసరం ఉంటే ఐదు నిమిషాల్లో మార్కెట్‌కి వెళ్లొచ్చు. రవితో కూర్చుని టీ తాగడానికి సమయం ఉండేది.
తర్వాత వచ్చిన మొదటి అద్దె ఇల్లు గుర్తొచ్చేది. అక్కడ ఇల్లు పెద్దగా లేకపోయినా స్కూల్ దగ్గరగా ఉండేది.
రెండో ఇల్లు... అక్కడ ప్రయాణం తక్కువగా ఉండేది. మూడో ఇల్లు గుర్తొచ్చేది. అద్దె ఎక్కువైనా రోజులో కొంత సమయం అయినా తన చేతిలో ఉండేది.
ఇప్పుడు మాత్రం తన దగ్గర పెద్ద ఇల్లు ఉంది. కానీ ఆ ఇంట్లో గడపడానికి సమయం లేదు. ఒకరోజు ఉదయం కొడుకు సాహితి దగ్గరకు వచ్చాడు. “అమ్మా... రేపు మా కాలేజీలో పేరెంట్స్ మీటింగ్ ఉంది. తొమ్మిదికి,” అన్నాడు. “సరే. నేను వస్తాను,” అంది సాహితి. అతను కాసేపు ఆమె వైపు చూసి, “నిజంగానా?” అన్నాడు.
ఆ ఒక్క మాటతో సాహితి మౌనంగా అయిపోయింది. అతను ఏమీ అనలేదు. కానీ తన మాటల వెనుక ఉన్న అర్థం ఆమెకు అర్థమైంది. ఇప్పటివరకు తాను ఎన్నిసార్లు “వస్తాను” అని చెప్పి రాలేకపోయిందో అతనికి తెలుసు.
మరుసటి రోజు సాహితి మీటింగ్‌కి వెళ్లింది. చాలా రోజుల తర్వాత కొడుకుతో కలిసి కూర్చుంది. మీటింగ్ పూర్తయ్యాక బయటకు వస్తుంటే కొడుకు ఆమెతో, “అమ్మా... ఇవాళ కొంచెం ముందే ఇంటికి వెళ్దామా? నువ్వు ఇలా నాతో ఉండటం బాగుంది,” అన్నాడు. సాహితి నవ్వింది.
“వెళ్దాం.”
ఆమె రవికి ఫోన్ చేసింది. “రవి... ఇవాళ నువ్వూ కొంచెం ముందే ఇంటికి రాగలవా?” “ఎందుకు?” “అందరం కలిసి భోజనం చేద్దాం.” రవి కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి, “సరే. ప్రయత్నిస్తాను,” అన్నాడు.
ఆ సాయంత్రం ఇద్దరూ తమ తమ పనులు ముగించుకుని ఇంటికి బయలుదేరారు. ట్రాఫిక్ మామూలుగానే ఉంది. రోడ్డు మీద వాహనాలు కదలడం కష్టంగా ఉంది.
కానీ ఆ రోజు సాహితికి ఆ ప్రయాణం అంత భారంగా అనిపించలేదు. రవి పక్కనే ఉన్నాడు. ఇద్దరూ రోజంతా జరిగిన విషయాలు మాట్లాడుకుంటూ వచ్చారు.
ఇంటికి చేరేసరికి కూతురు బాల్కనీలో నిలబడి ఉంది. “అమ్మా... ఇవాళ బాల్కనీలో తింటామా?” సాహితి నవ్వింది. “తిందాం.” రవి నాలుగు కుర్చీలు తీసుకొచ్చాడు. కూతురు చిన్న టేబుల్ తీసుకొచ్చింది. కొడుకు భోజనం తీసుకొచ్చాడు.
పెద్ద హాల్లో కాకుండా, అందరూ బాల్కనీలో ఒక చిన్న టేబుల్ చుట్టూ కూర్చున్నారు. మాట్లాడుకున్నారు. నవ్వుకున్నారు. ఎవరి రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పుకున్నారు.
సాహితి ఒక్కసారి చుట్టూ చూసింది. ఇంత పెద్ద ఇల్లు. ఇంత విశాలమైన బాల్కనీ. ఇంత ఖరీదైన ఫర్నిచర్. కానీ ఈ రాత్రి అందరినీ దగ్గరగా కూర్చోబెట్టింది మాత్రం ఒక చిన్న టేబుల్, నాలుగు కుర్చీలు.
రవి ఆమె వైపు చూసి, “ఏమైంది? ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?” అన్నాడు. సాహితి కొద్దిసేపు ఆ టేబుల్ వైపు చూస్తూ, “ఒకప్పుడు ఈ ఇంట్లో ఇలాంటి టేబుల్ పెడితే ఇంకా పెద్దదిగా కనిపించాలి అనుకునేదాన్ని,” అంది. రవి నవ్వుతూ, “ఇప్పుడు?” సాహితి తన చుట్టూ కూర్చున్న వాళ్లను చూసి, “ఇప్పుడు ఈ టేబుల్‌కి నాలుగు కుర్చీలు సరిపోతున్నాయి,” అంది. రవి ఏమీ అనలేదు. నవ్వాడు. సాహితి కూడా నవ్వింది.
ఆ రాత్రి చాలా రోజుల తర్వాత ఆమెకు ఆ ఇల్లు పెద్దగా అనిపించలేదు. తమది అనిపించింది.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments