ఆసరా
Aasara - Telugu Social Values Story | Ch. Pratap
ఆసరా - తెలుగు సామాజిక విలువల కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 13/09/2026
తల్లిదండ్రుల త్యాగాన్ని, వృద్ధాప్యంలో పిల్లల బాధ్యతను హృదయస్పర్శిగా తెలిపే తెలుగు సామాజిక విలువల కథ “ఆసరా”.సి. హెచ్. ప్రతాప్ రచించిన ఈ కథలో సత్యమూర్తి, విక్రమ్ల బంధం ద్వారా కుటుంబ ప్రేమ, కృతజ్ఞత, మానవత్వం ప్రతిబింబిస్తాయి.వృద్ధాశ్రమం కేవలం ఆశ్రయం కాదని, వృద్ధులకు తమవాళ్ల ప్రేమ, ఆప్యాయత కూడా అవసరమని ఈ కథ గుర్తుచేస్తుంది.మనల్ని మోసిన భుజాలకు మన భుజం అందించాలనే గొప్ప సందేశాన్ని అందించే ఈ కథను చదవండి.
ఆ వృద్ధాశ్రమం గేటు దగ్గర ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఐదు గంటలకు ఒక వృద్ధుడు కుర్చీ వేసుకుని కూర్చునేవాడు.
ఆయన పేరు సత్యమూర్తి.
డెబ్బై ఐదేళ్ల వయసు. తెల్లటి జుట్టు. వంగిన నడుము. కళ్లజోడు వెనుక ఎప్పుడూ ఏదో వెతుకుతున్న రెండు కళ్లు.
ఆయన ప్రతిరోజూ ఒకే దారివైపు చూస్తూ ఉండేవాడు. ఒకరోజు పక్కనే కూర్చున్న సీతమ్మ అడిగింది.
“ఏం చూస్తున్నారు సత్యమూర్తిగారూ?”
“ఏం లేదు అమ్మా... మా వాడు వస్తాడేమో అని చూస్తున్నాను.”
“మీ అబ్బాయి ఎప్పుడొస్తానన్నాడు?”
సత్యమూర్తి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నవ్వాడు.
“అతను తేదీ చెప్పలేదు. కానీ... తండ్రి కోసం కొడుకు వచ్చే రోజుకు తేదీ అవసరమా?”
సీతమ్మకు సమాధానం రాలేదు. సత్యమూర్తికి ఒక్కగానొక్క కొడుకు విక్రమ్. చిన్నప్పటి నుంచీ కొడుకే అతని ప్రపంచం.
విక్రమ్కు తండ్రి ఒకప్పుడు చెప్పిన మాట అతనికి ఇప్పటికీ గుర్తుంది—
“నువ్వు ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా, నీ మొదటి మెట్టు ఎవరో మాత్రం మర్చిపోకు.”
విక్రమ్ చదువుకోవడానికి డబ్బు లేని రోజుల్లో సత్యమూర్తి తన పొలాన్ని తాకట్టు పెట్టాడు.
ఇంజినీరింగ్ సీటు వచ్చినప్పుడు ఇంట్లో ఉన్న ఏకైక బంగారు గొలుసును అమ్మేశారు అతని భార్య లలిత.
“ఇది అమ్మేస్తే మన దగ్గర ఏమీ మిగలదు,” అని లలిత కన్నీళ్లతో చెప్పింది.
సత్యమూర్తి నవ్వుతూ, “మన కొడుకు చదువు పూర్తయితే మన దగ్గర అన్నీ ఉన్నట్టే” అన్నాడు.
విక్రమ్ చదువుకున్నాడు. ఉద్యోగం సంపాదించాడు. నగరానికి వెళ్లాడు. పెళ్లి చేసుకున్నాడు.
కాలం గడిచింది. మొదట్లో తల్లిదండ్రులను తరచూ ఇంటికి పిలిచేవాడు. కానీ నగర జీవితం క్రమంగా అతని సమయాన్ని మింగేసింది.
ఒకరోజు విక్రమ్ భార్య మాధవి నెమ్మదిగా అంది—
“మన ఇద్దరికీ ఉద్యోగాలు. పిల్లల చదువులు. మీ అమ్మానాన్నల ఆరోగ్యం... అన్నీ చూసుకోవడం కష్టంగా ఉంది.”
విక్రమ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“మంచి వృద్ధాశ్రమం ఒకటి ఉంది. వైద్య సదుపాయాలు కూడా ఉన్నాయి. అక్కడ ఉంటే వాళ్లను బాగా చూసుకుంటారు.”
ఆ మాట విన్న విక్రమ్ గుండె ఒక్కసారి ఆగినట్టయింది.
“అమ్మానాన్నలను... వృద్ధాశ్రమంలో పెట్టాలా?”
“పెట్టడం కాదు. మంచి సదుపాయాలు కల్పించడం.”
ఆమె మాటలో తప్పేమీ కనిపించలేదు. కానీ ఆ నిర్ణయంలో ఏదో మానవత్వం కనిపించలేదు.
ఆ రోజు రాత్రి విక్రమ్ తండ్రి గదిలోకి వెళ్లాడు.
“నాన్నా...”
“ఏమిట్రా?”
“మీ ఇద్దరినీ ఒక మంచి చోట ఉంచాలని అనుకుంటున్నాం.”
సత్యమూర్తి కళ్లజోడు తీసి కొడుకును చూశాడు.
“ఎక్కడ?”
“వృద్ధాశ్రమంలో.”
గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. లలిత తలదించుకుంది. సత్యమూర్తి మాత్రం నవ్వాడు.
“అక్కడ భోజనం సమయానికి పెడతారా?”
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“అవును నాన్నా.”
“మందులు సమయానికి ఇస్తారా?”
“ఇస్తారు.”
“ఎవరైనా అనారోగ్యంగా ఉంటే డాక్టర్ వస్తాడా?”
“వస్తాడు.”
సత్యమూర్తి కాసేపు ఆలోచించి అడిగాడు—
“అయితే... రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ‘నాన్నా, ఈరోజు ఎలా ఉన్నావు?’ అని ఎవరు అడుగుతారు?”
విక్రమ్ తల వంచుకున్నాడు. సత్యమూర్తి మళ్లీ ఏమీ అడగలేదు. వృద్ధాశ్రమానికి వెళ్లే రోజు లలిత తన చిన్న సంచిలో కొన్ని బట్టలు పెట్టింది. చివరగా ఒక పాత ఫొటోను తీసుకుంది.
అందులో ఐదేళ్ల విక్రమ్ తండ్రి భుజాలపై కూర్చుని నవ్వుతున్నాడు. సత్యమూర్తి ఆ ఫొటోను చూసి చాలాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“దాన్ని ఎందుకు తీసుకెళ్తున్నావు?” అని అడిగాడు.
లలిత మెల్లగా అంది—
“మన ఇల్లు మనతో రావడం లేదు కదా... కనీసం మన బాల్యం అయినా మనతో ఉండాలి.”
ఆ మాట విన్న సత్యమూర్తి ముఖం తిప్పుకున్నాడు. కన్నీళ్లు కనిపించకూడదని.
వృద్ధాశ్రమంలో మొదటి రోజు విక్రమ్ అన్ని ఏర్పాట్లు చేశాడు.
“నాన్నా, ఏం కావాలన్నా ఫోన్ చేయండి.”
సత్యమూర్తి తల ఊపాడు. కారు కదలబోతుండగా విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
తండ్రి గేటు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. లలిత ఆయన పక్కన ఉంది. విక్రమ్ చేతిని ఊపాడు. సత్యమూర్తి కూడా చేయి పైకెత్తాడు. కారు వెళ్లిపోయింది.
కొన్ని అడుగులు వెళ్లిన తర్వాత విక్రమ్ అద్దంలోకి చూశాడు. తండ్రి ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడు.
కారు మలుపు తిరిగే వరకు. మొదటి నెల విక్రమ్ ప్రతి ఆదివారం వచ్చాడు.
రెండో నెలలో నెలకు రెండుసార్లు. తర్వాత ఫోన్లు మాత్రమే.
“నాన్నా, బిజీగా ఉన్నాను.”
“అమ్మ ఎలా ఉంది?”
“బాగానే ఉంది.”
“పిల్లలకు పరీక్షలు.”
“తర్వాత తప్పకుండా వస్తాను.”
ఆ “తర్వాత” ఎప్పుడూ రాలేదు.
ఒక చలికాలపు రాత్రి లలితకు తీవ్ర అస్వస్థత వచ్చింది. సత్యమూర్తి ఆమె చేతిని పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
“విక్రమ్కు ఫోన్ చేయనా?” అని ఆమె అడిగింది.
“వద్దు.”
“ఎందుకు?”
“అతను బిజీగా ఉంటాడు.”
“మన కొడుకే కదా?”
సత్యమూర్తి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“అవును... అందుకే అతన్ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదు.”
లలిత ఆయన చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“పిల్లల్ని ఇబ్బంది పెట్టకుండా పెంచాం. ఇప్పుడు వాళ్ల దగ్గరికి వెళ్లడానికి కూడా ఇబ్బంది పడాల్సిందేనా?”
ఆ ప్రశ్నకు సత్యమూర్తి దగ్గర సమాధానం లేదు. కొన్ని నెలల తర్వాత సత్యమూర్తి తీవ్ర అనారోగ్యానికి గురయ్యాడు. విక్రమ్కు ఫోన్ చేశారు.
అతను వెంటనే ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాడు. తండ్రి మంచం పక్కన నిలబడి ఉండగా సత్యమూర్తి కళ్లు తెరిచాడు.
“విక్రమ్ వచ్చావా?”
“అవును నాన్నా.”
“చాలా రోజులైంది కదా?”
విక్రమ్ కళ్లలో నీళ్లు.
“క్షమించండి నాన్నా.”
సత్యమూర్తి అతని చేయి పట్టుకున్నాడు.
“నువ్వేం తప్పు చేశావురా?”
“మిమ్మల్ని ఒంటరిగా వదిలేశాను.”
“నువ్వు నీ జీవితాన్ని చూసుకున్నావు. అది తప్పు కాదు.”
“కానీ మీ జీవితాన్ని మర్చిపోయాను.”
సత్యమూర్తి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“విక్రమ్... నాకు వృద్ధాశ్రమం బాధ కాదు.”
కొడుకు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“అయితే?”
“నన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్లిన రోజు... నువ్వు ఒక్కసారి నా భుజంపై తల పెట్టి ‘నాన్నా, నేను ఉన్నాను’ అని చెప్పి ఉంటే చాలు. ఆ ఒక్క మాట కోసం నేను ఇన్ని రోజులు ఎదురు చూశాను.”
విక్రమ్ తండ్రి చేతిపై తల పెట్టి బిగ్గరగా ఏడ్చాడు.
“నాన్నా... నేను ఉన్నాను.”
సత్యమూర్తి అతని తలపై చేయి వేశాడు. చిన్నప్పుడు నడవడం నేర్చుకుంటున్నప్పుడు ఎలా పట్టుకున్నాడో... అదే చేతి.
ఇప్పుడు ఆ చేయి వణుకుతోంది. కొన్ని రోజుల తర్వాత విక్రమ్ తల్లిదండ్రులను ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు.
ఇంటి గుమ్మం దగ్గర చిన్న మనవరాలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి సత్యమూర్తిని కౌగిలించుకుంది.
“తాతయ్యా! ఇక మళ్లీ వృద్ధాశ్రమానికి వెళ్లవు కదా?”
సత్యమూర్తి ఆమెను గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
“లేదు బంగారం.”
విక్రమ్ పక్కనే నిలబడి కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. అతనికి ఒక్కసారిగా తన బాల్యం గుర్తొచ్చింది. తన చిన్న కాళ్లు నేలను తాకకుండా తండ్రి భుజాలపై కూర్చుని ఊరంతా తిరిగిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి.
అప్పుడు తండ్రి భుజాలు తన ప్రపంచం. ఈరోజు ఆ భుజాలు వాలిపోయాయి. కానీ వాటిని మోయాల్సిన బాధ్యత మాత్రం తనదే.
వృద్ధాశ్రమం ప్రతి సందర్భంలోనూ నిర్లక్ష్యానికి ప్రతీక కాదు. కొందరు వృద్ధులకు అది అవసరమైన ఆశ్రయం; కొందరికి అది ఒంటరితనంలో తోడుగా నిలిచే కుటుంబమే. కానీ మన బాధ్యతను మరొక వ్యవస్థకు అప్పగించి, మన మనసును కూడా దానితో పాటు పంపించేసినప్పుడు అసలు సమస్య మొదలవుతుంది.
మనల్ని ఎత్తుకుని నడిపించిన భుజాలు వృద్ధాప్యంలో వాలిపోతే, వాటిని భారంగా చూడకండి. ఎందుకంటే ఆ భుజాలపై మన బాల్యం గడిచింది. మన భవిష్యత్తును నిర్మించడానికి తమ వర్తమానాన్ని త్యాగం చేసిన తల్లిదండ్రుల వృద్ధాప్యం మనకు భారమైతే... మనం సాధించిన అభివృద్ధి అసలు ఏం సాధించింది?
వృద్ధులకు అవసరమయ్యేది ఖరీదైన గది మాత్రమే కాదు—తమవాళ్ల మధ్య తమకింకా విలువ ఉందనే నమ్మకం.
మనల్ని మోసిన భుజాలకు చివరి దశలో మన భుజం అందించగలిగితేనే... మనం నిజంగా పెద్దవాళ్లమయ్యామని చెప్పుకోగలం.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments