చివరి దీపం - పార్ట్ 2
Chivari Deepam - Part 2 - Telugu Crime Mystery Story | Ch. Pratap
చివరి దీపం - పార్ట్ 2 - తెలుగు క్రైమ్ మిస్టరీ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 23/09/2026
చివరి దీపం పార్ట్ 2 ఉత్కంఠ, కుటుంబ రహస్యాలు, భావోద్వేగాలతో సాగే తెలుగు సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ కథ. పదమూడు సంవత్సరాలుగా చనిపోయాడని నమ్మిన తండ్రి నారాయణరావును కవిత ప్రత్యక్షంగా కలుసుకోవడంతో కథ కీలక మలుపు తిరుగుతుంది.
చివరి దీపం - పార్ట్ 2 - నాలుగవ భాగం
ఆమె మనసులో ఒక్కటే ప్రశ్న.
తండ్రి బ్రతికే ఉంటే ఇన్నేళ్లు తనను ఎందుకు కలవలేదు?
మహేష్ డ్రైవింగ్ చేస్తూనే ఉన్నాడు.
చివరకు ఒక చిన్న గ్రామం దాటి, కొండల మధ్య ఉన్న మట్టి రహదారిలోకి కారు మళ్లింది.
“ఇంకెంత దూరం?”
“ఇంకా పది నిమిషాలు.”
“ఆయన ఇక్కడే ఉంటారా?”
“అవును.”
“ఇక్కడికి ఎవరైనా వస్తారా?”
“చాలా అరుదుగా.”
కొద్దిసేపటికి చెట్ల మధ్య ఒక పాత ఆశ్రమం కనిపించింది.
ఆశ్రమం చుట్టూ పెద్ద గోడలు లేవు. పాత రాతి స్తంభాలు, ఎండిపోయిన చెట్లు, చిన్న గుడి, మధ్యలో ఒక మట్టి దీపం—ఆ ప్రదేశం బయట ప్రపంచానికి పూర్తిగా దూరంగా ఉన్నట్టుగా కనిపించింది.
కారు ఆగింది.
మహేష్ దిగాడు.
కవిత మాత్రం కదలకుండా కూర్చుంది.
ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి.
పదమూడు సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి కోసం గుండెల్లో దాచుకున్న బాధ, కోపం, తపన—అన్నీ ఒకేసారి బయటకు వస్తున్నట్టు అనిపించింది.
“కవితా...”
మహేష్ మృదువుగా పిలిచాడు.
ఆమె కారు దిగింది.
ఆశ్రమం తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల నుంచి ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చాడు.
తెల్లటి జుట్టు.
సన్నబడిన ముఖం.
చేతిలో ఒక పాత కర్ర.
ముఖంపై కాలం చెక్కిన ఎన్నో గీతలు.
కానీ ఆ కళ్లను మాత్రం కవిత ఒక్క క్షణంలో గుర్తుపట్టింది.
చిన్నప్పుడు తాను తప్పు చేసినప్పుడు మందలించిన అదే కళ్లు.
తాను భయపడినప్పుడు ధైర్యం చెప్పిన అదే కళ్లు.
తనను చివరిసారి ఆసుపత్రిలో చూసిన అదే కళ్లు.
ఆమె నోట ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది.
“నాన్నా...!”
ఆమె పరుగెత్తి వెళ్లి ఆయనను కౌగిలించుకుంది.
నారాయణరావు చేతులు వణుకుతూ ఆమెను చుట్టుకున్నాయి.
ఆయన కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“కవితా...”
ఆ ఒక్క మాటతో పదమూడు సంవత్సరాల దూరం కరిగిపోయినట్టైంది.
కవిత ఆయనను విడిచిపెట్టి ముఖం చూసింది.
“నన్ను ఎందుకు వదిలేశారు నాన్నా?”
నారాయణరావు తలదించుకున్నాడు.
“నన్ను క్షమించు అమ్మా.”
“ఇన్నేళ్లు నేను మిమ్మల్ని చనిపోయారని నమ్మి ఏడ్చాను.”
“నాకు తెలుసు.”
“అయితే ఎందుకు రాలేదు?”
నారాయణరావు కళ్లలో బాధ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“నిన్ను వదల్లేదు. నిన్ను కాపాడాను.”
“ఎవరినుంచి?”
నారాయణరావు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆయన చూపు కవిత వెనుక నిలబడి ఉన్న మహేష్పై పడింది.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరి మధ్య మౌనం నెలకొంది.
తర్వాత నారాయణరావు నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“నువ్వు ఆమెకు అన్నీ చెప్పావా?”
మహేష్ తల ఊపాడు.
“ఇంకా లేదు.”
నారాయణరావు కళ్లలో ఆందోళన మెరిసింది.
“అయితే ఇప్పుడే చెప్పు.”
కవిత అయోమయంగా మహేష్ వైపు చూసింది.
“ఏమిటి?”
మహేష్ ఆమెకు ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
అతని ముఖంలో ఎన్నాళ్లుగానో దాచుకున్న ఒక బాధ కనిపిస్తోంది.
“మీ నాన్న మరణానికి కారణం నేను.”
కవిత ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
“ఏమిటి?”
“ఆయనను నేను చంపలేదు.”
“అయితే?”
“ఆయనను చనిపోయినట్టుగా ప్రపంచానికి చూపించే పథకంలో నేను భాగస్వామిని.”
కవితకు ఒక్కసారిగా ఏమీ అర్థం కాలేదు.
“నువ్వు... నా నాన్నను చనిపోయినట్టు ఎందుకు చూపించావు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పేలోపే నారాయణరావు ముందుకు వచ్చాడు.
“ఎందుకంటే, కవితా... నేను చనిపోయినట్టు ప్రపంచం నమ్మకపోతే, నువ్వు ఈ రోజు నా ముందు నిలబడి ఉండేదానివి కాదు.”
కవిత నిశ్చేష్టురాలైంది.
“ఎవరినుంచి నన్ను కాపాడారు?”
నారాయణరావు కిటికీ బయట చీకటిలోకి చూశాడు.
“మన వాళ్ల నుంచే.”
“మన వాళ్లు అంటే?”
నారాయణరావు సమాధానం చెప్పబోతుండగా ఆశ్రమం బయట ఒక్కసారిగా కారు హారన్ వినిపించింది.
మహేష్ వెంటనే కిటికీ వైపు చూశాడు.
నారాయణరావు ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“వాళ్లు వచ్చేశారు.”
కవిత గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఎవరు?”
నారాయణరావు ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“ఇప్పటి వరకు నీకు తెలియకుండా నేను దాచిన అసలు నిజం... వాళ్లకు కూడా నువ్వు తెలుసుకున్నావని తెలిసిపోయింది.”
ఆశ్రమం బయట కారు తలుపు మూసుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
ఒకటి కాదు.
రెండు కార్లు.
నారాయణరావు మహేష్ వైపు చూశాడు.
“ఆమెను వెనుక గదికి తీసుకెళ్లు.”
మహేష్ కదలలేదు.
“ఈసారి కాదు. ఇక ఆమెకు నిజం పూర్తిగా తెలియాలి.”
నారాయణరావు కళ్లలో గంభీరత పెరిగింది.
“అయితే విను కవితా... పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం నేను చనిపోయినట్టు ఎందుకు నటించానో మాత్రమే కాదు, నీ కుటుంబం గురించి నువ్వు నమ్మిన అతి పెద్ద అబద్ధం ఏమిటో కూడా ఈ రాత్రే తెలుసుకోబోతున్నావు.”
ఐదవ భాగం
నారాయణరావు నెమ్మదిగా కథ చెప్పడం ప్రారంభించాడు; పదమూడు సంవత్సరాలుగా తన గుండెల్లో మోస్తున్న భారాన్ని ఒక్కొక్క మాటగా బయటకు తీస్తున్నట్టుగా, గతాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ ఆయన స్వరం కొన్నిసార్లు నెమ్మదించి, కొన్నిసార్లు ఆవేదనతో వణికింది.
“పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం నేను పనిచేసిన సంస్థలో జరిగిన భారీ ఆర్థిక అవకతవకలు మొదట నాకు అనుమానంగా మాత్రమే కనిపించాయి, కానీ కొన్ని నెలలు పత్రాలను పరిశీలించిన తరువాత కోట్ల రూపాయలు ఒకరి ఖాతా నుంచి మరొకరి ఖాతాకు మళ్లించబడ్డాయని, నకిలీ సంస్థల పేర్లతో లావాదేవీలు జరిగాయని, ప్రభుత్వానికి సమర్పించాల్సిన రికార్డులు కావాలనే మార్చబడ్డాయని నాకు స్పష్టమైంది.”
నిజాయితీకి మారుపేరైన నారాయణరావు ఆ విషయాన్ని బయటపెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు; తన ఉద్యోగం పోయినా, తన ప్రాణానికి ప్రమాదం వచ్చినా, నేరం చేసినవాళ్లు శిక్ష నుంచి తప్పించుకోకూడదనే సంకల్పంతో ఒక్కొక్క ఆధారాన్ని సేకరించాడు, బ్యాంకు లావాదేవీల ప్రతులు, రహస్య సమావేశాల వివరాలు, నకిలీ కంపెనీల పత్రాలు, డబ్బు బదిలీ అయిన ఖాతాల జాబితా—ఇవన్నీ ఒకచోట చేర్చి, సరైన సమయం వచ్చిన వెంటనే అధికారులకు అప్పగించడానికి సిద్ధం చేశాడు.
కానీ ఆ ఆధారాల్లో ఒక పేరు కనిపించిన రోజు అతని ప్రపంచమే తలకిందులైంది.
ఆ పేరు బయటపడితే కేవలం తన ఉద్యోగం లేదా తన ప్రాణం మాత్రమే కాదు, తన కుటుంబం మొత్తం ప్రమాదంలో పడుతుందని ఆయనకు అర్థమైంది.
ఆ వ్యక్తి—
కవితకు సొంత అన్నయ్య.
కవిత ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.
“నాకు అన్నయ్య లేడు.”
నారాయణరావు ఆమె వైపు విషాదంగా చూశాడు.
“నువ్వు అలా అనుకుంటున్నావు.”
“అంటే?”
“నీకు చిన్నప్పుడు జరిగిన కొన్ని విషయాలు నీకు గుర్తుండవు, ఎందుకంటే వాటిని గుర్తుపెట్టుకోకుండా ఉండేలా పరిస్థితులే మారిపోయాయి.”
కవిత అయోమయంగా అతని వైపు చూసింది.
నారాయణరావు నెమ్మదిగా కొనసాగించాడు.
“నీ తల్లి చనిపోయిన తరువాత మా కుటుంబంలో జరిగిన ఒక ప్రమాదంలో నీ అన్నయ్య చనిపోయాడని అందరూ అనుకున్నారు; ఆ ప్రమాదం జరిగిన రాత్రి అతని శరీరాన్ని కూడా సరిగా గుర్తించలేని పరిస్థితి ఏర్పడింది, కుటుంబం విషాదంలో మునిగిపోయింది, ఆ తరువాత నేను కూడా అతను ఇక లేడనే నమ్మకంతోనే జీవించాను.”
కవిత శ్వాస బిగపట్టుకుంది.
“కానీ?”
“అతను చనిపోలేదు.”
ఆ మాట ఆశ్రమంలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.
“అతను బతికే ఉన్నాడు; కానీ అతని ప్రాణం కోసం మాత్రమే కాదు, అతని చుట్టూ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి ప్రాణం కోసం కూడా అతను తన పేరు, తన గుర్తింపు, తన గతం అన్నింటినీ వదిలేయాల్సి వచ్చింది.”
కవిత నిశ్చేష్టురాలైంది.
“ఎవరు?”
నారాయణరావు సమాధానం చెప్పకుండా మహేష్ వైపు చూశాడు.
మహేష్ తల వంచాడు.
“నేనే.”
కవిత ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.
“నువ్వు... నా అన్నయ్యవా?”
“అవును.”
“అయితే ఇన్నాళ్లు ఎందుకు దాచావు?”
మహేష్ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
“ఎందుకంటే నేను నీ దగ్గరకు అన్నయ్యగా వస్తే నువ్వు ప్రమాదంలో పడతావు; నిన్ను కలవకుండా దూరం నుంచి గమనిస్తూ, నీకు ఏదైనా ప్రమాదం వస్తే ముందే అడ్డుకోవడం మాత్రమే నేను చేయగలిగాను.”
కవితకు పదమూడు సంవత్సరాల జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా గుర్తుకొచ్చాయి—తాను ఉద్యోగానికి వెళ్లే దారిలో తనను వెంబడించిన అనుమానాస్పద వ్యక్తి అకస్మాత్తుగా కనిపించకుండా పోవడం, తన ఇంటి తలుపు దగ్గర గుర్తు తెలియని హెచ్చరిక వచ్చినా మరుసటి రోజే అది మాయమైపోవడం, తన గురించి ఎవరైనా విచారిస్తున్నారని తెలిసినప్పుడల్లా ఏదో ఒక విధంగా సమస్య పరిష్కారం కావడం—ఇవన్నీ యాదృచ్ఛికాలు కావని ఆమెకు అర్థమైంది.
“అంటే... ఇన్నేళ్లు నన్ను నువ్వే కాపాడుతున్నావా?”
మహేష్ తల ఊపాడు.
“అవును.”
కవిత కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
“నన్ను ఒక్కసారి కూడా చెల్లెలిగా పిలవలేదా?”
మహేష్ గొంతు బిగుసుకుంది.
“ఎన్నిసార్లు పిలవాలని అనిపించిందో నాకు మాత్రమే తెలుసు.”
నారాయణరావు కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
“కానీ అసలు ద్రోహి నీ అన్నయ్య కాదు.”
కవిత వెంటనే తలెత్తింది.
“మరి ఎవరు?”
నారాయణరావు కిటికీ వైపు చూశాడు.
“శేషగిరి కాదు.”
“అయితే?”
“నీకు ఈ కథలో ఇప్పటివరకు కనిపించని ఒక వ్యక్తి.”
కవిత ఏదో అడగబోతుండగా ఆశ్రమం బయట కారు ఆగిన శబ్దం వినిపించింది.
మహేష్ వెంటనే తలుపు వైపు తిరిగాడు.
తలుపు ఒక్కసారిగా బలంగా తెరుచుకుంది.
లోపలికి శేషగిరిరావు అడుగుపెట్టాడు.
కవిత అతన్ని చూసి నిశ్చేష్టురాలైంది.
“నువ్వేనా?”
శేషగిరిరావు ముఖంపై విచిత్రమైన చిరునవ్వు మెరిసింది.
“నిజం తెలుసుకోవడానికి ఇంత సమయం పట్టిందా కవితా?”
మహేష్ వెంటనే అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
“ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపో!”
శేషగిరి నెమ్మదిగా తన కోటు లోపల నుంచి తుపాకీ తీశాడు.
“మహేష్, ఇన్నేళ్లు నువ్వు నీ తండ్రిని కాపాడావు; ఇప్పుడు కూడా అదే చేయాలని చూస్తున్నావు, కానీ ఈసారి పరిస్థితి వేరుగా ఉంది.”
నారాయణరావు ముందుకు వచ్చాడు.
“శేషగిరీ, ఆమెను ఇందులోకి లాగకు.”
శేషగిరి అతని వైపు చూసి నవ్వాడు.
“ఇన్నేళ్లు నేను నిన్ను కాపాడాను నారాయణా; కానీ ఇప్పుడు నీ దగ్గర మిగిలి ఉన్న చివరి ఆధారం నాకు కావాలి.”
కవిత అడిగింది.
“ఏ ఆధారం?”
శేషగిరి చూపు నేరుగా ఆమె చేతిలో ఉన్న పాత పత్రంపై పడింది.
“నీ చేతిలో ఉన్నది.”
కవిత పత్రాన్ని తన వెనుకకు దాచుకుంది.
“నా దగ్గర ఏమీ లేదు.”
శేషగిరి చిరునవ్వు మరింత విస్తరించింది.
“ఉంది.”
అతను ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
“నీ తండ్రి మరణ ధృవీకరణ పత్రం.”
కవిత ఆశ్చర్యపోయింది.
“అది?”
“అది నకిలీ పత్రం కాదు.”
నారాయణరావు ఒక్కసారిగా లేచాడు.
“శేషగిరీ!”
“అవును నారాయణా.”
శేషగిరి స్వరం ఇప్పుడు చల్లగా ఉంది.
“పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం నీ మరణాన్ని నకిలీ చేసింది నేను కాదు. నువ్వే.”
“కానీ ఆ పత్రంపై ఉన్న సంతకం...”
“నీ సంతకం కాదు.”
శేషగిరి కవిత వైపు చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అది నీ తండ్రి సంతకం కూడా కాదు.”
ఆశ్రమంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
“అది...”
శేషగిరి ఒక్కో పదాన్ని నెమ్మదిగా పలికాడు.
“నీ తండ్రి తమ్ముడి సంతకం.”
కవిత ఉలిక్కిపడింది.
“నా తండ్రికి తమ్ముడా?”
నారాయణరావు కళ్లలో ఒక్కసారిగా భయం కనిపించింది.
మహేష్ కూడా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
కవిత అతని వైపు చూసింది.
“నువ్వు నాకు అన్నయ్య ఉన్నాడని దాచావు; మరి నాన్నకు తమ్ముడు ఉన్నాడని కూడా ఎందుకు దాచారు?”
నారాయణరావు నోరు తెరిచాడు.
కానీ మాట బయటకు రాలేదు.
అప్పుడే శేషగిరి తన జేబులో నుంచి ఒక పాత నలుపు-తెలుపు ఫోటో తీసి నేలపై పడేశాడు.
కవిత వంగి దాన్ని తీసుకుంది.
ఫోటోలో నారాయణరావు యువకుడిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని పక్కన మరో వ్యక్తి.
ఇద్దరి ముఖాలు ఆశ్చర్యకరంగా ఒకేలా ఉన్నాయి.
కవిత ఫోటోను చూస్తూ నెమ్మదిగా అడిగింది.
“ఇతను ఎవరు?”
నారాయణరావు కళ్లలో భయం మరింత పెరిగింది.
శేషగిరి సమాధానం చెప్పాడు.
“అతనే నీ నాన్న తమ్ముడు.”
ఒక్క క్షణం ఆగి అతను చల్లగా నవ్వాడు.
“మరియు పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం... నారాయణరావు పేరుతో మరణ ధృవీకరణ పత్రంపై సంతకం చేసిన వ్యక్తి కూడా అతనే.”
శేషగిరి చివరికి నిజం చెప్పాడు; కానీ అతను చెప్పిన ప్రతి మాట కవితకు మరో కొత్త గాయంలా అనిపించింది. పదమూడు సంవత్సరాలుగా తన కుటుంబం గురించి తాను నమ్ముకున్న కథలో ఒక్క నిజం కూడా పూర్తిగా నిజం కాదని ఆమెకు అర్థమవుతోంది.
“కవితా, నీకు చెప్పిన ప్రమాదం కథలో సగం మాత్రమే నిజం.”
శేషగిరి స్వరం చల్లగా ఉంది.
“నారాయణరావు కుటుంబంలో జరిగిన ఆ ప్రమాదంలో చనిపోయింది మహేష్ కాదు. చనిపోయింది నీకు మరో తమ్ముడు. మహేష్ మాత్రం తీవ్రంగా గాయపడి ప్రాణాలతో బయటపడ్డాడు.”
కవిత మహేష్ వైపు చూసింది.
మహేష్ తలవంచి నిలబడ్డాడు.
“కానీ ఆ ప్రమాదానికి కారణమైన వ్యక్తి తమ కుటుంబానికి అత్యంత దగ్గరగా ఉన్న వ్యక్తి.”
కవిత కళ్లలో కోపం మెరిసింది.
“ఎవరు?”
శేషగిరి నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“నేనే.”
ఆ మాట ఆశ్రమంలోని గోడల మధ్య మార్మోగింది.
నారాయణరావు కళ్లలో ఆవేదన కనిపించింది.
శేషగిరి కొనసాగించాడు.
“నారాయణరావు సేకరించిన ఆధారాల్లో నా పేరు కూడా ఉంది; అతను వాటిని అధికారులకు అప్పగిస్తే నా సామ్రాజ్యం మొత్తం కూలిపోతుందని నాకు తెలుసు, అందుకే మొదట అతన్ని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించాను, తర్వాత బెదిరించాను, చివరకు అతని కుటుంబాన్నే లక్ష్యంగా చేసుకున్నాను.”
నారాయణరావు గంభీరంగా అన్నాడు.
“అందుకే నేను నా మరణాన్ని నకిలీ చేశాను.”
అతను కవిత వైపు చూశాడు.
“నా దగ్గర ఉన్న ఆధారాలను వేరే చోట దాచాను. మహేష్ను రహస్యంగా కాపాడాను. నిన్ను మాత్రం సాధారణ జీవితంలో ఉంచాను, ఎందుకంటే నువ్వు నా దగ్గర ఉంటే వాళ్లు నిన్ను కూడా లక్ష్యంగా చేసుకునేవారు.”
శేషగిరి నవ్వాడు.
“కానీ నువ్వు ఒక విషయం మర్చిపోయావు, నారాయణా.”
“ఏమిటది?”
“నీ దగ్గర ఉన్న ఆధారాల్లో చివరి భాగం ఎక్కడుందో నాకు తెలియలేదు.”
కవిత ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.
శేషగిరి తన చేతిలోని తుపాకీని కొద్దిగా పైకి ఎత్తాడు.
“ఆఖరి భాగం ఎక్కడుందో నీకు తెలీకపోవచ్చు... కానీ నీ కూతురికి మాత్రం అది ఎక్కడ ఉందో కచ్చితంగా తెలుసు, నారాయణా!”
కవిత దిగ్భ్రాంతికి గురైంది.
“నాకా? నాకు ఏమీ తెలియదు!”
శేషగిరి చల్లగా నవ్వుతూ అడుగులు ముందుకు వేసాడు.
“నిజంగానే తెలీదా కవితా? పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం మీ నాన్న అదృశ్యం కావడానికి కొద్ది నిమిషాల ముందు నీకు ఒక చిన్న బహుమతి ఇచ్చాడు గుర్తుందా? తుప్పు పట్టిన తాళం ఉన్న ఆ చిన్న చెక్క పెట్టె... నువ్వు దాన్ని ఎక్కడ దాచావో మర్చిపోయావా?”
కవిత మనసు ఒక్కసారిగా వెనక్కి వెళ్లింది. పదమూడేళ్ల క్రితం, ఆ భయానక రాత్రికి కొద్ది గంటల ముందు తండ్రి తన చేతిలో పెట్టిన చిన్న చెక్క పెట్టె... దాన్ని ఆమె తన ఇంటి పాత అల్మారా వెనుక ఎవరికీ తెలియకుండా భద్రపరిచింది! ఇప్పటివరకు అది కేవలం ఒక సాధారణ జ్ఞాపకమే అనుకుంది. కానీ అసలు నిజమైన ఆధారాలన్నీ ఆ పెట్టెలోనే ఉన్నాయా?
మహేష్ వేగంగా ముందుకు వచ్చి కవితకు అడ్డంగా నిలబడ్డాడు.
“శేషగిరి! నువ్వు అనుకున్నది జరగదు.”
“ఆపగలవా మహేష్? నీ తండ్రిని, నీ చెల్లెలిని ఇద్దరినీ ఇక్కడే ముగించడానికి నాకు ఒక్క క్షణం చాలు.”
శేషగిరి వేలితో ట్రిగర్ నొక్కబోతుండగా—
అకస్మాత్తుగా ఆశ్రమం బయట పెద్ద ఎత్తున పోలీసు సైరన్ మోగింది.
శేషగిరి ఉలిక్కిపడి వెనక్కి చూశాడు. ఆశ్రమం చుట్టూ పోలీస్ జీపుల హెడ్లైట్లు ప్రకాశించాయి.
“ఇన్స్పెక్టర్! ఈ ఆశ్రమం చుట్టూ బలగాలు మోహరించాయి. శేషగిరిరావు! మీరు చుట్టుముట్టబడ్డారు. వెంటనే ఆయుధాలు కింద పెట్టి బయటకు రండి!” బయటి నుంచి మైక్లో గర్జిస్తున్న పోలీసుల స్వరం వినిపించింది.
శేషగిరి ముఖం ఒక్కసారిగా రంగుమారింది. అతను నారాయణరావు వైపు, ఆపై మహేష్ వైపు కక్షపూరితంగా చూశాడు.
“ఇది ఇక్కడితో ఆగిపోదు... మీరందరూ శాశ్వతంగా బతకలేరు!” అని అరుస్తూ, కిటికీ పక్కనే ఉన్న దారి గుండా చీకటిలోకి పరారవడానికి ప్రయత్నించాడు.
కానీ అప్పటికే ఆశ్రమం తలుపులు బద్దలు కొట్టి లోపలికి చొచ్చుకొచ్చిన పోలీసులు శేషగిరిని చుట్టుముట్టి అదుపులోకి తీసుకున్నారు.
కొద్ది సేపటి తర్వాత ఆశ్రమంలో ప్రశాంతత నెలకొంది.
నారాయణరావు తన బిడ్డలను దగ్గరకు తీసుకుని కళ్లనీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. పదమూడు సంవత్సరాల చీకటి మాయమై, ఎట్టకేలకు నిజం వెలుగు చూసింది. కవిత తన తండ్రిని, అన్నయ్య మహేష్ను చూస్తూ—ఇక భయం లేదన్న ధైర్యంతో ఊపిరి పీల్చుకుంది.
ఆ రాత్రి వెలిగిన ఆ చిన్న మట్టి దీపం, కేవలం వారి కుటుంబాన్ని కాపాడటమే కాదు... ఎన్నో ఏళ్లుగా దాగున్న అబద్ధాల చీకట్లను శాశ్వతంగా పారద్రోలింది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments