చివరి దీపం - పార్ట్ 1
Chivari Deepam - Part 1 - Telugu Crime Mystery Story | Ch. Pratap
చివరి దీపం - పార్ట్ 1 - తెలుగు క్రైమ్ మిస్టరీ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 22/09/2026
చివరి దీపం ఒక ఉత్కంఠభరితమైన కుటుంబ రహస్య థ్రిల్లర్ కథ. పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం చనిపోయాడనుకున్న తండ్రి గురించి వచ్చిన ఓ రహస్య ఉత్తరం కవిత జీవితాన్ని ఊహించని మలుపు తిప్పుతుంది.
తండ్రి నిజంగా చనిపోయాడా? మహేష్ ఎవరు? కుటుంబంలో దాగి ఉన్న ద్రోహి ఎవరు? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చివరి వరకు ఉత్కంఠను కొనసాగిస్తాయి.
మొదటి భాగం
ఆ రాత్రి విజయవాడలో వర్షం ఆగకుండా కురుస్తోంది. గడియారం పన్నెండు కొట్టడానికి మరో పది నిమిషాలు ఉంది.
కవిత చేతిలో ఉన్న తెల్లటి కవర్ను పదోసారి తెరిచి చూసింది. ఆ కవర్పై ఆమె పేరు లేదు. పంపిన వ్యక్తి వివరాలు కూడా లేవు. కేవలం ఒక వాక్యం మాత్రమే ఉంది.
“నీ తండ్రి మరణం గురించి నీకు తెలిసింది అబద్ధం. నిజం కావాలంటే ఈ రాత్రి పాత గోదాముకు రా. ఒంటరిగా రా.”
ఆ ఒక్క వాక్యం ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలను రేపింది.
కవితకు తండ్రి నారాయణరావు చనిపోయి పదమూడు సంవత్సరాలు.
ఆమెకు గుర్తున్న చివరి దృశ్యం—ఆసుపత్రి మంచంపై నారాయణరావు. శరీరం బలహీనంగా ఉన్నా, కళ్లలో మాత్రం ఏదో చెప్పాలనే ఆత్రం కనిపించింది.
“కవితా... నేను నీ దగ్గర లేకపోయినా భయపడకు.”
అదే ఆయన చివరి మాట.
ఆ తర్వాత ఆయన గుండెపోటుతో మరణించారని కుటుంబం చెప్పింది.
కానీ ఇప్పుడు ఈ ఉత్తరం... నారాయణరావు నిజంగా చనిపోలేదా?
లేక పదమూడు సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని ఏదో నిజాన్ని ఎవరో ఇప్పుడు బయటపెట్టబోతున్నారా?
ఒక క్షణం కవిత అక్కడికి వెళ్లకూడదనుకుంది.
మరో క్షణం—తండ్రి చివరిసారిగా తనను చూసిన ఆ కళ్లే ఆమెను అక్కడికి పిలుస్తున్నట్టు అనిపించింది.
తండ్రి గురించి తనకు తెలిసిన జ్ఞాపకాలన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్లముందు కదిలాయి. చిన్నప్పుడు తనను భుజాలపై ఎక్కించుకుని తిరిగిన తండ్రి... పాఠశాలకు తీసుకెళ్లిన తండ్రి... తాను ఏడిస్తే “నేనున్నాను కదా” అని ఓదార్చిన తండ్రి.
అలాంటి మనిషి మరణం గురించి తనకు అబద్ధం చెప్పాల్సిన అవసరం ఎవరికి వచ్చింది?
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకోవాలనే ఆత్రం భయాన్ని మించిపోయింది.
కవిత కారు పాత గోదాము దగ్గర ఆపింది. చుట్టూ ఎవరూ లేరు. దూరంగా రహదారిపై వెళ్తున్న వాహనాల శబ్దం కూడా వర్షం హోరులో కలిసిపోతోంది.
ఆమె కారు దిగింది. ఒక్కసారిగా తన వెనుక ఎవరో నడుస్తున్నట్టు అనిపించింది.
కవిత వెనక్కి తిరిగింది. ఎవరూ లేరు.
మళ్లీ ముందుకు అడుగు వేసింది.
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
“మీరు కవిత కదా?”
ఆమె ఒక్కసారిగా తిరిగింది.
వర్షంలో తడిసిన ఒక యువకుడు కొద్దిదూరంలో నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముఖం ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పటికీ, కళ్లలో మాత్రం ఏదో దాచిన భావం కనిపించింది.
“మీరు ఎవరు?”
“మహేష్.”
“ఈ ఉత్తరం మీరే పంపారా?”
“లేదు.”
“అయితే ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”
మహేష్ కాసేపు ఆమెను చూశాడు.
“మీ నాన్న కోసం.”
కవిత గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
“మీకు నా నాన్న ఎలా తెలుసు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పడానికి క్షణం ఆలస్యం చేశాడు.
“మీ నాన్న నాకు తండ్రి లాంటి వ్యక్తి.”
“అది నాకు అర్థం కావడం లేదు. మీరు ఆయనకు ఎవరు?”
“అది... ఇక్కడ చెప్పలేను.”
కవిత అనుమానంగా అతని వైపు చూసింది.
ఈ వ్యక్తి తన తండ్రి గురించి ఇంతకంటే ఎక్కువ తెలుసు. కానీ ఎందుకు దాచుతున్నాడు?
“నిజం చెప్పకపోతే నేను ఇక్కడ ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయను,” అంది ఆమె.
మహేష్ ఏదో చెప్పబోతుండగా—
ఛటాక్!
గోదాము లోపల నుంచి గాజు పగిలిన శబ్దం వచ్చింది.
ఇద్దరూ ఒకేసారి అటువైపు చూశారు. గోదాము తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది.
“లోపల ఎవరో ఉన్నారు,” అన్నాడు మహేష్.
అతను పరుగెత్తాడు.
కవిత కాసేపు అక్కడే నిలబడింది. తండ్రి జ్ఞాపకం, రహస్య ఉత్తరం, ఈ అపరిచితుడు—అన్నీ ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడుతున్నట్టు అనిపించింది.
చివరకు ఆమె కూడా మహేష్ వెంట పరుగెత్తింది.
లోపల అడుగుపెట్టగానే చీకటి వారిని చుట్టుముట్టింది.
వర్షపు నీరు పైకప్పు నుంచి చుక్కలుగా పడుతోంది. పాత ఇనుప సామాన్ల వాసన, తడి నేల, ఎక్కడో దూరంగా కదులుతున్న ఎలుకల శబ్దం—ఆ గోదాము మొత్తం ఏదో భయంకరమైన రహస్యాన్ని దాచుకున్నట్టుంది.
మహేష్ టార్చ్ వెలిగించాడు.
ఒక్కసారిగా అతను ఆగిపోయాడు. టార్చ్ వెలుగు నేలపై పడింది.
అక్కడ ఒక వ్యక్తి పడి ఉన్నాడు. అతని ఛాతీలో కత్తి దిగిపోయి ఉంది.
అతని పక్కనే ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె. కవిత నిశ్చేష్టురాలైంది.
“అతను... చనిపోయాడా?”
మహేష్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి నాడి చూశాడు.
“అవును.”
కవిత రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసింది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి.
“మనం వెంటనే పోలీసులకు ఫోన్ చేయాలి.”
మహేష్ ఫోన్ తీసుకోబోతుండగా—
చనిపోయిన వ్యక్తి చేతిలోని వేళ్లు కొద్దిగా కదిలాయి.
కవిత భయంతో ఊపిరి బిగపట్టింది.
“మహేష్...!”
మహేష్ వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
చివరి శక్తిని కూడగట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి కళ్లను తెరవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతని చూపు మొదట మహేష్పై, తరువాత కవితపై పడింది.
అతని పెదవులు స్వల్పంగా కదిలాయి.
“దీపం...”
అంతే.
అతని శరీరం ఒక్కసారిగా నిశ్చలమైంది.
కవితకు ఆ ఒక్క మాట అర్థం కాలేదు.
“దీపం అంటే ఏమిటి?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు మాత్రం ఆ ఇనుప పెట్టెపై నిలిచిపోయింది.
కవిత కూడా నెమ్మదిగా దాని దగ్గరకు వెళ్లింది.
పెట్టెపై తుప్పు పట్టి ఉన్నా, మధ్యలో చెక్కిన అక్షరాలు మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఆమె టార్చ్ వెలుగును దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.
ఆ పేరు చూసిన క్షణం ఆమె శరీరమంతా ఒక్కసారిగా చల్లబడిపోయింది.
“నారాయణరావు.”
కవిత కళ్లలో ఆశ్చర్యం, భయం, నమ్మలేని భావం కలిసిపోయాయి.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది—
“అది... నా తండ్రి పేరు.”
మహేష్ ఆమె వైపు చూశాడు.
కానీ అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం లేదు.
అది చూసిన కవిత గుండెల్లో మరో అనుమానం మొదలైంది.
“ఈ పెట్టె ఇక్కడ ఉందని నీకు ముందే తెలుసా?”
మహేష్ మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
బయట ఉరుము మోగింది.
గోదాము తలుపు గాలికి బలంగా మూసుకుపోయింది.
ఆ శబ్దంతో కవిత ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగింది.
ఇప్పుడు వారికి బయటికి వెళ్లే మార్గం కూడా ఎవరో మూసివేసినట్టుగా అనిపించింది.
అయితే ఆ రాత్రి అసలు భయంకరమైన విషయం ఏమిటంటే—
పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం చనిపోయిన నారాయణరావు పేరుతో ఉన్న ఆ పెట్టె... అక్కడికి ఎలా వచ్చింది?
రెండవ భాగం
“ఇది నా నాన్నది!”
కవిత పెట్టెను తాకబోతుండగా మహేష్ ఒక్కసారిగా ఆమె చేయిని బలంగా పట్టుకున్నాడు.
“ఆగండి.”
“ఎందుకు?”
“ఇది మనం అనుకుంటున్నదానికంటే ప్రమాదకరం.”
“నాకు ప్రమాదం ఇప్పటికే మొదలైంది. నా తండ్రి పేరు ఉన్న పెట్టె నా ముందుంది. పదమూడు సంవత్సరాలుగా ఆయన గురించి ఒక్క నిజం కూడా నాకు తెలియలేదు. ఇప్పుడు ఆయన పేరుతో ఉన్న వస్తువు నా చేతికి దొరికింది. అది తెరవకుండా ఎలా ఉంటాను?”
మహేష్ ఆమెను కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా చూశాడు. అతని కళ్లలో భయం కంటే ఆందోళన ఎక్కువగా కనిపించింది.
“కవితా, మనం ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చామో కూడా మనకు పూర్తిగా తెలియదు. ఈ పెట్టెను ఎవరు ఇక్కడ పెట్టారో తెలియదు. నేలపై చనిపోయి ఉన్న వ్యక్తి ఎవరో తెలియదు. అతను చనిపోయే ముందు ‘దీపం’ అని ఎందుకు అన్నాడో తెలియదు. ఇలాంటి పరిస్థితిలో తొందరపడి ఏదైనా చేయడం ప్రమాదం.”
కవిత అతని చేతిని విడిపించుకుంది.
“ప్రమాదం గురించి నాకు ఇప్పుడు భయపడే సమయం దాటిపోయింది.”
ఆమె పెట్టెను తనవైపు లాగి, తుప్పు పట్టిన తాళాన్ని బలంగా లాగింది.
టక్!
తాళం తెరుచుకుంది. లోపల మూడు వస్తువులు ఉన్నాయి.
ఒక పాత ఫోటో, ఒక చిన్న ఇనుప తాళంచెవి, ఒక పాత ఆడియో రికార్డర్.
కవిత ముందుగా ఫోటోను తీసుకుంది.
వర్షం కారణంగా తడిసిన గోదాము చీకటిలో మహేష్ టార్చ్ వెలుగును ఫోటోపైకి తిప్పాడు.
ఫోటోలో నారాయణరావు చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని పక్కన పది, పదకొండేళ్ల వయసున్న ఒక బాలుడు.
ఆ బాలుడి భుజంపై నారాయణరావు ప్రేమగా చేయి వేసి ఉన్నాడు.
మహేష్ ఆ ఫోటోను చూసిన క్షణంలోనే అతని ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
“ఈ ఫోటో ఎక్కడిది?”
కవిత అతని ముఖాన్ని గమనిస్తూ అడిగింది.
“మీకు ఈ ఫోటో తెలుసా?”
మహేష్ వెంటనే చూపు తిప్పుకున్నాడు.
“లేదు.”
“అయితే ఎందుకు భయపడ్డావు?”
“నేను భయపడలేదు.”
“భయపడలేదు అంటావా? ఫోటో చూసిన క్షణంలో నీ ముఖం ఎందుకు మారిపోయింది?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పలేదు.
కవిత ఫోటోను తిప్పి వెనుక భాగాన్ని చూసింది.
అక్కడ నారాయణరావు చేతిరాతలో ఒక వాక్యం ఉంది.
“మహేష్కు — నిజం తెలిసే రోజు వరకు దీన్ని కాపాడు.”
కవిత కళ్లలో అనుమానం మరింత గాఢమైంది.
ఆమె నెమ్మదిగా మహేష్ వైపు తిరిగింది.
“అంటే... ఈ ఫోటోలో ఉన్నది నువ్వేనా?”
మహేష్ కాసేపు తలవంచి నిలబడ్డాడు.
ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“అవును.”
“నా నాన్న నీకు ఈ పెట్టె ఎందుకు ఇచ్చాడు?”
“నాకు తెలియదు.”
“అబద్ధం!”
“నిజంగానే తెలియదు.”
“అయితే నీ పేరు ఆయన స్వయంగా ఈ ఫోటో వెనుక ఎందుకు రాశారు?”
మహేష్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
కవిత అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
“మహేష్, పదమూడు సంవత్సరాలుగా నా తండ్రి గురించి నాకు తెలిసిన ప్రతి విషయం అబద్ధం కావచ్చు. ఇప్పుడు నా తండ్రి పేరు ఉన్న పెట్టె, నీ చిన్ననాటి ఫోటో, నీ పేరు ఆయన చేతిరాతలో ఉన్నాయి. అయినా నీకు ఏమీ తెలియదని నేను ఎలా నమ్మాలి?”
మహేష్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“మీ నాన్న నాకు చేసిన సహాయం నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. కానీ ఆయన కొన్ని విషయాలు నాకు కూడా చెప్పలేదు.”
కవిత అతన్ని నమ్మాలో లేదో నిర్ణయించుకోలేకపోయింది.
ఆమె దృష్టి ఇనుప పెట్టెలో ఉన్న ఆడియో రికార్డర్పై పడింది.
“ఇది?”
మహేష్ రికార్డర్ను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
“బహుశా సమాధానం ఇందులో ఉండొచ్చు.”
“అయితే ప్లే చెయ్యి.”
మహేష్ రికార్డర్లోని ప్లే బటన్ నొక్కాడు.
కొన్ని క్షణాలు కేవలం శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
తర్వాత—
“కవితా...”
ఆ స్వరం వినగానే ఆమె శరీరం మొత్తం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది.
అది ఆమె తండ్రి స్వరం.
పదమూడు సంవత్సరాలుగా వినని ఆ స్వరం.
“నాన్నా...”
కవిత కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
రికార్డింగ్ కొనసాగింది.
“కవితా... ఈ రికార్డింగ్ నీకు దొరికిందంటే నేను నీ దగ్గర లేనట్టే.”
కవిత నిశ్చేష్టురాలై వింటోంది.
“నన్ను నమ్మిన వాళ్లలో ఒకరు నన్ను మోసం చేశారు. ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకునేలోపే నా జీవితం ప్రమాదంలో పడింది. అందుకే నేను చనిపోయానని నువ్వు నమ్మేలా చేయాల్సి వచ్చింది.”
మహేష్ ఆశ్చర్యంతో కవిత వైపు చూశాడు.
కవితకు శ్వాస తీసుకోవడం కూడా కష్టంగా అనిపించింది.
“కానీ ఒక విషయం మాత్రం గుర్తుపెట్టుకో. నేను చనిపోయానని ప్రపంచం నమ్మవచ్చు. నువ్వు మాత్రం నమ్మకూడదు.”
రికార్డింగ్లో కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత నారాయణరావు స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
“నీకు దగ్గరగా ఉన్న వ్యక్తుల్లోనే నన్ను మోసం చేసినవాడు ఉన్నాడు. అతన్ని నమ్మకు. అతను నీకు తెలిసిన ముఖమే... కానీ అతని అసలు ముఖం నీకు తెలియదు.”
కవిత కళ్లలో భయం పెరిగింది.
“నీకు ఒక విషయం మాత్రం తెలుసుకోవాలి. నా మరణానికి కారణమైన వ్యక్తి నీకు చాలా దగ్గరలో ఉన్నాడు.”
అంతే.
రికార్డింగ్ అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయింది.
“అంతేనా?”
కవిత రికార్డర్ను కుదిపింది.
“మళ్లీ ప్లే చెయ్యి!”
మహేష్ మళ్లీ బటన్ నొక్కాడు.
అదే చోట రికార్డింగ్ ఆగిపోయింది.
కవిత గుండెల్లో భయం పుట్టింది.
“నాకు దగ్గరలో ఉన్నవాడు ఎవరు?”
మహేష్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నీకు తెలుసా?”
“నాకు తెలియదు.”
“తెలిస్తే నాకు చెప్పాలి.”
“కవితా...”
“చెప్పు!”
మహేష్ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
“మీ నాన్న చెప్పిన మాటల ప్రకారం... ఆ వ్యక్తి మీ కుటుంబంలోనే ఉండవచ్చు.”
కవిత ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.
“నా కుటుంబంలోనా?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పకముందే బయట నుంచి కారు ఇంజిన్ స్టార్ట్ అయిన శబ్దం వినిపించింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూశారు.
మహేష్ వెంటనే టార్చ్ ఆపేశాడు.
“లైటు ఆపండి.”
“ఎందుకు?”
“ఎవరో బయట ఉన్నారు.”
ఇద్దరూ చీకటిలో కదలకుండా నిలబడ్డారు.
కారు ఇంజిన్ గర్జించింది.
మహేష్ నెమ్మదిగా కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయటికి చూశాడు.
వర్షపు తెర మధ్య ఒక నల్ల కారు గోదాము నుంచి వేగంగా దూరమవుతోంది.
అతను కిటికీ తెరిచి బయటకు చూసేసరికి కారు అప్పటికే రహదారి మలుపు దాటిపోయింది.
“వాళ్లు మనల్ని గమనిస్తున్నారు.”
కవిత అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఎవరు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు మళ్లీ ఇనుప పెట్టెలోని చిన్న తాళంచెవిపై పడింది.
కవిత దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.
తాళంచెవి వెనుక భాగంలో చాలా చిన్న అక్షరాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి.
టార్చ్ వెలుగును దగ్గరకు తీసుకెళ్లి చూసిన కవిత మెల్లగా చదివింది.
“27 – దీపస్తంభం.”
ఆ రెండు పదాలు చూసిన వెంటనే మహేష్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
కవిత అది గమనించింది.
“ఏమైంది?”
మహేష్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఈ గుర్తు నాకు తెలుసు.”
“ఎక్కడ?”
అతను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
బయట మళ్లీ ఉరుము మోగింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత మహేష్ కవిత వైపు తిరిగి చూశాడు.
“ఇది మీ నాన్న దాచిన వస్తువు కాదు.”
“మరి?”
“ఇది... ఆయన మనల్ని ఎక్కడికి వెళ్లాలో చూపించిన మార్గం.”
కవిత చేతిలోని తాళంచెవిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
ఆమెకు అప్పుడే అర్థమైంది—
ఆ రాత్రి గోదాములో తాము కనుగొన్నది సమాధానం కాదు.
అది మరో పెద్ద రహస్యానికి మొదటి తలుపు మాత్రమే.
మూడవ భాగం
మరుసటి రోజు ఉదయం వచ్చినా కవిత మనసులో మాత్రం ఆ రాత్రి చీకటి ఇంకా తొలగిపోలేదు; గోదాములో రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్న ఆ అపరిచితుడి చివరి చూపు, అతని పెదవుల నుంచి కష్టంగా బయటపడిన “దీపం...” అనే ఒక్క మాట, ఇనుప పెట్టెపై స్పష్టంగా కనిపించిన తన తండ్రి నారాయణరావు పేరు, అంతకంటే ఎక్కువగా ఏదో తెలిసి కూడా తనకు చెప్పకుండా మౌనంగా ఉన్న మహేష్ ముఖం—ఇవన్నీ ఆమె ఆలోచనలను ఒకదానితో ఒకటి ముడిపెట్టి, అసలు నిజం ఏమిటో తెలుసుకునే వరకు వెనక్కి తగ్గకూడదనే నిర్ణయానికి తీసుకువచ్చాయి.
ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించినా ఆకాశంలో మేఘాలు పూర్తిగా తొలగిపోలేదు; రాత్రి కురిసిన వర్షం తాలూకు తేమ ఇంకా గాలిలోనే ఉండగా, మహేష్ కవితను నగర శివారులోని ఒక పాత దేవాలయం దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. ఒకప్పుడు భక్తులతో సందడిగా ఉండే ఆ దేవాలయం ఇప్పుడు కాలం మరచిపోయిన ప్రదేశంలా కనిపిస్తోంది; పగుళ్లు పడిన గోడలపై పచ్చిక పెరిగి ఉంది, రాతి మెట్ల మధ్య చిన్న మొక్కలు మొలిచాయి, ఆలయ ప్రాంగణంలో ఎక్కడ చూసినా గతకాలపు నిశ్శబ్దం అలుముకుని ఉంది.
మహేష్ దేవాలయం వెనుకకు నడిపించగా, అక్కడ ఒక చిన్న గది కనిపించింది; తలుపుపై తుప్పు పట్టిన ఇనుప తాళం వేలాడుతోంది, తలుపు చుట్టూ ఉన్న గోడలపై ఎన్నాళ్లుగానో ఎవరూ తాకని దుమ్ము పొర పేరుకుపోయింది.
“ఇక్కడేనా?”
“అవును.”
కవిత అతని ముఖాన్ని గమనిస్తూ అడిగింది.
“ఈ గది గురించి నీకు ఎలా తెలుసు?”
మహేష్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, తలుపుపై ఉన్న తాళాన్ని చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఈ గుర్తును నేను చిన్నప్పటి నుంచే చూశాను.”
కవిత కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
“ఎక్కడ చూశావు?”
“మీ నాన్న దగ్గర.”
ఆ సమాధానం విన్న కవిత గుండెల్లో మరో అనుమానం మొదలైంది.
“అయితే నిన్న రాత్రి ఎందుకు చెప్పలేదు?”
మహేష్ ఆమె కళ్లలోకి చూడకుండా తాళంచెవిని తీసుకున్నాడు.
“అప్పుడు చెప్పాల్సిన సమయం రాలేదు.”
“ఇప్పుడు వచ్చిందా?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పకుండా తాళంచెవిని తాళంలో పెట్టాడు.
క్లిక్!
పదమూడేళ్లుగా ఎవరి చేతికీ తెరుచుకోని ఆ తలుపు నెమ్మదిగా లోపలికి కదిలింది.
గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే పాత ధూళి, తేమ, నూనె దీపాల వాసనలు కలిసిన ఒక విచిత్రమైన గాలి వారిని చుట్టుకుంది; చిన్న కిటికీ గుండా లోపలికి వచ్చిన పలుచటి సూర్యకాంతి గదిలో తేలియాడుతున్న దుమ్ము కణాలను స్పష్టంగా చూపిస్తుండగా, గోడలపై పాత దీపాల నల్లటి మరకలు, మూలల్లో సాలెగూళ్లు, నేలపై పేరుకుపోయిన ఎండిన ఆకులు—ఆ గది ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఒక రహస్యాన్ని తనలో దాచుకుని ఎవరో వచ్చి దాన్ని వెలికితీసే రోజు కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా అనిపించాయి.
గది మధ్యలో మాత్రం ఒక పాత దీపస్తంభం ఉంది. కవిత దాని దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడింది.
దీపస్తంభం కింద ఒక చిన్న రాతి పలక కనిపించింది. ఆ పలకపై ఒక్క సంఖ్య మాత్రమే చెక్కబడి ఉంది.
27
కవిత వెంటనే తన చేతిలో ఉన్న తాళంచెవిని చూసింది. దాని వెనుక చెక్కిన గుర్తు కూడా అదే.
27 – దీపస్తంభం.
“ఇదే కదా నిన్న తాళంచెవిపై ఉన్న గుర్తు?”
“అవును.”
మహేష్ దీపస్తంభం చుట్టూ నెమ్మదిగా పరిశీలించడం ప్రారంభించాడు.
అతని ప్రతి కదలికను కవిత గమనిస్తోంది; అతను గదిలోకి మొదటిసారి వచ్చిన వ్యక్తిలా కనిపించడం లేదు, ఏ వస్తువు ఎక్కడ ఉండవచ్చో ముందుగానే తెలిసినట్టుగా అతని చూపు గోడలపై, నేలపై, దీపస్తంభంపై తిరుగుతోంది.
కవితకు ఆ విషయం అసౌకర్యంగా అనిపించింది.
“నువ్వు ఇక్కడికి ఇంతకుముందు వచ్చావా?”
మహేష్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“లేదు.”
“నిజమా?”
“నిజమే.”
అతను సమాధానం ఇచ్చినా, కవిత అనుమానం మాత్రం తొలగలేదు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత మహేష్ దీపస్తంభం వెనుక గోడను పరిశీలిస్తూ ఒక ఇటుకను గమనించాడు; మిగతా ఇటుకలతో పోలిస్తే అది కొద్దిగా బయటకు పొడుచుకుని ఉంది.
అతను దానిని నెమ్మదిగా చేత్తో కదిలించాడు. ఇటుక కదిలింది. ఆ వెనుక ఒక చిన్న రంధ్రం కనిపించింది.
రంధ్రంలో ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె దాచబడి ఉంది. కవిత గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇదే మనం వెతుకుతున్నది.”
మహేష్ పెట్టెను బయటకు తీశాడు.
పెట్టెపై దుమ్ము, తుప్పు పేరుకుపోయి ఉన్నా, దాన్ని జాగ్రత్తగా తెరిచిన వెంటనే లోపల కొన్ని పాత పత్రాలు, బ్యాంకు లావాదేవీల వివరాలు, చేతిరాతలో రాసిన గమనికలు, కొన్ని ఫోటోలు కనిపించాయి.
కవిత ఒక్కో పత్రాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించింది.
కొన్ని పత్రాలపై నారాయణరావు సంతకం ఉంది.
కొన్ని పేజీల్లో భారీ మొత్తాల డబ్బు ఒక ఖాతా నుంచి మరో ఖాతాకు బదిలీ అయిన వివరాలు ఉన్నాయి.
మరికొన్ని పత్రాల్లో తేదీలు, ప్రదేశాలు, వ్యక్తుల పేర్లు ఉన్నాయి.
చివరికి ఆమెకు ఒక ప్రత్యేకమైన జాబితా కనిపించింది.
ఆ జాబితాలో నగరంలోని కొందరు ప్రముఖుల పేర్లు ఉన్నాయి.
కవిత ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
జాబితాలో చివరి పేరు చూసిన క్షణంలో ఆమె వేళ్లు వణికిపోయాయి.
“శేషగిరిరావు.”
ఆ పేరు ఆమెకు కొత్తది కాదు.
అతను నారాయణరావు అత్యంత సన్నిహిత మిత్రుడు.
నారాయణరావు మరణించిన తరువాత కవిత కుటుంబాన్ని ఒంటరిగా వదల్లేదు; ఆమె చదువుకు సహాయం చేశాడు, అవసరమైనప్పుడు ఆర్థికంగా అండగా నిలిచాడు, తండ్రి లేని లోటు తెలియకుండా చూసేందుకు తన వంతు ప్రయత్నం చేశాడు.
కవిత ఇప్పటివరకు అతన్ని ఒక కుటుంబ పెద్దగా, తండ్రి మిత్రుడిగా మాత్రమే చూసింది.
కానీ ఇప్పుడు—
అతని పేరు తన తండ్రి దాచిన రహస్య పత్రాల్లో ఎందుకు ఉంది?
“అతను ఎందుకు?”
కవిత గొంతులో ఆందోళన స్పష్టంగా వినిపించింది.
మహేష్ పత్రాన్ని తీసుకుని మరోసారి పరిశీలించాడు.
“బహుశా మీ నాన్న చెప్పిన ‘నీకు చాలా దగ్గరలో ఉన్న వ్యక్తి’ ఇతనే కావచ్చు.”
కవిత వెంటనే తల ఊపింది.
“లేదు. అది అసాధ్యం.”
“ఎందుకు?”
“నాన్న చనిపోయిన తర్వాత నాకు, మా కుటుంబానికి అండగా నిలిచింది శేషగిరిరావుగారే; ఆయన మీద అనుమానం పెట్టుకోవడం కూడా నాకు తప్పుగా అనిపిస్తోంది.”
మహేష్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అందుకే ఆయనపై అనుమానం పెట్టడం కష్టం.”
కవిత అతని వైపు చూసింది.
“అంటే?”
“మనకు అత్యంత నమ్మకమైన వ్యక్తి గురించి మనం ప్రశ్నించం. అదే కొన్నిసార్లు నిజాన్ని దాచడానికి అతిపెద్ద కారణం అవుతుంది.”
కవిత ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అప్పుడే పత్రాల మధ్య నుంచి ఒక మడిచిన కాగితం జారిపడింది.
ఆమె దాన్ని తీసి తెరిచింది.
అది నారాయణరావు స్వయంగా రాసిన చేతిరాత. ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది. కాగితంపై ఒకే వాక్యం ఉంది.
“శేషగిరి నా శత్రువు కాదు. అతను నన్ను రక్షించడానికి ప్రయత్నించాడు.”
కవిత ఆశ్చర్యంతో మహేష్ వైపు చూసింది.
“అయితే అసలు ద్రోహి ఎవరు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పబోయేలోపే—
టక్... టక్... టక్...
గది బయట ఎవరో నడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు తిరిగారు.
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం. తర్వాత—
ధామ్!
తలుపు ఒక్కసారిగా మూసుకుపోయింది. కవిత పరుగెత్తి తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి బలంగా లాగింది.
తలుపు తెరుచుకోలేదు.
“మహేష్... ఎవరో బయట నుంచి తాళం వేశారు!”
మహేష్ వెంటనే తలుపును పరిశీలించాడు.
“వెనక్కి వెళ్లండి.”
అతను తలుపును బలంగా కొట్టాడు.
అయినా అది కదల్లేదు.
కవితకు అప్పుడే బయట ఉన్న వ్యక్తి తమ రాక గురించి ముందే తెలుసని అర్థమైంది.
“మనం ఇక్కడికి వచ్చామని వాళ్లకు ఎలా తెలుసు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పకముందే గదిలో ఒక వింత వాసన వ్యాపించడం ప్రారంభమైంది.
కవిత ముక్కు దగ్గరకు చేయి తీసుకెళ్లింది.
“ఇది... పొగ వాసన.”
మహేష్ ఒక్కసారిగా పైకి చూశాడు.
గోడల చీలికల నుంచి నల్లటి పొగ లోపలికి చొచ్చుకొస్తోంది.
“వాళ్లు మనల్ని ఈ గదిలోనే కాల్చేయాలని చూస్తున్నారు.”
కొన్ని క్షణాల్లోనే పొగ గదిని నింపడం ప్రారంభించింది.
కవిత దగ్గడం మొదలుపెట్టింది.
మహేష్ వెంటనే కిటికీ వైపు పరుగెత్తి, అక్కడ ఉన్న ఇనుప కడ్డీని తీసుకుని అద్దంపై బలంగా కొట్టాడు.
మొదటి దెబ్బకు అద్దం కదిలింది.
రెండో దెబ్బకు పగుళ్లు వచ్చాయి.
మూడో దెబ్బకు కిటికీ మొత్తం తెరుచుకుంది.
“ముందు మీరు బయటకు వెళ్లండి!”
కవిత కిటికీ ద్వారా బయటకు వచ్చింది.
మహేష్ కూడా ఆమె వెంట బయటకు దూకాడు.
వాళ్లు నేలపై పడిన కొన్ని క్షణాలకే గది లోపల మంటలు చెలరేగాయి.
పాత కాగితాలు, చెక్క సామాన్లు, ఎండిపోయిన వస్త్రాలు క్షణాల్లోనే అగ్నికి ఆహుతయ్యాయి.
కవిత ఆ మంటలను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
“మనల్ని ఎవరో చంపాలని చూశారు.”
మహేష్ గంభీరంగా అన్నాడు.
“అవును. కానీ వాళ్లకు మనం ఏం కనుగొన్నామో కూడా తెలుసు.”
“ఎలా?”
“ఎందుకంటే మనం బయటకు వచ్చిన వెంటనే వాళ్లు ఆ గదికి నిప్పు పెట్టారు.”
కవిత తన చేతుల్లో ఉన్న పత్రాలను చూసింది. అన్నీ కాలిపోయాయి.
కానీ ఒక పత్రం మాత్రం ఆమె చేతిలో మిగిలింది. ఆమె దాన్ని నెమ్మదిగా విప్పింది.
అది నారాయణరావు మరణ ధృవీకరణ పత్రం.
కవిత మొదట తేదీని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేకపోయింది.
మళ్లీ చూసింది. ఆమె కళ్లలో భయం పెరిగింది.
“మహేష్... ఇది చూడు.”
మహేష్ పత్రాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో నారాయణరావు పేరు, ఆసుపత్రి వివరాలు, మరణానికి సంబంధించిన నమోదు ఉన్నాయి.
కానీ తేదీ మాత్రం అసాధారణంగా ఉంది.
కవిత గొంతు వణికింది.
“నాన్న చనిపోయిన తేదీకి...”
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
మహేష్ పత్రాన్ని మరోసారి జాగ్రత్తగా చూశాడు.
“ఇది అసాధ్యం.”
“అదే నాకు కూడా అనిపిస్తోంది.”
కవిత కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“నాన్న మరణించిన తేదీకి మూడు రోజుల ముందే ఈ మరణ ధృవీకరణ పత్రం జారీ అయింది.”
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూస్తూ నిలిచిపోయారు.
ఇప్పటి వరకు వారి ముందున్నది ఒక కుటుంబ రహస్యం మాత్రమే అనిపించింది.
కానీ ఇప్పుడు ఆ రహస్యం మరింత భయంకరమైన రూపం దాల్చింది.
ఎవరైనా నారాయణరావు మరణాన్ని ముందుగానే నమోదు చేయించారు.
అంటే—
నారాయణరావు చనిపోవడానికి మూడు రోజుల ముందే ఆయన మరణం ఎలా నిర్ధారించబడింది?
కవితకు ఒక్కసారిగా పదమూడు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన తన తండ్రి అంత్యక్రియలు గుర్తొచ్చాయి.
ఆ రోజు ఆయన ముఖాన్ని పూర్తిగా చూడనివ్వలేదు.
ఆసుపత్రి సిబ్బందే శరీరాన్ని తీసుకెళ్లారు.
ఆమె తండ్రి నిజంగా చనిపోయాడని తాను ఎప్పుడూ ప్రశ్నించలేదు.
కానీ ఇప్పుడు...
ఆమె గుండెల్లో ఒక్క భయంకరమైన ఆలోచన మెదిలింది.
“మహేష్... ఒకవేళ నాన్న చనిపోలేదంటే?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని మౌనం కవితకు సమాధానంలా అనిపించింది.
ఆ క్షణంలోనే ఆమెకు అర్థమైంది—
తాను ఇప్పటివరకు వెతికింది తన తండ్రి మరణానికి కారణాన్ని కాదు.
తన తండ్రి అసలు ఏమయ్యాడో తెలుసుకునే దారిని.
మరియు ఆ దారి పదమూడేళ్ల క్రితమే ఎవరో ఒకరు జాగ్రత్తగా నిర్మించారు.
“ఇది ఎలా సాధ్యం?”
కవితకు మాట రావడం లేదు; ఆమె చేతిలో ఉన్న మరణ ధృవీకరణ పత్రాన్ని చూస్తుంటే పదమూడు సంవత్సరాలుగా తన మనసులో నిజమని నమ్ముకున్న ఒక సంఘటన ఒక్కసారిగా అబద్ధంగా మారిపోయినట్టుగా అనిపించింది, తన తండ్రి మరణం గురించి తాను గుర్తు పెట్టుకున్న ప్రతి జ్ఞాపకాన్ని ఒక్కొక్కటిగా తిరిగి పరిశీలించుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.
మహేష్ పత్రాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
“ఇది నకిలీ కావచ్చు.”
కవిత వెంటనే తల ఊపింది.
“కానీ నా నాన్న నిజంగా చనిపోయారని నేను చూసాను.”
మహేష్ ఆమెను నేరుగా చూస్తూ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“మీరు చూసింది ఆయన శరీరమని ఎవరు నిర్ధారించారు?”
ఆ ప్రశ్న కవితను ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంలోకి నెట్టింది.
ఆమెకు సమాధానం లేదు.
ఆమె తల్లి అప్పటికే చనిపోయింది. ఆసుపత్రిలో తండ్రిని చివరిసారిగా చూసినప్పుడు ఆయన ముఖంపై ఆక్సిజన్ మాస్క్ ఉంది; శరీరం మొత్తం తెల్లటి దుప్పటితో కప్పి ఉంది. వైద్యులు బయటకు వెళ్లి కొద్దిసేపటికే ఆయన మరణించారని చెప్పారు. ఆ తర్వాత ఆసుపత్రి సిబ్బంది హడావుడిగా కొన్ని పత్రాలు సిద్ధం చేశారు. కుటుంబ సభ్యులకు ఎక్కువసేపు శరీరాన్ని చూపించలేదు. అంత్యక్రియల సమయంలో కూడా ముఖాన్ని పూర్తిగా చూడనివ్వలేదు.
అప్పుడు ఆమె చిన్నది.
తండ్రి చనిపోయాడనే విషాదంలో ఎవరినీ ప్రశ్నించే స్థితిలో లేదు.
కానీ ఇప్పుడు...
పదమూడు సంవత్సరాల తర్వాత ఆ చిన్నచిన్న జ్ఞాపకాలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా ఒకే ప్రశ్నను అడుగుతున్నాయి.
నారాయణరావు నిజంగా చనిపోయాడా?
కవిత నెమ్మదిగా మహేష్ వైపు చూసింది.
“నాన్న నిజంగా చనిపోలేదా?”
మహేష్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ మౌనం కవితలో భయాన్ని మరింత పెంచింది.
“మహేష్, నాకు నిజం చెప్పు.”
“ఇప్పుడే చెబుతాను.”
అతను తన జేబులోని ఫోన్ తీసుకునేలోపే ఫోన్ మోగింది.
అవతల నుంచి ఒక వృద్ధుడి స్వరం వినిపించింది.
“మహేష్... ఇక ఆలస్యం చేయకు. ఆమెను నా దగ్గరకు తీసుకురా.”
మహేష్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
కవిత అతని చేతిలోని ఫోన్ వైపు చూస్తూ అడిగింది.
“ఎవరు?”
మహేష్ సమాధానం చెప్పకుండా ఫోన్ కట్ చేశాడు.
“ఎవరు మాట్లాడారు?”
అతను కాసేపు మౌనంగా ఉండి కవిత కళ్లలోకి చూశాడు.
“ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు?”
“మీ నాన్నను కలవడానికి.”
కవితకు ఒక్క క్షణం గుండె ఆగిపోయినట్టయింది.
“ఏమన్నారు?”
మహేష్ నెమ్మదిగా, ప్రతి పదాన్ని జాగ్రత్తగా పలికాడు.
“నారాయణరావు బ్రతికే ఉన్నారు.”
కవిత ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
“అది నిజమా?”
“అవును.”
“ఇన్నేళ్లుగా ఆయన బ్రతికే ఉన్నారని తెలుసా?”
మహేష్ తలవంచాడు.
“కొంతవరకు.”
“కొంతవరకు అంటే?”
“ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారో నాకు తెలుసు. కానీ ఎందుకు దాక్కున్నారో నాకు పూర్తిగా తెలియదు.”
కవిత కళ్లలో కోపం, బాధ, ఆనందం—మూడు భావాలు ఒకేసారి కనిపించాయి.
“నన్ను ఇన్నేళ్లు నా తండ్రి చనిపోయాడని నమ్మించి ఎలా జీవించగలిగారు?”
మహేష్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నన్ను వెంటనే ఆయన దగ్గరకు తీసుకెళ్లు.”
కారు నగరాన్ని దాటి రాత్రి చీకటిలో దూసుకుపోయింది.
విజయవాడ వెలుగులు వెనక్కి మిగిలిపోయాయి. రహదారి క్రమంగా నిర్మానుష్యంగా మారింది. రెండు వైపులా పొలాలు, మధ్య మధ్యలో కనిపించే చిన్న గ్రామాలు, దూరంగా మిణుగురుల్లా కనిపించే ఇళ్ల దీపాలు తప్ప మరేమీ కనిపించడం లేదు.
కవిత కిటికీ బయటకు చూస్తూ కూర్చుంది.
ఇంకా వుంది..
చివరి దీపం - పార్ట్ 2 త్వరలో..
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments