మహానైవేద్యం
Mahanaivedhyam - Telugu Devotional Story | Ch. Pratap
మహానైవేద్యం - తెలుగు ఆధ్యాత్మిక కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 01/10/2026
‘మహానైవేద్యం’ అనేది భక్తి, కరుణ, మానవత్వం కలిసిన హృదయస్పర్శమైన గణపతి భక్తి కథ.
కరుణతో పంచిన ఒక్క ముద్దే భగవంతునికి సమర్పించే నిజమైన మహానైవేద్యం.
శ్లోకం:
వక్రతుండ మహాకాయ
సూర్యకోటి సమప్రభ ।
నిర్విఘ్నం కురుమే దేవ
సర్వకార్యేషు సర్వదా ॥
కోటి సూర్యుల తేజస్సుతో వెలిగే విఘ్నేశ్వరుడా! మా జీవితంలోని అడ్డంకులను తొలగించి, ప్రతి అడుగులోనూ మమ్మల్ని ధర్మమార్గంలో నడిపించు అనేది ఈ శ్లోక భావం. అయితే గణపతి తొలగించే విఘ్నాలు బయట కనిపించేవి మాత్రమే కావు.
మనసును కమ్మేసే ఒంటరితనం, నిరాశ, స్వార్థం, మమకారం వంటి అంతర్గత చీకట్లను కూడా ఆయన కరుణ కరిగిస్తుంది.
విగ్రహంలోనే దేవుడిని వెతికే మన చూపును మార్చి, ఆకలితో నిలబడిన ప్రతి జీవిలోనూ తనను దర్శించే జ్ఞానాన్ని ప్రసాదిస్తాడు.
హిమాలయాల పాదాల దగ్గర ఒక ప్రశాంతమైన గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామం చివర, వానకు కారే పైకప్పుతో, గాలికి వణికే తలుపులతో ఉన్న చిన్న గుడిసెలో ఆనందయ్య అనే వృద్ధుడు నివసించేవాడు. ఒకప్పుడు అతని ఇల్లు నవ్వులతో నిండిపోయేది.
భార్య పాడే భక్తిగీతాలు, కుమారుడు చేసే అల్లరి, పండుగ రోజుల్లో వెలిగే దీపాలు అతని జీవితాన్ని ఆనందమయం చేసేవి.
కానీ కాలం అతని జీవితంలోని వెలుగులను ఒక్కొక్కటిగా తీసుకుపోయింది. భార్య అనారోగ్యంతో కన్నుమూసింది. ఉపాధి కోసం నగరానికి వెళ్లిన ఏకైక కుమారుడు తిరిగి రాలేదు.
మొదట్లో కొన్ని ఉత్తరాలు వచ్చాయి. ఆ తరువాత అవి కూడా ఆగిపోయాయి. అతడు ఎక్కడున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో ఆనందయ్యకు తెలియలేదు.
ప్రతి సాయంత్రం గ్రామానికి వచ్చే దారివైపు చూస్తూ, “ఈ రోజు అయినా నా బిడ్డ వస్తాడేమో” అని ఎదురుచూసేవాడు. దూరంలో ఎవరి అడుగుల శబ్దం వినిపించినా తలుపు దగ్గరకు పరుగెత్తేవాడు.
కానీ ప్రతిసారీ ఆ అడుగులు అతని గుడిసెను దాటి వెళ్లిపోయేవి. అప్పుడు నిశ్శబ్దంగా లోపలికి వచ్చి, తన కుమారుడు చిన్నతనంలో మట్టితో చేసిన గణపతి విగ్రహం ముందు కూర్చునేవాడు.
ఆ విగ్రహాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, “అందరూ నన్ను ఒంటరివాడినని అంటున్నారు నాయనా! కానీ నువ్వు నా దగ్గరే ఉన్నావు కదా? నా బిడ్డ ఎక్కడ ఉన్నా అతడిని కాపాడు. వాడు ఆకలితో నిద్రపోకుండా చూడు” అని ప్రార్థించేవాడు.
కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ అతని శరీరం బలహీనపడింది. చూపు మందగించింది. చేతులు వణకసాగాయి. అయినా గణపతి పూజ మాత్రం ఆగలేదు.
తనకు దొరికిన కొద్దిపాటి ఆహారంలో మొదటి ముద్దను స్వామికి సమర్పించిన తరువాతే తాను తినేవాడు.
ఒక సంవత్సరం వినాయక చవితి వచ్చింది. గ్రామమంతా ఉత్సవశోభతో కళకళలాడింది. ప్రతి ఇంటి ముందు తోరణాలు కనిపించాయి.
పిల్లలు కొత్త దుస్తులు ధరించి పరుగులు తీస్తున్నారు. ధనవంతుల ఇళ్లలో వందలాది మోదకాలు తయారవుతున్నాయి.
ఆ సందడిని చూస్తున్న ఆనందయ్య హృదయములో ఒక చిన్న కోరిక కలిగింది.
“ఈసారి నా గణపతికి నా చేతులతో ఒక మోదకం చేసి పెట్టాలి. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా నా కన్నీళ్లను వింటున్న నా బిడ్డకు కనీసం ఒక్క మోదకమైనా ప్రేమగా తినిపించాలి” అనుకున్నాడు.
ఇల్లంతా వెతికాడు. ఒక పాత పాత్ర అడుగున కొద్దిగా బియ్యపు పిండి కనిపించింది. చిరిగిన వస్త్రంలో దాచిన చిన్న బెల్లం ముక్క దొరికింది.
వాటిని చూసి అతని ముఖం వెలిగిపోయింది.
వినాయక చవితి ఉదయం వణుకుతున్న చేతులతో మోదకం తయారు చేశాడు. చూపు సరిగా కనిపించక పిండి ఒకవైపు ఎక్కువైంది. మోదకం మధ్యలో చిన్న పగుళ్లు ఏర్పడ్డాయి. దానిని చూసి ఆనందయ్య కళ్లలో నీరు తిరిగింది.
“అందరూ నీకు అందమైన మోదకాలు పెడుతున్నారు. ఈ ముసలివాడి చేతులు సరిగా పనిచేయడం లేదు నాయనా! నా మోదకం అందంగా లేకపోయినా కోప్పడకు. దాని లోపల బెల్లం కంటే నా ప్రేమనే ఎక్కువగా పెట్టాను” అంటూ కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.
ఒక ఆకుపై మోదకాన్ని ఉంచి గణపతి ముందు పెట్టాడు. దీపం వెలిగించడానికి మిగిలిన చివరి నూనె చుక్కను ఉపయోగించాడు.
స్వామిని చూస్తూ, “ఇది నా దగ్గరున్న చివరి ఆహారం. కానీ నీకు పెట్టకుండా నేను ఎలా తింటాను? ఈ రోజు నువ్వు నా కుమారుడివి. ప్రేమగా తిను నాయనా!” అని ప్రార్థించాడు.
అప్పుడే గుడిసె బయట నుంచి మూలుగు వినిపించింది.
“అయ్యా... కొంచెం అన్నం పెడతారా?”
ఆనందయ్య వెంటనే బయటకు వచ్చాడు. గుమ్మం ముందు చిరిగిన దుస్తులతో ఒక చిన్న బాలుడు నిలబడి ఉన్నాడు. ఆకలితో అతని ముఖం పాలిపోయింది.
పెదవులు ఎండిపోయాయి. కాళ్లలో బలం లేక గోడను పట్టుకుని వణుకుతున్నాడు.
“నీ వాళ్లు ఎక్కడున్నారు నాయనా?” అని ఆనందయ్య అడిగాడు.
“నాకు ఎవరూ లేరు తాతయ్యా. అమ్మ చనిపోయింది. నాన్న ఎక్కడున్నాడో తెలియదు. రెండు రోజులుగా ఏమీ తినలేదు. నిన్న రాత్రి గుడి మెట్ల మీద పడుకున్నాను. చాలా ఆకలిగా ఉంది...” అని బాలుడు చెప్పాడు.
“నాకు ఎవరూ లేరు” అన్న ఆ మాట ఆనందయ్య గుండెను చీల్చింది. ఒక్క క్షణం అతనికి ఆ బాలుడి స్థానంలో తన కుమారుడే కనిపించాడు.
ఎక్కడో దూరప్రాంతంలో తన బిడ్డ కూడా ఇలాగే ఆకలితో ఎవరినైనా ఒక ముద్ద అడుగుతున్నాడేమోనని అతని హృదయం విలవిల్లాడింది.
బాలుడిని లోపలికి తీసుకొచ్చి కూర్చోబెట్టాడు. పాత్రలన్నింటినీ వెతికాడు. ఒక్క బియ్యపు గింజ కూడా లేదు. చివరకు అతని చూపు గణపతి ముందు ఉన్న ఒక్క మోదకంపై పడింది.
అది అతని దగ్గరున్న చివరి ఆహారం.
ఏడాది మొత్తం ఎదురుచూసి, వినాయక చవితి నాడు స్వామికి ప్రేమతో చేసిన ఏకైక నైవేద్యం. దానిని తీసేస్తే గణపతి ముందు ఖాళీ ఆకు మాత్రమే మిగులుతుంది.
వణుకుతున్న చేతులతో మోదకాన్ని అందుకోబోయి ఆగిపోయాడు. గణపతి ముఖాన్ని చూశాడు.
“నాయనా! నీ కోసం చేసిన మోదకం ఇది. కానీ నీ ముందే ఒక బిడ్డ ఆకలితో వణుకుతున్నాడు. నీవు దీన్ని ఆరగిస్తావా? లేక ఆ బిడ్డకు తినిపించమంటావా?” అని అడిగాడు.
మట్టి విగ్రహం నుంచి సమాధానం రాలేదు. కానీ బాలుడి కడుపులోంచి వినిపించిన ఆకలి శబ్దమే గణపతి సమాధానంలా అనిపించింది.
ఆనందయ్య మోదకాన్ని తీసుకుని బాలుడి దగ్గరకు వచ్చాడు.
“ఇదిగో నాయనా! నెమ్మదిగా తిను. ఇది గణపతి కోసం చేశాను. కానీ నువ్వు ఆకలితో ఉండగా ఆయన దీన్ని తినడు. నిన్ను నా గుమ్మానికి పంపింది కూడా ఆయనే కావచ్చు” అన్నాడు.
బాలుడు వణుకుతున్న చేతులతో మోదకాన్ని అందుకున్నాడు. బలహీనత వల్ల అది జారి రెండు ముక్కలైంది. బాలుడు భయంతో ఆనందయ్య వైపు చూశాడు.
“తాతయ్యా! గణపతి మోదకాన్ని విరగ్గొట్టాను. ఆయనకు కోపం వస్తుందా?” అని కన్నీళ్లతో అడిగాడు.
ఆనందయ్య అతడిని దగ్గరకు తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
“మోదకం విరిగిందని గణపతికి కోపం రాదు నాయనా. ఆకలితో ఉన్న బిడ్డ మనసు విరిగితేనే ఆయన బాధపడతాడు” అన్నాడు.
ఆ మాటలు చెప్పేటప్పుడు ఆనందయ్య గొంతు వణికింది. మోదకాన్ని చిన్న చిన్న ముక్కలుగా చేసి, తన చేతులతో బాలుడికి తినిపించడం ప్రారంభించాడు.
“నెమ్మదిగా తిను నాయనా... గొంతుకు అడ్డం పడుతుంది.”
ప్రతి ముక్క తింటున్న కొద్దీ బాలుడి ముఖంలో జీవం తిరిగి వస్తోంది.
చివరి ముక్కను తినిపిస్తున్నప్పుడు ఆనందయ్య కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి. ఆ కన్నీళ్లను చూసిన బాలుడు తన చిన్న చేతులతో అతని ముఖాన్ని తుడిచాడు.
“ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు తాతయ్యా? నీ మోదకం నేను తిన్నానని బాధగా ఉందా?”
ఆనందయ్య బాలుడి తలను ప్రేమగా నిమిరాడు.
“కాదు నాయనా! ఎన్నో సంవత్సరాల తరువాత నా కుమారుడికి నా చేతులతో తినిపించినట్లు అనిపించింది. నిన్ను చూస్తుంటే నా బిడ్డ తిరిగి వచ్చినట్లు ఉంది.”
బాలుడు అతని ఒడిలో తలపెట్టాడు.
“అయితే నేను నీ బిడ్డనే అనుకో తాతయ్యా!”
ఆ మాట వినగానే ఆనందయ్యలో దాచుకున్న దుఃఖమంతా ఒక్కసారిగా కన్నీళ్లై పొంగింది. బాలుడిని గట్టిగా హత్తుకుని చిన్నపిల్లవాడిలా ఏడ్చాడు.
“ఈ ఒక్క మాట వినడానికి ఎన్నేళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నానో నీకు తెలియదు నాయనా!”
కొద్దిసేపటి తరువాత బాలుడు మృదువుగా అడిగాడు:
“తాతయ్యా! గణపతికి నైవేద్యం ఏమి మిగల్లేదు కదా?”
ఆనందయ్య కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఎందుకు మిగల్లేదు నాయనా? నా గణపతి అప్పుడే కడుపునిండా తిన్నాడు. ఇన్నాళ్లూ ఆ మట్టి రూపానికి మోదకం పెట్టాను. ఈ రోజు ఆకలితో నా గుమ్మానికి వచ్చిన గణపతికి నా చేతులతో తినిపించాను.”
అంతలో బాలుడి ముఖంలో అపూర్వమైన కాంతి విరిసింది. గుడిసె అంతా దివ్యమైన పరిమళంతో నిండిపోయింది. ఆరిపోతున్న దీపం ఒక్కసారిగా వెలుగులు విరజిమ్మింది. బాలుడి చుట్టూ బంగారు కాంతి వ్యాపించింది.
ఆనందయ్య ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండగా బాలుడి రూపం క్రమంగా మారింది. అమాయకమైన ముఖం గజముఖంగా ప్రకాశించింది. రెండు చేతులు నాలుగు చేతులయ్యాయి.
కరుణతో నిండిన నేత్రాలు ఆనందయ్యను ప్రేమగా చూశాయి. అతని ముందు స్వయంగా విఘ్నేశ్వరుడు నిలిచాడు.
ఆనందయ్య నోట మాట రాలేదు. “నా బిడ్డా... గణనాథా!” అని మాత్రమే పలికి ఆయన పాదాలపై కూలిపోయాడు.
గణపతి అతడిని పైకి లేపి తన హృదయానికి హత్తుకున్నాడు.
“తండ్రీ!” అన్న పిలుపు వినగానే ఆనందయ్య శరీరం వణికిపోయింది. తన కుమారుడు దూరమైన తరువాత ఎవరూ అతడిని అంత ప్రేమగా పిలవలేదు.
“ఆనందయ్యా! ప్రతి రోజూ నన్ను నీ కుమారుడిగా భావించి పూజించావు. ఈ రోజు నీ కుమారుడిగానే నీ గుమ్మానికి వచ్చాను. నీవు నాకు చేసిన మోదకంలో బెల్లం కంటే నీ ప్రేమ ఎక్కువగా ఉంది. అందుకే దానిని నీ చేతులతోనే ఆరగించాలని వచ్చాను.”
ఆనందయ్య కన్నీళ్లతో, “స్వామీ! నిన్ను గుర్తించలేకపోయాను. ఆకలితో నా గుమ్మం దగ్గర నిలబెట్టాను. నన్ను క్షమించు” అన్నాడు.
గణపతి అతని కన్నీళ్లను తుడుస్తూ, “నీవు నన్ను గుర్తించలేదని ఎవరు చెప్పారు? ‘ఈ బాలుడే నా గణపతి’ అని నీ హృదయం పలికిన క్షణంలోనే నన్ను దర్శించావు. నా రూపాన్ని కళ్లతో చూడడం దర్శనం కాదు. పరుల బాధను నీ బాధగా భావించడమే నిజమైన దర్శనం” అన్నాడు.
“నాకు వంద మోదకాలు సమర్పించినా అవి నా ముందు మాత్రమే ఉంటాయి. ఆకలితో ఉన్న ఒక ప్రాణికి ప్రేమతో ఇచ్చిన ఒక్క ముద్ద మాత్రం నేరుగా నన్నే చేరుతుంది. పూజలో పెట్టిన పుష్పం వాడిపోతుంది. కరుణతో పలికిన మాట మాత్రం నా హృదయంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతుంది.”
ఆనందయ్య రెండు చేతులు జోడించాడు.
“నాకు సంపద వద్దు స్వామీ. నా కుమారుడు ఎక్కడున్నాడో తెలియజేయమని కూడా అడగను. ప్రతి అనాథ బిడ్డలో నా కుమారుణ్ణి, ప్రతి బాధితునిలో నిన్ను చూసే హృదయం మాత్రమే ప్రసాదించు” అన్నాడు.
గణపతి ప్రసన్నంగా అతని తలపై చేయి ఉంచాడు.
“ఇక నుంచి నీవు ఒంటరివాడివి కావు. ఆకలితో నీ గుమ్మానికి వచ్చే ప్రతి ప్రాణిలో నేను వస్తాను. నీవు పంచే ప్రతి ముద్దలో నా ప్రసాదం ఉంటుంది. నీవు తుడిచే ప్రతి కన్నీటిలో నా ఆశీర్వాదం ఉంటుంది” అని చెప్పి అంతర్ధానమయ్యాడు.
ఆనందయ్య చేతులు ఇంకా ఎవరినో హత్తుకున్నట్లే ఉన్నాయి. గుడిసెలో అతడు ఒక్కడే కనిపించాడు. కానీ అతని హృదయంలో ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఉన్న ఖాళీ పూర్తిగా నిండిపోయింది. గణపతి ముందు ఉన్న ఖాళీ ఆకును చూసి కన్నీళ్లతో నవ్వాడు.
“నా బిడ్డ కడుపునిండా తిన్నాడు” అని మెల్లగా పలికాడు.
ఆ రోజు నుంచి ఆనందయ్య గుడిసె తలుపులు ఎప్పుడూ మూసుకోలేదు. తన వద్ద ఉన్నది ఒక్క ముద్దైనా దానిని ఆకలితో వచ్చినవారితో పంచుకునేవాడు. ప్రతి బాలుడి తల నిమిరి, “నాయనా, నెమ్మదిగా తిను” అని ప్రేమగా తినిపించేవాడు.
ప్రతి అతిథి వెళ్లిపోయిన తరువాత గణపతిని చూసి, “ఈ రోజు ఏ రూపంలో వచ్చావో నాకు తెలిసిపోయింది” అని చిరునవ్వు నవ్వేవాడు.
భగవంతునికి మనం సమర్పించే నైవేద్యం పరిమాణం కాదు, దాని వెనుక ఉన్న కరుణ ముఖ్యం. దేవుడు ఎప్పుడూ రత్నకిరీటంతో మన ముందుకు రాడు. కొన్నిసార్లు చిరిగిన వస్త్రాలతో వస్తాడు. ఆకలితో వణుకుతూ గుమ్మం దగ్గర నిలబడతాడు.
“ఒక్క ముద్ద పెడతావా?” అని అడుగుతాడు. ఆ పిలుపును గుర్తించిన హృదయమే నిజమైన ఆలయం. ఆ ఆకలిని తీర్చిన చేతులే పవిత్రమైన అర్చనలు. కన్నీరు తుడుస్తూ అందించిన చివరి ముద్దే గణపతి ప్రేమగా ఆరగించే మహానైవేద్యం.
॥ శ్రీ గణేశాయ నమః ॥
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments