నీకు నేనున్నాను…
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 12 hours ago
- 8 min read
Neeku Nenunnanu - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepepakomma
నీకు నేనున్నాను… - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 09/08/2026
"నీకు నేనున్నాను…" అనేది నిజమైన స్నేహం అంటే ఏమిటో చాటిచెప్పే హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ. చిన్ననాటి నుంచి విడదీయరాని స్నేహితులుగా పెరిగిన రాఘవ, శేఖర్ జీవితాలు కాలక్రమంలో వేర్వేరు దారుల్లో సాగినా, వారి మధ్య ఉన్న నమ్మకం మాత్రం చెక్కుచెదరదు. రాఘవ కుమార్తె అనన్య తీవ్రమైన రక్త సంబంధిత వ్యాధితో బాధపడుతూ, స్టెమ్ సెల్ మార్పిడి అవసరమైనప్పుడు సరిపోయే దాత దొరకడం కష్టమవుతుంది. ఆ సమయంలో రాఘవకు అండగా నిలిచిన శేఖర్ చేసే ప్రయత్నాలు, చివరికి అనన్యకు కొత్త జీవితం లభించడం ఈ కథకు హృదయం.
భాగం–1
“రాఘవ…”
ఆ పేరు వినగానే చాలామందికి గుర్తుకొచ్చేది ఒక మంచి స్నేహితుడే కాదు… కష్ట సమయంలో అండగా నిలిచే ఒక ఆత్మీయుడు. పాఠశాల రోజుల నుంచే రాఘవ స్వభావం అలాంటిదే. తనకంటే ఎదుటివారి అవసరానికే ఎక్కువ విలువ ఇచ్చేవాడు. ఎవరికైనా కష్టం వచ్చిందని తెలిసిందంటే చాలు, అది తన బాధ్యతగా భావించి తోడుగా నిలిచేవాడు. సహాయం చేసిన తర్వాత దాన్ని గుర్తు చేయడం, గొప్పగా చెప్పుకోవడం అతని స్వభావం కాదు.
ప్రతిఫలం ఆశించకుండా చేయూత ఇవ్వడం అతని సహజ స్వభావం. అందుకే అతని చుట్టూ పరిచయస్తుల కంటే ఆప్తులే ఎక్కువగా ఉండేవారు. అవసరమైనప్పుడు ముందుగా గుర్తొచ్చే వ్యక్తిగా అతను అందరి మనసుల్లో చోటు సంపాదించాడు. అతనికి స్నేహం అనేది మాటల్లో చెప్పుకునే బంధం కాదు; అవసరమైనప్పుడు ఒకరి కోసం మరొకరు నిలబడే బాధ్యత అనే నమ్మకం బలంగా ఉండేది.
ఆ పరిచయాలన్నింటిలో శేఖర్ మాత్రం ప్రత్యేకం. ఇద్దరూ ఒకే కళాశాలలో చదివారు. మొదట సాధారణ పరిచయమే అయినా, రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ పరిచయం గాఢమైన స్నేహంగా మారింది. ఒకే బెంచ్, ఒకే క్యాంటీన్, ఒకే గ్రంథాలయం… కళాశాల జీవితం వాళ్లిద్దరినీ విడదీయరాని స్నేహితులుగా మార్చేసింది. ఒకరి విజయం మరొకరికి ఆనందంగా, ఒకరి బాధ మరొకరికి బాధగా మారిపోయింది.
రాఘవ ఒక్కడే కనిపించినా “శేఖర్ ఎక్కడ?” అనేవారు. శేఖర్ ఒక్కడే కనిపించినా “రాఘవ రాలేదా?” అని అడిగేవారు. వారిద్దరి మధ్య ఉన్న అనుబంధం అందరికీ స్పష్టంగా కనిపించేది.
ఒకరి ఆనందం మరొకరిది, ఒకరి సమస్య మరొకరిది అన్నట్టుగా వాళ్ల స్నేహం ఎదిగింది. ఆ స్నేహాన్ని చూసి అధ్యాపకులు కూడా మురిసిపోయేవారు. “మీరెప్పుడూ ఇలాగే ఉండాలి” అని ఆశీర్వదించేవారు.
ఒక సాయంత్రం తరగతులు ముగిసిన తర్వాత ఇద్దరూ కళాశాల ప్రాంగణంలోని పెద్ద వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నారు. సాయంత్రపు చల్లని గాలి మెల్లగా వీచుతోంది. చెట్టు ఆకులు ఒక్కొక్కటిగా నేలపై రాలుతుండగా, వారిద్దరి మధ్య ప్రశాంతమైన మౌనం అలుముకుంది.
ఆ మౌనాన్ని చెదరగొడుతూ శేఖర్ అడిగాడు.
“రాఘవ… నీ దృష్టిలో నిజమైన స్నేహం అంటే ఏమిటి?”
రాఘవ కాసేపు ఆకాశం వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. తర్వాత శేఖర్ వైపు తిరిగి ప్రశాంతంగా అన్నాడు, “మన విజయానికి చప్పట్లు కొట్టేవాళ్లు చాలామంది ఉంటారు. మనతో కలిసి నవ్వేవాళ్లు కూడా ఉంటారు. కానీ మనం ఏమీ చెప్పకపోయినా, మన కష్టాన్ని గుర్తించి మన పక్కనే నిలబడేవాడే నిజమైన స్నేహితుడు.”
శేఖర్ అతని మాటలను మౌనంగా విన్నాడు. తర్వాత తన చేయి ముందుకు చాచుతూ, “అయితే మనిద్దరం జీవితాంతం అలాంటి స్నేహితులుగానే ఉండాలి,” అన్నాడు.
రాఘవ కూడా తన చేయి అందిస్తూ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“జీవితాంతం కాదు… మనలో ఒకరు లేకపోయినా ఈ స్నేహం గుర్తుండేంత వరకు.”
“ప్రామిస్?”
“ప్రామిస్.”
ఇద్దరూ చేతులు కలిపారు. ఆ క్షణంలో అది ఒక సాధారణ మాటగానే అనిపించింది. కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ, ఆ మాట వెనుక ఉన్న నమ్మకం వారికి అర్థమైంది.
****************************
కళాశాల రోజులు ముగిశాయి. రాఘవ, శేఖర్ జీవితాలు కొత్త బాధ్యతల వైపు సాగాయి. ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు వెనుకకు మిగిలిపోగా, జీవితం ఇద్దరినీ వేర్వేరు దారుల్లో నడిపించింది. ఉద్యోగం, కుటుంబం, కొత్త పరిసరాలు వారి దైనందిన జీవితాన్ని మార్చేశాయి.
మొదట్లో ప్రతి ఆదివారం మాట్లాడుకునే రాఘవ, శేఖర్లు తర్వాత నెలకోసారి మాట్లాడుకున్నారు. ఆ తర్వాత పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు, అప్పుడప్పుడూ ఒక ఫోన్కాల్కే వారి సంభాషణలు పరిమితమయ్యాయి. అయినప్పటికీ, ఒకరిపై మరొకరికి ఉన్న ఆప్యాయత, నమ్మకం మాత్రం ఏమాత్రం తగ్గలేదు.
రాఘవ జీవితంలో కూడా అన్నీ సవ్యంగానే సాగుతున్నాయి. అతని భార్య సుమిత్ర, పన్నెండేళ్ల కుమార్తె అనన్య… ఆ చిన్న కుటుంబమే అతని ప్రపంచం. ఉద్యోగంలో ఎంత బిజీగా ఉన్నా, ఇంటికి వచ్చాక ఎక్కువ సమయం కుమార్తెతోనే గడిపేవాడు. అనన్య నవ్వితే అతను నవ్వేవాడు. ఆమె చిన్న విజయాలే అతనికి పెద్ద సంబరాలుగా అనిపించేవి.
ఒక ఆదివారం ఉదయం అనన్య ఎంతో ఉత్సాహంగా కనిపించింది. పాఠశాలలో జరిగే సైన్స్ ప్రదర్శన కోసం తయారు చేసిన నమూనాను రాఘవకు చూపిస్తూ, “నాన్న… ఈసారి మొదటి బహుమతి నాదే,” అని అమాయకంగా నవ్వింది. “ఖచ్చితంగా వస్తుంది,” అంటూ రాఘవ ఆమె తల నిమిరాడు.
అదే సాయంత్రం అనన్యకు ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. సాధారణ వైరల్ ఫీవర్ అనుకుని దగ్గర్లోని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారు. వైద్యుడు కొన్ని రక్తపరీక్షలు చేయించాలని సూచిస్తూ, “జాగ్రత్త కోసం మాత్రమే,” అన్నాడు.
ఆ మాటతో కుటుంబం కొంత ఊరట పొందినా, రాఘవ మనసులో చిన్న అనుమానం మాత్రం మిగిలిపోయింది.
రెండు రోజుల తర్వాత పరీక్షల నివేదికలు వచ్చాయి. వాటిని చూసిన వైద్యుడి ముఖంలో ఉన్న గంభీరత రాఘవ గుండెల్లో భయాన్ని నింపింది. “ఇంకొన్ని ప్రత్యేక పరీక్షలు చేయాలి,” అని మాత్రమే చెప్పాడు. ఎందుకు అని అడిగినా వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ మౌనం, ఆ ఒక్క వాక్యం… రాఘవ మనసులో తెలియని ఆందోళనను రేకెత్తించాయి.
మరుసటి రోజు అన్ని పరీక్షలు పూర్తయ్యాయి. రాఘవ, సుమిత్ర ఇద్దరూ వైద్యుడి గది బయట కూర్చొని ఎదురుచూస్తున్నారు. గడియారం ముళ్లు కదులుతున్నా, వారికి మాత్రం కాలమే ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. చివరకు లోపలికి పిలిచిన తర్వాత, వైద్యుడు నివేదికలను మరోసారి పరిశీలించి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“మీ కుమార్తెకు తీవ్రమైన రక్త సంబంధిత వ్యాధి ఉంది. చికిత్సలో భాగంగా మందులతో పాటు స్టెమ్ సెల్ మార్పిడి కూడా అవసరమయ్యే అవకాశం ఉంది. అందుకు ఆమెకు సరిపోయే దాతను వీలైనంత త్వరగా గుర్తించాలి. దాత ఎంత త్వరగా దొరికితే, చికిత్స విజయవంతమయ్యే అవకాశాలు అంత ఎక్కువగా ఉంటాయి.”
“స్టెమ్ సెల్ మార్పిడి గురించి డాక్టర్ వివరిస్తూ, ‘ఇది రక్త సంబంధిత వ్యాధులతో బాధపడుతున్న వారికి ఉపయోగించే ఒక ముఖ్యమైన చికిత్స విధానం. ఆరోగ్యవంతమైన దాత నుంచి సేకరించిన స్టెమ్ సెల్స్ను రోగికి అందించడం ద్వారా, శరీరంలో కొత్త ఆరోగ్యకరమైన రక్త కణాలు తయారయ్యేలా చేయడమే దీని ఉద్దేశం. అందుకే సరిపోయే దాతను వీలైనంత త్వరగా గుర్తించడం చాలా కీలకం,’ అని చెప్పారు.”
ఆ మాటలు విన్న క్షణంలో రాఘవకు తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయినట్లు అనిపించింది. సుమిత్ర కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “డాక్టర్… మా అమ్మాయి పూర్తిగా కోలుకుంటుందా?” అని వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగింది. “ఆశ వదులుకోవద్దు,” అని వైద్యుడు ధైర్యం చెప్పాడు. “ఇప్పుడే మనం చేయాల్సింది ఒక్కటే… సరిపోయే దాతను ఎంత త్వరగా అయినా గుర్తించడం.”
ఆ రోజు నుంచి వారి రోజులు ఆసుపత్రి చుట్టూనే తిరిగాయి. ఆసుపత్రి గదులు, రక్తపరీక్షలు, కొత్త నివేదికలు, డాక్టర్లతో చర్చలు, ఎదురు చూపులు… అవే వారి రోజువారీ జీవితమయ్యాయి. మొదట కుటుంబ సభ్యులను పరిశీలించారు. ఆ తర్వాత బంధువులనూ పరీక్షించారు. కానీ సరిపోయే దాత ఒక్కరూ దొరకలేదు. ప్రతి సారి ఆశ చిగురించినా, ఫలితం మాత్రం నిరాశనే మిగిల్చేది.
ఆ రాత్రి ఆసుపత్రి కారిడార్లో కూర్చున్న రాఘవ, ఎవరికి ఫోన్ చేయాలో అర్థంకాక పరిచయాల జాబితాను మౌనంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆ క్షణంలో రాఘవకు కావాల్సింది సమస్యకు పరిష్కారం కాదు, తనతో పాటు నిలిచే ఒక నమ్మకమైన మనిషి.
భాగం–2
ఆ రాత్రి ఆసుపత్రి కారిడార్లో అసాధారణమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఎవరికి వారు తమ ఆందోళనల్లో మునిగిపోయి ఉన్నారు. కానీ రాఘవకు మాత్రం అక్కడి శబ్దాలేవీ వినిపించడం లేదు. అతని కళ్లముందు కనిపిస్తున్నది ఒక్కటే… ఆసుపత్రి గదిలో చికిత్స పొందుతున్న అనన్య ముఖం. తన కుమార్తె కోసం చేయగలిగేది ఏమీ లేకపోవడం అతన్ని నిశ్శబ్దంగా బాధిస్తోంది.
చేతిలోని మొబైల్ను పదేపదే చూస్తూనే ఉన్నాడు. పరిచయాల జాబితాలో ఎన్నో పేర్లు ఉన్నా, కాల్ చేయడానికి మాత్రం అతని వేళ్లు ముందుకు సాగలేదు. ఆ క్షణంలో అతనికి కావాల్సింది సలహా కాదు—తన బాధలో తోడుగా నిలిచే ఒక ఆత్మీయుడు.
అప్పుడే అతని చూపు ఒక పేరుపై నిలిచిపోయింది—శేఖర్. చివరిసారి వాళ్లిద్దరూ మాట్లాడుకుని దాదాపు ఏడాది గడిచిపోయింది.
ఇంత రాత్రి ఫోన్ చేయడం సరైందేనా అని ఒక్క క్షణం సందేహించాడు. వెంటనే కళాశాల రోజుల్లో శేఖర్ చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది—“స్నేహితుడికి సమయం ఉండదు… అవసరం మాత్రమే ఉంటుంది.” ఇక ఆలస్యం చేయకుండా కాల్ బటన్ నొక్కాడు.
ఒకే రింగ్కే శేఖర్ ఫోన్ ఎత్తాడు.“రాఘవ… ఈ సమయానికి ఫోన్ చేశావంటే ఏదో జరిగి ఉంటుంది. ఏమైంది?”
రాఘవ నోరు తెరిచాడు.“శేఖర్… అనన్యకు…”అంతకుమించి మాట గొంతు దాటలేదు.
“ఏమైంది?” అని శేఖర్ అడిగాడు.
రాఘవ మాటలు తడబడుతున్నా, అనన్య పరిస్థితి గురించి చెప్పాడు.
“ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావు?” అని శేఖర్ అడిగాడు.
“నగరంలోని ఒక ఆసుపత్రిలో”… అని రాఘవ చెప్పగానే, “అక్కడే ఉండు. నేను ఇప్పుడే వస్తున్నాను,” అన్నాడు శేఖర్.
“అరే… నీ ఇల్లు చాలా దూరం. రాత్రి కూడా అయింది…”
“రాఘవ, నేను వస్తున్నాను. అంతే.” శేఖర్ ఫోన్ పెట్టేశాడు.
దాదాపు గంటన్నర తర్వాత శేఖర్ ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాడు. రాఘవను చూసిన వెంటనే ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగలేదు. నిశ్శబ్దంగా అతని భుజంపై చేయి వేశాడు. ఆ స్పర్శతోనే రాఘవ మనసులో దాచుకున్న బాధ కన్నీటి రూపంలో బయటకు వచ్చింది. “రాఘవ… ధైర్యంగా ఉండు. మనం కలిసి దీనిని ఎదుర్కొందాం,” అని శేఖర్ చెప్పిన ఒక్క మాట రాఘవకు కొత్త ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.
****************************
మరుసటి ఉదయం రాఘవ, శేఖర్ కలిసి వైద్యుడిని కలిశారు. అన్ని నివేదికలను మరోసారి పరిశీలించిన వైద్యుడు, “కుటుంబ సభ్యుల్లోనూ, బంధువుల్లోనూ సరిపోయే దాత దొరకలేదు. ఇప్పుడు నమోదైన స్టెమ్ సెల్ దాతల జాబితాలో వెతుకుతున్నాం. కానీ సరిపోయే దాతను కనుగొనడానికి కొంత సమయం పట్టొచ్చు,” అని ప్రశాంతంగా చెప్పాడు.
“డాక్టర్… మేం చేయగలిగింది ఏమైనా ఉందా?” అని శేఖర్ అడిగాడు.
“రిజిస్ట్రీలో అన్వేషణ కొనసాగుతోంది. అదే సమయంలో ప్రజల్లో అవగాహన పెరిగితే, మరింత మంది స్వచ్ఛందంగా దాతలుగా నమోదు చేసుకునే అవకాశం ఉంటుంది. అలా జరిగితే ఇలాంటి పిల్లలకు ఆశ పెరుగుతుంది,” అని వైద్యుడు వివరించాడు.
వైద్యుడి గది నుంచి బయటకు రాగానే శేఖర్ రాఘవ భుజంపై చేయి వేసి, “దాత దొరికే వరకు మనం ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాం. ఇక నుంచి ఈ పోరాటం మనిద్దరిదీ,” అన్నాడు.
ఆ రోజు నుంచి శేఖర్ ప్రయత్నం మొదలైంది.
తనకు తెలిసిన ప్రతి మార్గాన్ని ప్రయత్నించాడు. స్నేహితులు, మాజీ సహోద్యోగులు, స్వచ్ఛంద సంస్థలు… ఎవరినీ వదలలేదు. సామాజిక మాధ్యమాల్లో కూడా అనన్య పరిస్థితిని నిజాయితీగా వివరించి, స్టెమ్ సెల్ దాతల నమోదు గురించి ప్రజలకు అవగాహన కల్పించడం ప్రారంభించాడు.
రోజులు గడుస్తున్నాయి… అనేక మంది పరీక్షలకు ముందుకొచ్చినా, సరిపోయే దాత మాత్రం దొరకలేదు. ప్రతిసారి కొత్త ఆశ చిగురించినా, ఫలితం నిరాశనే మిగిల్చేది. అయినా శేఖర్ ఆశ వదల్లేదు. “ఒక్క దాత దొరికితే చాలు… మనం ప్రయత్నం ఆపం,” అని రాఘవకు పదేపదే ధైర్యం చెప్పేవాడు.
అనన్య ఆరోగ్యం క్రమంగా బలహీనపడుతోంది. అయినా తండ్రిని చూసినప్పుడల్లా చిరునవ్వు నవ్వేందుకు ప్రయత్నించేది. ఒకరోజు ఆమె రాఘవ చేతిని పట్టుకుని అమాయకంగా అడిగింది.
“నాన్న… నేను మళ్లీ స్కూల్కి వెళ్తానా?”
ఆ ప్రశ్నకు రాఘవ దగ్గర సమాధానం లేదు. గొంతులో ఆగిపోయిన బాధను దాచుకుంటూ, ఆమె నుదిటిపై ముద్దుపెట్టి, “తప్పకుండా వెళ్తావమ్మా,” అని మాత్రమే చెప్పగలిగాడు.
అదే సమయంలో శేఖర్ ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్పై ఆసుపత్రి పేరు కనిపించింది. వెంటనే కాల్ అందుకున్నాడు. డాక్టర్ చెప్పిన మాటలు వింటుండగా, ఎన్నో రోజుల తర్వాత అతని మనసుకు కొంత ప్రశాంతత లభించింది.
భాగం–3
“శేఖర్ గారు… ఒక శుభవార్త.”
డాక్టర్ స్వరంలో కనిపించిన ఆ ప్రశాంతత శేఖర్ మనసులో ఎన్నో రోజుల తర్వాత ఆశను నింపింది. “స్టెమ్ సెల్ దాతల రిజిస్ట్రీలో ఒక దాత వివరాలు అనన్యకు సరిపోతున్నాయి. ఇంకా కొన్ని నిర్ధారణ పరీక్షలు చేయాలి. అవి కూడా సానుకూలంగా వస్తే, మార్పిడి ప్రక్రియను ప్రారంభించవచ్చు,” అని డాక్టర్ వివరించాడు. ఆ వార్త శేఖర్లో కొత్త ఆశను నింపింది.
ఫోన్ ముగిసిన వెంటనే శేఖర్ రాఘవ దగ్గరకు వెళ్లాడు. “ఇంకా పూర్తి నిర్ధారణ రాలేదు. కానీ ఒక అవకాశం ఉంది,” అని నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
“నిజంగానా?” అని వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగాడు. “అవును… ఇంకొంచెం ఓపిక పడదాం,” అంటూ శేఖర్ అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
వేచి చూడడం తప్ప ఇద్దరి చేతుల్లోనూ ఇంకేమీ లేదు. ఆ రెండు రోజులు ఎదురుచూపుల్లోనే గడిచాయి. చివరకు వైద్యుడు ఇద్దరినీ తన గదిలోకి పిలిచాడు. కూర్చోమని చెప్పి నివేదికను మరోసారి పరిశీలించిన ఆయన, “దాత పూర్తిగా సరిపోయారు. మార్పిడికి సిద్ధం కావచ్చు,” అని చెప్పాడు.
“అభినందనలు,” అని డాక్టర్ చిరునవ్వుతో అన్నాడు. “అన్ని నిర్ధారణ పరీక్షలు విజయవంతంగా పూర్తయ్యాయి. దాత పూర్తిగా సరిపోయారు. ఇక ఆలస్యం చేయకుండా మార్పిడి చికిత్సను ప్రారంభిస్తాం.”
ఆ మాటలు విన్న క్షణంలో రాఘవ కుర్చీలో కూర్చుండిపోయాడు. కాసేపటి వరకు అతని నోటి నుంచి ఒక్క మాటా రాలేదు.
మార్పిడి చికిత్సకు అవసరమైన ఏర్పాట్లు వెంటనే ప్రారంభమయ్యాయి. వైద్యులు ప్రతి దశను ఎంతో జాగ్రత్తగా నిర్వహించారు. చికిత్స పూర్తయ్యే వరకు రాఘవ, సుమిత్ర ఆసుపత్రి ప్రాంగణాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. ఆ రోజులన్నీ శేఖర్ కూడా వారితోనే ఉన్నాడు. అవసరమైన ప్రతి పని తన బాధ్యతగా భావించి నిశ్శబ్దంగా చూసుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల ఆందోళన తర్వాత వైద్యుడు బయటకు వచ్చి, “మార్పిడి విజయవంతంగా పూర్తయింది. ఇక ఆమె శరీరం కొత్త కణాలను ఎలా స్వీకరిస్తుందో కొంతకాలం పర్యవేక్షించాలి. కానీ ప్రస్తుతం పరిస్థితి ఆశాజనకంగా ఉంది,” అని చెప్పాడు. ఆ మాట వినగానే రాఘవ, సుమిత్ర ఇద్దరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. ఎన్నో రోజుల తర్వాత వారి ముఖాల్లో నిజమైన చిరునవ్వు కనిపించింది.
****************************
వారాలు గడిచాయి… అనన్య ఆరోగ్యం క్రమంగా మెరుగుపడింది. ఒకరోజు ఆసుపత్రి గదులో కూర్చుని కిటికీ బయట చూస్తూ, “నాన్నా… ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్దాం?” అని అడిగింది. ఆ ప్రశ్న రాఘవకు ప్రపంచంలోనే మధురమైన మాటగా అనిపించింది. ఆమె మళ్లీ జీవితంపై ఆశతో మాట్లాడుతున్నందుకు అతని హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.
కొన్ని రోజుల తర్వాత అనన్యను ఇంటికి పంపించారు. ఆ రోజు ఇంటి గుమ్మం మళ్లీ నవ్వులతో నిండిపోయింది. సుమిత్ర దేవుడి ముందు దీపం వెలిగించి కళ్లుమూసుకుని నమస్కరించింది. రాఘవ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా శేఖర్ దగ్గరకు వెళ్లి అతన్ని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. శేఖర్ వైపు చూసి రాఘవ మౌనంగా తల ఊపాడు. ఆ మౌనమే అతని కృతజ్ఞతను తెలిపింది.
శేఖర్ చిరునవ్వుతో అతని భుజం తట్టి, “స్నేహితుల మధ్య ధన్యవాదాలు ఉండవు రాఘవ. ఈ రోజు నీ కుటుంబం నవ్వుతోంది… అదే నాకు చాలు,” అన్నాడు.
ఆ మాటలు రాఘవను ఒక్కసారిగా కళాశాల రోజుల జ్ఞాపకాల్లోకి తీసుకెళ్లాయి. వేపచెట్టు కింద ఒకరికొకరు చేసిన వాగ్దానం గుర్తుకొచ్చింది. ఇన్నేళ్ల తర్వాత కూడా ఆ వాగ్దానానికి శేఖర్ అదే విలువ ఇచ్చాడు. కానీ నిజమైన స్నేహం మాత్రం పరీక్షను తట్టుకుని మరింత బలపడిందని అతనికి ఆ క్షణంలో పూర్తిగా అర్థమైంది.
****************************
పదిహేనేళ్లు గడిచిపోయాయి…
అనన్య ఇప్పుడు వైద్య విద్య పూర్తిచేసి, రక్త సంబంధిత వ్యాధులతో బాధపడుతున్న చిన్నారులకు చికిత్స అందించే వైద్యురాలిగా మారింది. ప్రతి సంవత్సరం స్టెమ్ సెల్ దాతల నమోదు కార్యక్రమాల్లో చురుకుగా పాల్గొంటూ, మరెందరో కుటుంబాల్లో ఆశను నింపుతోంది. తనకు కొత్త జీవితాన్ని అందించిన అపరిచిత దాతను ఎప్పుడూ చూడకపోయినా, అతని మానవత్వం తన జీవితానికి దిశ చూపిందని ఆమె నమ్మేది.
ఒకరోజు కళాశాల పూర్వ విద్యార్థుల సమ్మేళనం జరిగింది. కొన్నేళ్ల తర్వాత రాఘవ, శేఖర్ మళ్లీ అదే కళాశాల ప్రాంగణంలో అడుగుపెట్టారు. ఒకప్పుడు వారి కలలకు సాక్షిగా నిలిచిన అదే వేపచెట్టు… అదే బెంచ్… పాత జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేశాయి.
కాలం ముందుకు సాగింది. వారి జీవితాల్లో ఎన్నో మార్పులు వచ్చాయి. కానీ ఆ బెంచ్పై పక్కపక్కనే కూర్చున్న ఆ ఇద్దరి మధ్య స్నేహం మాత్రం ఏనాడూ మారలేదు.
“ఏం ఆలోచిస్తున్నావు రాఘవ?” అని శేఖర్ చిరునవ్వుతో అడిగాడు.
రాఘవ శేఖర్ వైపు చూసి, “ఆ రోజు మనం చెప్పుకున్న మాటలు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి. అప్పుడు వాటి విలువ తెలియలేదు. కానీ ఈ రోజు వాటి అర్థం తెలిసింది,” అన్నాడు.
శేఖర్ రాఘవ వైపు చూస్తూ, “నువ్వు నా స్నేహితుడివి. ఆ సమయంలో నేను చేయాల్సింది అదే,” అన్నాడు.
రాఘవ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “నా జీవితంలో ఇద్దరిని ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. ఒకరు… ఎవరో కూడా తెలియని ఆ దాత. తన గురించి ఏమీ తెలియకపోయినా, నా కుమార్తెకు ఒక కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చారు. మరొకరు… నేను పిలిచిన వెంటనే నా దగ్గరకు వచ్చిన నువ్వు. ఆ సమయంలో నా పక్కన నిలబడి, నాకు ధైర్యం ఇచ్చావు,” అన్నాడు.
“ఒకరు నా కుమార్తె ప్రాణాన్ని కాపాడారు… మరొకరు నా ధైర్యాన్ని కాపాడారు,” అని రాఘవ భావోద్వేగంతో అన్నాడు.
శేఖర్ రాఘవ పక్కన కూర్చున్నాడు. ఇద్దరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ మౌనమే వారి స్నేహానికి సాక్ష్యంగా నిలిచింది.
కాలం మనుషులను దూరం చేయవచ్చు, పరిస్థితులను మార్చవచ్చు. కానీ కష్టకాలంలో తోడైన బంధాల విలువ ఎప్పటికీ మారదు. అలాంటి మనిషికి కృతజ్ఞతలు చెప్పడానికి మాటలు సరిపోవు.
ఏళ్ల తర్వాత కూడా రాఘవ, శేఖర్ మధ్య మారనిది ఒక్కటే; ఒకరిపై మరొకరికి ఉన్న నమ్మకం. అవసరమైన వేళలో తోడుగా నిలిచిన ఆ బంధం, వారి జీవితాల్లో ఎప్పటికీ ప్రత్యేకంగానే మిగిలింది.
“ఆ రోజు శేఖర్ చేసినది ఒక సహాయం కాదు… స్నేహానికి నిలిచిపోయే నిర్వచనం.”
***
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments