ది లాస్ట్ పెయింటింగ్
- Munipalle Vasundhara Rani
- 6 hours ago
- 3 min read
ది లాస్ట్ పెయింటింగ్, వసుంధర రాణి మునిపల్లె, సైకాలజికల్ థ్రిల్లర్, సస్పెన్స్ కథ, జ్ఞాపకాలు, తెలుగు థ్రిల్లర్, మిస్టరీ, మనతెలుగుకథలు
The Last Painting - Telugu Psycological Suspense Story | Vasundhara Rani Munipalle
ది లాస్ట్ పెయింటింగ్ - తెలుగు సైకాలజికల్ సస్పెన్స్ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 01/08/2026
"ది లాస్ట్ పెయింటింగ్" కేవలం ఒక మిస్టరీ కథ కాదు. జ్ఞాపకాల విలువను, ప్రేమ శాశ్వతత్వాన్ని, జీవితాన్ని మళ్లీ ప్రేమించే ధైర్యాన్ని హృదయాన్ని తాకేలా ఆవిష్కరించే అద్భుతమైన భావోద్వేగ కథ. ప్రతి పాఠకుడూ తన జీవితాన్ని, తన జ్ఞాపకాలను కొత్త కోణంలో చూసేలా చేసే ఈ కథ మీ మనసును చాలాకాలం వెంటాడుతుంది.
నగరంలోని అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన ‘గ్యాలరీ డి ఆర్ట్’ అది. అక్కడ అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి గడించిన చిత్రకారుడు ఆనంద్ చివరి ప్రదర్శన జరుగుతోంది. ఆనంద్ బ్రతికి ఉన్న చివరి సంవత్సరంలో సమాజానికి దూరంగా, ఎవరికీ కనిపించకుండా ఒక ఏకాంత ప్రదేశంలో గడిపాడు. ఆ సమయంలోనే అతను ఒకే ఒక్క కాన్వాస్ను పూర్తి చేసి, దానిని తన వీలునామాలో కేవలం ఒక్క నిబంధనతో మ్యూజియానికి ఇవ్వాలని రాసిచ్చాడు. ఆ నిబంధన ఏమిటంటే—"ఈ పెయింటింగ్ను ఎవరు చూడాలన్నా, ఒక్కరే రావాలి. వేరే వాళ్ళతో కలిసి చూడకూడదు."
ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న ఆర్ట్ క్రిటిక్స్, బిలియనీర్లు, చిత్రకారులు ఆ పెయింటింగ్ను కోట్లకు కొనుగోలు చేయడానికి ఎగబడ్డారు. కానీ, ఆ మ్యూజియం హాల్లోకి వెళ్లి ఆ పెయింటింగ్ ముందు నిలబడిన ప్రతి ఒక్కరికీ తీవ్ర నిరాశే ఎదురైంది. ఎందుకంటే అక్కడ ఎలాంటి రంగులు లేవు, కేవలం ఒక తెల్లటి ఖాళీ కాన్వాస్ (Blank Canvas) మాత్రమే వేలాడదీసి ఉంది.
దాంతో పత్రికలన్నీ ఆనంద్పై విమర్శలు గుప్పించాయి. "వయసు అయిపోయి పిచ్చిపట్టి, చివరికి దేవుడి పేరు చెప్పి జనాన్ని మోసం చేశాడు" అని జోకులు పేల్చాయి. జనం క్రమంగా ఆ ప్రదర్శనను మరచిపోయారు.
అదే నగరంలో ఒకప్పుడు మంచి ఆర్కిటెక్ట్గా పనిచేసిన వినీత్ జీవితం ఒక్క క్షణంలో ఛిన్నాభిన్నమైపోయింది. ఒక వర్షాకాలం రాత్రి జరిగిన ఘోర రోడ్డు ప్రమాదంలో తన భార్య నిహారిక, ఏడేళ్ల కూతురు అన్విత ఇద్దరినీ కోల్పోయాడు వినీత్. ఆ ఆసుపత్రి బెడ్ వద్ద వారి నిర్జీవ శరీరాలను చూసిన క్షణం నుంచి వినీత్ ప్రాణంతో ఉన్న ఒక శవంగా మారిపోయాడు.
ఉద్యోగం మానేశాడు. పలకరించిన వాళ్ళతో మాట్లాడటం మానేశాడు. రాత్రంతా నిద్రపోకుండా నిహారిక మిగిల్చిన బట్టలను పట్టుకుని ఏడవడమే తన దినచర్య అయింది. ఇల్లు చీకటిగా, దుమ్ముపట్టి గందరగోళంగా తయారయింది. "నన్ను కూడా తీసుకెళ్లిపో" అంటూ రోజూ ఆ దేవుడిని ప్రార్థించడం తప్ప అతనిలో వేరే కోరిక లేదు.
ఒకరోజు ఉదయం, ఆ మ్యూజియంలో ఆ ‘ఖాళీ పెయింటింగ్’ ప్రదర్శనకు ఆఖరి రోజు అని పేపర్లో ఒక చిన్న కాలమ్ చూశాడు వినీత్. ఎందుకో తెలియదు, ఆనంద్ చివరిసారిగా ఏం చెప్పాలనుకున్నాడో చూడాలనిపించింది. మృత్యువుకు దగ్గరగా ఉన్న ఒక కళాకారుడి వేదన తనకు మాత్రమే అర్థమవుతుందేమోనన్న అస్పష్టమైన భావనతో వినీత్ ఆ మ్యూజియానికి బయలుదేరాడు.
మ్యూజియం హాల్లో ఆ సమయంలో ఎవరూ లేరు. లైట్లు అన్నీ డిమ్గా ఉన్నాయి. వినీత్ మెల్లగా అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్లి ఆ తెల్లటి కాన్వాస్ ముందు నిలబడ్డాడు.
దాని వైపు చూస్తున్నప్పుడు అతని కళ్లలో నుంచి నీరు కారి ఆ కాన్వాస్ అంచున పడింది. మొదటి పది నిమిషాలు అది కేవలం తెల్లగా అలాగే కనిపించింది. వినీత్ నిట్టూర్చి వెనుదిరగబోతుండగా... హాల్లో ఒక చల్లని గాలి వీచింది.
అప్పుడు ఆ కాన్వాస్పై ఒక వింత మార్పు మొదలైంది. తెల్లటి ఉపరితలంపై పల్చటి నీలిరంగు అలలు కదిలినట్లు కదిలింది. ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా ఆకాశం రంగు, పచ్చని చెట్లు, వాటి మధ్యలో ఉన్న చిన్న ఊయల ప్రత్యక్షమయ్యాయి. వినీత్ శ్వాస ఆగిపోయినట్టయింది.
ఆ ఊయలలో తన కూతురు అన్విత నవ్వుతూ గాలిలో ఊగుతోంది. పక్కనే నిహారిక చేతిలో కాఫీ కప్పు పట్టుకుని, ఎప్పటిలాగే చిరునవ్వుతో వినీత్ వైపు చూస్తోంది. అది కేవలం ఫోటో కాదు... కదులుతున్న ఒక జీవన దృశ్యం!
వినీత్ వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ ఆ కాన్వాస్ను తాకాలని చేయి చాచాడు. కానీ ఆ వేళ్లు కేవలం చల్లని గ్లాసును తాకినట్టయింది.
అప్పుడు ఆ చిత్రంలో ఉన్న నిహారిక పెదవులు కదిలాయి. ఆమె మాటలు వినిపించకపోయినా, ఆమె భావం వినీత్ హృదయానికి స్పష్టంగా తాకింది—
"ఎందుకు వినీత్ ఇలా కుంగిపోతావు? మేము ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు. నీ జ్ఞాపకాల్లో, నీ శ్వాసలో, నువ్వు గీసే ప్రతీ గీతలో మేమున్నాం. మా కోసం నువ్వు ఇలా బతకడం మాకు ఇష్టం లేదు. నవ్వుతూ బతుకు, నీకోసం ఈ ప్రపంచంలో ఇంకా చాలా బాధ్యతలున్నాయి..."
అన్విత కూడా తన చిన్ని చేతులతో నాన్నను పిలుస్తున్నట్లు సైగ చేసింది.
నిమిషాలు గడిచకొద్దీ ఆ దృశ్యం మరింత స్పష్టంగా మారి, వినీత్ కన్నీళ్లను తుడిచేస్తున్న అనుభూతినిచ్చింది. అతని గుండెల్లో ఏళ్ల తరబడి గడ్డకట్టుకుపోయిన బాధ ఒక్కసారిగా కరిగి నీరైంది. అతని ముఖంలో చాలాకాలం తర్వాత ఒక నిజమైన చిరునవ్వు వెలిగింది.
కొన్ని గంటల తర్వాత మ్యూజియం సిబ్బంది వచ్చి చూసేసరికి, వినీత్ ఆ హాల్ నేలపై ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు.
అతని ముఖంలో ఎలాంటి భయం, బాధ లేవు. ఒక గాఢమైన నిద్ర నుంచి మెలకువ వస్తే మనిషి ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంటాడో అలా ఉన్నాడు.
అతను లేచి బయటకు వెళ్లేటప్పుడు ఆ కాన్వాస్ వైపు మరోసారి చూశాడు. అప్పటికి ఆ పెయింటింగ్ మళ్లీ పూర్తిగా తెల్లటి కాన్వాస్లా మారిపోయింది.
అది నిజంగా దెయ్యమా, మాయా, లేక వినీత్ మెదడు సృష్టించిన భ్రమా అనేది ఎవరికీ తెలియదు. కానీ ఆ రోజు ఆ ఖాళీ కాన్వాస్ వినీత్కు మాత్రం మృత్యువు అంచున ఉన్న తన కుటుంబంతో ఒక ఆఖరి వీడ్కోలును, జీవితాన్ని మళ్లీ ప్రేమించాలనే ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ తర్వాత వినీత్ మళ్లీ బ్రతకడం మొదలుపెట్టాడు.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.