తిరుగు ప్రయాణం - పార్ట్ 2
- Munipalle Vasundhara Rani
- 17 hours ago
- 4 min read
Thirugu Prayanam - Part 2- Telugu Inspirational Story | Vasundhara Rani Munipalle
తిరుగు ప్రయాణం - పార్ట్ 2- తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 11/08/2026
“తిరుగు ప్రయాణం – పార్ట్ 2: అద్దంలో రెండవ ముఖం” వసుంధర రాణి మునిపల్లె రచించిన హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ. చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను తిరిగి పొందిన సుబ్బారావు, తన జీవిత భాగస్వామి రాధలోనూ ఒక కొత్త ఆలోచనకు బీజం వేస్తాడు. కుటుంబ బాధ్యతల్లో తమను తాము మరిచిపోయిన ఈ వృద్ధ దంపతులు, అద్దంలో తమ జీవితాన్ని మరోసారి చూసుకుని, ఊటీ ప్రయాణంతో తమ కోసం తాము జీవించడం ప్రారంభిస్తారు.
సుబ్బారావు తన చిన్ననాటి గన్నవరం చెరువు కట్ట మీద వేణువు వాయిస్తూ, తనలోని పసిపిల్లవాడిని మళ్లీ కనుగొన్న తర్వాత ఆ ఇంట్లో సరికొత్త వెలుగులు నిండాయి.
అయితే, ఆ సంతోషం కేవలం సుబ్బారావు ఒంటరి ప్రయాణానికే పరిమితం కాలేదు.
జీవితాంతం తన భర్తను, కుటుంబాన్ని మోస్తూ పరుగెత్తిన ఆయన భార్య రాధ జీవితంలోనూ ఒక సరికొత్త ఆలోచనకు అది దారితీసింది.
ఒక రోజు రాత్రి భోజనం అయ్యాక, రాధ తన గదిలోని డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ అద్దం ముందు నిలబడి తల దువ్వుకుంటోంది. అద్దంలో చూసుకున్న ఆమెకు ఒక్కసారిగా గుండె జారిపోయినట్లయింది.
అద్దంలో కనిపిస్తున్న ఆ ముసలావిడ ఎవరిది? తన కళ్ల చుట్టూ ముడతలు, తలలో నెరిసిన వెంట్రుకలు... ఇవన్నీ ఎప్పుడొచ్చాయి? పిల్లల కోసం, సంసారం కోసం పరుగెడుతూ పరుగెడుతూ... తను ఎప్పుడో యౌవనాన్ని, తనను తాను కోల్పోయిన విషయం ఆమెకు ఆ క్షణంలో అర్థమైంది.
అదే సమయంలో సుబ్బారావు బాల్కనీలో ఒంటరిగా నిలబడి, అప్పుడే తాను చెక్కిన చిన్న చెక్క బొమ్మను చూసుకుంటున్నాడు. ఆయన కూడా రిటైర్మెంట్ తర్వాత మొదటిసారిగా తన చేతులను చూసుకున్నాడు. ఆ చేతులు ఎంత గరుకుగా మారిపోయాయి!
మరుసటి రోజు ఉదయం, సుబ్బారావు హాలులో కూర్చుని తన వేణువును శుభ్రం చేస్తుండగా, రాధ ఆయన ముందు ఒక రెండు పాత ఫోటో ఆల్బమ్లు పెట్టింది.
“ఏంటిది?” అని ఆశ్చర్యంగా చూశారాయన.
“మన పెళ్లయిన కొత్తలో గోవా బీచ్లో దిగిన ఫొటోలు, ఇంకా మనం కాలేజీ రోజుల్లో తీయించుకున్నవి” అంది రాధ గొంతులో చిన్న వణుకుతో.
ఆ ఫొటోలను తిరగేస్తుంటే, అందులో ఉన్న ఆ నవ్వుతున్న యువతీ యువకులు ఎవరో వీళ్లేనా అనిపించింది. ఆ ఫోటోల్లోని కళ్లలో ఉన్న మెరుపు, ఇప్పుడు వీరి మొహాల్లో ఎక్కడా లేదు.
ఆ రాత్రి భోజనం సమయంలో సుబ్బారావు ఒక అనూహ్యమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
“రాధా, మనం వచ్చే వారం ఊటీ వెళ్దాం” అన్నాడు.
రాధకు మొదట నమ్మకం కలగలేదు.
“ఈ వయసులో ఊటీ ఏంటండీ? పిల్లలు ఏమనుకుంటారు?” అంది అలవాటుగా.
దానికి సుబ్బారావు ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి, “మన పిల్లలు పెద్దవాళ్లయ్యారు, వాళ్ల జీవితాలు వాళ్లు చూసుకుంటున్నారు. మన పెళ్లయిన తర్వాత మన ఇద్దరం కలిసి ఎప్పుడైనా ఒక్క రోజైనా మనకోసం గడుపుకున్నామా? ఈ ప్రయాణం కేవలం మన ఇద్దరి కోసం” అని గట్టిగా చెప్పాడు.
అలా ఆ వృద్ధ దంపతులు ఇద్దరూ ఎవరికీ చెప్పకుండా, పెద్దగా లగేజ్ లేకుండా ఒక చిన్న ట్రిప్ వెళ్లారు. ప్రయాణంలో మొదటి రోజు ఇద్దరి మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు. బస్సులో పక్కపక్కనే కూర్చున్నా, ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకోవడానికి ఏదో మొహమాటం, ఇబ్బంది.
కానీ మూడవ రోజు సాయంత్రం ఊటీలోని ఒక అందమైన సరస్సు ఒడ్డున బెంచ్పై కూర్చున్నప్పుడు వాతావరణం మారింది.
చల్లని ఈదురుగాలులు వీస్తుంటే, రాధ భుజం మీద పడుతున్న శాలువ జారిపోతుంటే, సుబ్బారావు దాన్ని తీసి ఆమె భుజాలపై సరిగ్గా సర్ది, ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ముప్పై ఐదేళ్ల తర్వాత భర్త తన చేతిని పట్టుకోవడం చూసి రాధ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఏంట్రా... ఇన్నాళ్లు మనం మన కోసం బతకడం మర్చిపోయాం కదూ?” అంది రాధ.
సుబ్బారావు ఆమె వైపు చూస్తూ, “అవును రాధా. పిల్లల్ని పెంచడం, బాధ్యతలు నెరవేర్చడమే జీవితం అనుకున్నాం.
కానీ మన ఇద్దరి మధ్యలో ఉన్న ఈ మంచి స్నేహాన్ని, ఈ అనుబంధాన్ని ఎప్పుడో వెనకే వదిలేశాం. అద్దంలో నీ ముఖం చూసి నువ్వు భయపడ్డావు... కానీ ఆ అద్దంలో మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ఈ అసలైన బంధాన్ని నేను ఇప్పుడు చూస్తున్నాను” అన్నాడు.
ఆ ఊటీ ప్రయాణం తర్వాత సుబ్బారావు, రాధల ఆలోచనా విధానంలో పూర్తిగా మార్పు వచ్చింది.
“ఇకపై మనం ప్రతి నెలా కనీసం రెండుసార్లు చిన్న చిన్న ప్రయాణాలు చేయాల్సిందే” అని సుబ్బారావు గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు.
మొదట రాధ కాస్త సంకోచించినా, ఆ తర్వాత అంగీకరించింది. ఆ నెల మొదటి వీకెండ్లో వాళ్లు నగరానికి దూరంగా ఉన్న ఒక ప్రశాంతమైన పల్లెటూరికి వెళ్లారు. అక్కడ పచ్చని పొలాలు, ఉదయాన్నే వినబడే పక్షుల కిలకిలరావాలు వారికి సరికొత్త ప్రశాంతతను ఇచ్చాయి. రెండవ విడతలో ఒక చారిత్రక ప్రదేశానికి వెళ్లి, అక్కడ ఉన్న పాత కోటలను చూస్తూ గడిపారు.
ఈ నెలవారీ ట్రిప్ల వల్ల వారి జీవితంలో ఎన్నో అద్భుతాలు జరిగాయి. రోజూ నాలుగు గోడల మధ్య టీవీ ముందు గడిపే ఆ వృద్ధ దంపతులలో కొత్త శక్తి వచ్చింది.
ప్రయాణాల్లో ఉన్నప్పుడు వారికి ఎలాంటి సంసార బాధ్యతల టెన్షన్లు ఉండేవి కావు.
ఒకరికొకరు జోకులు వేసుకుంటూ, చిన్నపిల్లలా అల్లరి చేస్తూ గడిపారు. పెళ్లయిన కొత్తలో కూడా లేనంత చనువు, అన్యోన్యత ఇప్పుడు వారి మధ్య ఏర్పడింది.
ఒక రోజు సాయంత్రం వారు ప్రయాణం ముగించుకుని ఇంటికి తిరిగి వస్తుంటే, అమెరికా నుంచి కొడుకు రాహుల్ ఫోన్ చేశాడు.
“ఏంటమ్మా, నాన్నతో కలిసి అప్పుడప్పుడు బయట తిరుగుతున్నారట? మీరు పంపిన ఫొటోలు చాలా బాగున్నాయి” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
దానికి రాధ నవ్వుతూ, “అవును నాన్నా... సంసారం కోసం మా జీవితంలో సగం కాలం పరుగెత్తాం. ఇప్పుడు మా మిగిలిన జీవితాన్ని మాకోసం మేము బతుకుతున్నాం” అని ఎంతో గర్వంగా, సంతోషంగా సమాధానం ఇచ్చింది.
ఆ మాటల్లో ఉన్న ఆత్మవిశ్వాసం చూసి అవతలి వైపు రాహుల్ సంతోషంగా నవ్వుకున్నాడు. ఎందుకంటే, సంసారమనే చక్రంలో పడి మనల్ని మనం, మన తోడును కోల్పోయినా... ఆలస్యంగానైనా ఒకరిని ఒకరు కొత్తగా కనుగొనడమే నిజమైన జీవిత సౌందర్యం అని అతనికి కూడా ఆ క్షణంలో అర్థమైంది.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments