తిరుగు ప్రయాణం - పార్ట్ 1
- Munipalle Vasundhara Rani
- Aug 4
- 3 min read
Updated: 1 day ago
Thirugu Prayanam - Part 1 - Telugu Inspirational Story | Vasundhara Rani Munipalle
తిరుగు ప్రయాణం - పార్ట్ 1- తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 04/08/2026
రిటైర్మెంట్ అంటే జీవితానికి ముగింపా... లేక కొత్త ఆరంభమా?
ఎన్నో సంవత్సరాలు కుటుంబ బాధ్యతల కోసం తన అభిరుచులను త్యాగం చేసిన ఒక సాధారణ మనిషి, రిటైర్మెంట్ తర్వాత తనలో ఎప్పుడో మరుగునపడ్డ కళాకారుడిని మళ్లీ కనుగొంటే ఎలా ఉంటుంది? "తిరుగు ప్రయాణం" కథ అలాంటి భావోద్వేగ ప్రయాణాన్నే మన ముందుంచుతుంది. వేణువు, చిత్రలేఖనం, ప్రకృతి, కుటుంబ బంధాలు, ఆత్మాన్వేషణ... ఇవన్నీ కలిసిన ఈ కథ ప్రతి పాఠకుడికి జీవితంపై కొత్త దృక్పథాన్ని అందిస్తుంది.
ఆ ఇల్లు సాయంత్రం వేళల్లో ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దంగా ఉండేది. యాభై ఐదేళ్ల సుబ్బారావు రిటైర్మెంట్ రోజు ఆ ఇంట్లో ఏరులై పారాల్సిన నవ్వులు, అభినందనలు ఎక్కడా కనిపించలేదు. కొడుకు రాహుల్ అమెరికాలోని సియాటెల్లో పెద్ద సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగంలో ఉన్నాడు. కూతురు బెంగళూరులో సెటిలైంది. భార్య రాధతో కలిసి ఆ పెద్ద డూప్లెక్స్ ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు, ఆ గోడల నిండా ప్రతిధ్వనిస్తున్నది నిశ్శబ్దమే.
జీవితాంతం సుబ్బారావు చేసిన పనల్లా ఒకటే—ఉదయం లేవగానే ఆఫీస్, పిల్లల ఫీజులు, భవిష్యత్తు కోసం పొదుపు, ఇల్లు కట్టడం, రిటైర్మెంట్ ఫండ్ ప్లాన్ చేయడం. ఇవేవీ తప్పు కావు, కానీ ఈ బాధ్యతల చక్రబంధంలో పడి సుబ్బారావు తనను తాను ఎప్పుడో మరచిపోయాడు.
చిన్నప్పుడు తాను ఎంత అద్భుతంగా వేణువు ఊదేవాడో, కాలేజీ రోజుల్లో రంగులతో కాన్వాస్ మీద ఎంత చక్కని ప్రకృతి దృశ్యాలు గీసేవాడో ఆయనకే గుర్తులేదు. ఆ ఇష్టాలన్నీ ఎప్పుడో బాధ్యతల బరువు కింద నలిగిపోయి ప్రాణం విడిచాయి.
రిటైర్మెంట్ తర్వాత మొదటి రెండు వారాలు చాలా ప్రశాంతంగా గడిచాయి. టీవీ చూడటం, పేపర్ చదవడం, అప్పుడప్పుడు పార్క్కి వెళ్లడం. కానీ ఆ మూడో వారం నుంచి ఆ విశ్రాంతి ఆయనకు ఒక పెద్ద శిక్షలా అనిపించింది. పక్కనే ఉన్న ఖాళీ కుర్చీ వైపు చూస్తూ, "నా జీవితం ఇంతేనా? నాకంటూ మిగిలింది ఏమిటి?" అనిపించేది.
ఒక ఆదివారం ఉదయం,ఇల్లు సర్దుతుంటే కూరగాయల సంచిలో పాత కాలపు ప్లాస్టిక్ డబ్బా తగిలింది. దానిని తెరిచి చూస్తే, అందులో కొన్ని పాత నల్లపూసలు, రంగుల డబ్బాలు, ఎండిపోయిన కుంచెలు ఉన్నాయి. వాటన్నింటి కింద ఒక పాత వెదురు వేణువు మట్టిపట్టిపోయి పడి ఉంది. చిన్నతనంలో దాన్ని తలగడ కింద పెట్టుకుని నిద్రపోయేవాడు.
ఆ రాత్రి సుబ్బారావుకి నిద్రపట్టలేదు. తెల్లవారుజామున మూడింటికి లేచి, ఆ వెదురు వేణువును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. దుమ్ము దులిపి దాన్ని పెదవులకు అద్దుకున్నాడు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత వేణువు రంధ్రాలపై వేళ్లు ఉంచితే వేళ్లు స్వల్పంగా వణికాయి. మొదటి ప్రయత్నంలో గాలి సరిగ్గా రాలేదు. కానీ కొద్దిసేపటికి ఆయన జ్ఞాపకాలు ఉరకలేశాయి. పెదవుల మధ్య నుంచి వెలువడిన మొదటి శబ్దం ఆ ఇళ్లంతా తీయని అలజడి రేపింది. ఆ తర్వాత క్రమంగా రాగాలు వాటంతట అవే పలికాయి. ఆ సవ్వడికి పక్క గదిలో నుంచి రాధ నిద్రలేచి వచ్చి గుమ్మం దగ్గర నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత తన భర్త ముఖంలో ఆమె ఒక సరికొత్త తేజస్సును చూసింది.
మరుసటి రోజు నుంచి సుబ్బారావు దినచర్య పూర్తిగా మారిపోయింది. ఉదయం లేవగానే ఎక్కడికీ వెళ్లకుండా, తన చిన్ననాటి ఊరు 'గన్నవరం' చెరువు కట్ట మీదకు వెళ్లడం అలవాటు చేసుకున్నాడు.
ఆ చెరువు కట్ట మీద ఉదయం పూట చల్లని గాలులు వీస్తున్నాయి . పక్కనే పచ్చని వరి పొలాలు, చెట్ల మీద పక్షుల కిలకిలరావాలు, నీటి అలల సవ్వడి... ఆ వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది.
సుబ్బారావు అక్కడ ఒక పాత రాతి బండ మీద కూర్చున్నాడు. సంచిలో నుంచి వేణువు తీసి పెదవులకు ఆనించుకున్నాడు.
ఆయన వేణువు నుంచి వచ్చే రాగం ఆ చెరువు కట్ట చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిని మైమరిపించింది. ఆ గాలికి చెట్లు తలలూపుతున్నట్లుఉన్నాయి. పక్షులు ఆయన గానానికి తోడుగా కిలకిలమన్నాయి. కళ్ళు మూసుకుని, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని మరచిపోయి, ఆ ప్రకృతి లయలో కలిసిపోయి వేణువు వాయిస్తుంటే... సుబ్బారావు తనను తాను పూర్తిగా మైమరచిపోయాడు.
ఆ క్షణంలో ఆయనకు ఎలాంటి బాధ్యతలు లేవు, ఏ టెన్షన్లూ లేవు. తాను కేవలం ఆ గాలిలో కలిసిపోయిన ఒక స్వేచ్ఛా పక్షి మాత్రమే అనిపించేది. ఆ అనుభూతి ఆయనకు మళ్లీ జన్మ ఎత్తినట్లు అనిపించింది.
మొదట్లో ఆయన భార్య రాధ కంగారుపడింది. "ఈ వయసులో ఈ పిచ్చి పనులేంటి? నలుగురు నవ్వుతారు" అంది.
దానికి సుబ్బారావు నవ్వి, "రాధా, నలుగురి కోసం బతకడం నా ఇరవై ఏళ్ల నుంచి యాభై ఐదేళ్ల వరకు చేశాను. ఇప్పుడు నాకోసం నేను బతకాల్సిన సమయం వచ్చింది. నాలోని ఆ పసిపిల్లవాడు ఎప్పుడో చచ్చిపోయాడు అనుకున్నాను, కానీ ఈ వేణువు నాదగ్గరికి వచ్చి నాకు మళ్ళీ ప్రాణం పోసింది" అన్నాడు.
కొన్ని రోజులకు సుబ్బారావు చెరువు కట్ట మీద కూర్చుని వేణువు వాయిస్తున్న దృశ్యాన్ని, ఆయన గీసిన పెయింటింగ్స్తో కలిపి స్థానిక ఆర్ట్ గ్యాలరీలో ఒక ప్రత్యేక ప్రదర్శన పెట్టాడు . 'ప్రకృతి మ్రోగించిన వేణునాదం' పేరుతో పెట్టిన ఆ ప్రదర్శన అందరినీ ఆకట్టుకుంది.
ఆ చిత్రాలు చూసి అమెరికా నుంచి వీడియో కాల్ చేసిన కొడుకు రాహుల్, నాన్నకు కూడా ఒక వ్యక్తిగత ప్రపంచం ఉంటుందని, ఆయనకూ సంతోషాలు ఉంటాయని గ్రహించాడు.
ఇప్పుడు సుబ్బారావు ఇంట్లో నిశ్శబ్దం లేదు. అక్కడ వేణువు గానం ఉంది, ప్రకృతితో మమేకమైన ప్రశాంతత ఉంది.
పెద్దవాళ్లమయ్యాక జీవితం కేవలం బాధ్యతల మోత మాత్రమే కాదు. బాధ్యతలు తీరిపోయాక వచ్చే ఖాళీ సమయం మృత్యువుకు స్వాగతం పలకడానికి కాదు, మనలో ఎప్పుడో కనుమరుగైన మన స్వప్నాలను, మన బాల్యాన్ని మళ్ళీ వెతుక్కోవడానికి ఒక అద్భుతమైన అవకాశం.
"తిరుగు ప్రయాణం" అంటే వెనక్కి వెళ్ళడం కాదు, మనల్ని మనం మళ్ళీ కొత్తగా కనుగొనడమే అని భార్య వైపు సాలోచనగా చూస్తూ అనుకున్నాడు....
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
చాలా బాగుంది....
పి సత్యవతి కథలలో "ఇల్లలకగానే సంబరామౌనా" కథ గుర్తుకొచ్చింది 👍🏻🙏🏻