ఖాళీ కుర్చీ
Kaali Kurchi - Telugu Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
ఖాళీ కుర్చీ - తెలుగు కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 07/10/2026
‘ఖాళీ కుర్చీ’ ఒక తండ్రి తన కొడుకు కోసం ఐదేళ్లుగా ఎదురుచూసిన ప్రేమను తెలిపే హృదయస్పర్శి కుటుంబ కథ.
రాఘవరావుకు డెబ్బై ఏళ్లు. భార్య మాధవి, ఇద్దరు కొడుకులు అరవింద్, కార్తీక్.
పెద్ద కొడుకు అరవింద్ ఉద్యోగం చేసుకుంటూ తల్లిదండ్రులకు తోడుగా ఉండేవాడు.
చిన్న కొడుకు కార్తీక్‌కు పెళ్లయి మానస ఆ ఇంటికి కొత్తగా కోడలిగా వచ్చింది.
మానస ఆ ఇంటికి వచ్చిన కొద్దిరోజులకే ఒక విషయాన్ని గమనించింది.
ఇంట్లో అందరూ కలిసి భోజనం చేసే సమయంలో డైనింగ్ టేబుల్ చుట్టూ ఉన్న ఆరు కుర్చీల్లో ఐదు కుర్చీలే ఉపయోగిస్తారు.
ఒక కుర్చీ మాత్రం ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉంటుంది.
ఆ కుర్చీని ఎవరూ వాడరు. ఎవరైనా అతిథులు వచ్చినా దానిపై కూర్చోరు.
అవసరం లేకపోయినా దాన్ని పక్కకు జరపరు. అది ఎప్పుడూ అదే స్థానంలో ఉంటుంది.
మొదట మానస దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ ఖాళీ కుర్చీ ఆమెకు ఒక ప్రశ్నగా మారింది.
మాధవి ప్రతిరోజూ మిగతా కుర్చీలతో పాటు దానిని కూడా శుభ్రం చేస్తుంది. భోజనం వడ్డించేటప్పుడు మాత్రం ఆ కుర్చీ ముందు ప్లేట్ పెట్టదు. ఒకరోజు మానస తెలియక ఆ కుర్చీని జరిపి కూర్చోబోతుంటే మాధవి ఒక్కసారిగా, “అక్కడ కూర్చోకమ్మా” అంది.
మానస ఆగిపోయింది. “ఎందుకు అత్తయ్య?” అంది.
మాధవి కాసేపు ఆ కుర్చీ వైపు చూసి, “అది మా పెద్దబ్బాయి కూర్చునే కుర్చీ” అంది.
“అరవింద్ అన్నయ్యా? ఆయన ఎక్కడున్నారు?”
మాధవి కళ్లలో ఒక్కసారిగా నీళ్లు చేరాయి. వెంటనే చూపు తిప్పుకుని, “ఎక్కడున్నాడో తెలియదమ్మా” అంది.
ఆ మాటతో మానసకు మరిన్ని ప్రశ్నలు వచ్చాయి. “అయితే ఈ కుర్చీ ఎందుకు ఖాళీగా ఉంచుతున్నారు?” అడిగింది.
మాధవి ఏమీ చెప్పలేదు.
ఆ రాత్రి మానస కార్తీక్‌ను అడిగింది. “మీ అన్నయ్య ఎందుకు ఇంట్లో లేరు?”
కార్తీక్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, “ఆయన తనంతట తానే వెళ్లిపోయారు” అన్నాడు.
“ఎక్కడికి?”
“తెలియదు.”
“ఎందుకు వెళ్లారు?”
కార్తీక్ తల దించుకున్నాడు. “ఆ విషయం గురించి ఇప్పుడు మాట్లాడకపోవడం మంచిది మానస” అన్నాడు.
అతని గొంతులో ఉన్న బాధ మానసకు వినిపించింది. ఆమె ఇంకేమీ అడగలేదు. కానీ ఆ ఖాళీ కుర్చీ మాత్రం ఆమె మనసులో అలాగే ఉండిపోయింది.
కొన్ని రోజుల తర్వాత పాత ఫోటోలు సర్దుతుండగా మానసకు ఒక ఫోటో దొరికింది. రాఘవరావు, మాధవి, కార్తీక్‌తో పాటు ఒక యువకుడు నవ్వుతూ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో పోలికలు కార్తీక్‌ను పోలి ఉన్నాయి.
“ఇతనేనా అరవింద్ అన్నయ్య?” అని మానస అడిగింది.
కార్తీక్ ఆ ఫోటోను తీసుకుని చాలాసేపు చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“ఏం జరిగింది?” అని మానస అడిగింది.
కార్తీక్ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
ఐదేళ్ల క్రితం కుటుంబమంతా ఒక పెళ్లికి వెళ్లి రాత్రి కారులో తిరిగి వస్తున్నారు. రాఘవరావుకు కొంచెం అలసటగా ఉండటంతో అరవింద్, “నాన్నా... మీరు వెనక కూర్చోండి. నేను కారు నడుపుతాను” అని పట్టుబట్టాడు.
రాఘవరావు, “వద్దురా. నేనే నడుపుతాను” అన్నాడు.
కానీ అరవింద్ నవ్వుతూ, “రోజూ మీరే నడుపుతారు కదా నాన్నా. ఈరోజు నేను నడుపుతాను. మీరు హాయిగా కూర్చోండి” అన్నాడు.
అది అరవింద్ తండ్రితో మాట్లాడిన చివరి సాధారణ రాత్రి అని అతనికి అప్పటికి తెలియదు.
బయట వర్షం పడుతోంది. రోడ్డు తడిగా ఉంది. ఊరికి దగ్గరగా వస్తుండగా ఎదురుగా ఒక వాహనం వేగంగా వచ్చింది. దాన్ని తప్పించబోయిన అరవింద్ కారు అదుపు తప్పి రోడ్డు పక్కనున్న కాలువలోకి ఒరిగిపోయింది.
ఒక్క క్షణంలో అందరి జీవితాలు మారిపోయాయి.
అరవింద్‌కు కూడా గాయాలయ్యాయి. కానీ తన గురించి ఆలోచించకుండా ముందుగా తండ్రిని బయటకు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నించాడు. తర్వాత తల్లిని, కార్తీక్‌ను బయటకు తీసుకొచ్చాడు. అందరూ బయటకు వచ్చిన తర్వాతే తాను బయటకు వచ్చాడు.
అందరూ ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు. కానీ రాఘవరావు కాలు తీవ్రంగా విరిగిపోయింది.
ఆసుపత్రిలో ఆపరేషన్ జరిగింది. వైద్యులు ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ కాలు మునుపటిలా కాలేదు. ప్రమాదంలో విరిగిపోయిన ఆ కాలు శాశ్వతంగా అలాగే ఉండిపోయింది. జీవితాంతం ఆ విరిగిన కాలుతోనే జీవించాల్సి వచ్చింది.
అరవింద్ ఆసుపత్రి గదిలో తండ్రి మంచం పక్కన కూర్చుని ఆ కాలును చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
రాఘవరావు బాధతో కదలలేకపోతున్నా కొడుకు ముఖం చూసి నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు.
“నాకు ఏమీ కాలేదు రా... నువ్వు ఉన్నావుగా” అన్నాడు.
అరవింద్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నాన్నా... నేను కారు నడపాలని పట్టుబట్టకపోతే మీ కాలు ఇలా అయ్యేది కాదు.”
“అది నీ తప్పు కాదు.”
“నా వల్లే జరిగింది” అన్నాడు అరవింద్.
“ప్రమాదం జరిగింది. ఎవరి తప్పూ కాదు” రాఘవరావు అన్నాడు.
కానీ అరవింద్ ఆ మాటను తన మనసులోకి తీసుకోలేకపోయాడు.
ఆ రోజు తర్వాత తండ్రి వేసే ప్రతి అడుగూ అతనికి తన తప్పులా కనిపించింది. రాఘవరావు మంచం నుంచి లేవడానికి ప్రయత్నించినా, కుర్చీ నుంచి లేచినా, ఇంట్లో ఒక గది నుంచి మరో గదికి వెళ్లినా అరవింద్ వెంటనే పరుగెత్తి వచ్చేవాడు.
ఒకరోజు రాఘవరావు ఒంటరిగా లేచి నడవడానికి ప్రయత్నించాడు. విరిగిన కాలు సహకరించకపోవడంతో ఒక్కసారిగా తూలిపోయాడు. అరవింద్ పరుగెత్తుకుని వెళ్లి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా... ఎందుకు ఒంటరిగా లేస్తారు?”
రాఘవరావు నవ్వుతూ, “నిన్ను ప్రతి అడుగుకీ పిలవడం నాకు ఇష్టం లేదు రా” అన్నాడు.
ఆ చిన్న మాట అరవింద్ గుండెల్లో బలంగా తగిలింది.
ఆ రాత్రి తన గదిలో తలుపు వేసుకుని చాలాసేపు ఏడ్చాడు.
“నాన్నకు నా అవసరం ఉండేలా చేశాను. నా వల్ల ఆయన జీవితాంతం ఈ బాధతో ఉండాలి. నేను కొడుకుగా ఉండి ఏం చేశాను?” అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు.
కొద్దిరోజులకు కార్తీక్‌కు పెళ్లి సంబంధం వచ్చింది. సంబంధం వాళ్లు ఇంటికి వచ్చినప్పుడు రాఘవరావు విరిగిన కాలుతో నెమ్మదిగా నడుస్తుండటం చూశారు. మాటల్లో ప్రమాదం విషయం వచ్చింది.
“అప్పుడు కారు ఎవరు నడిపారు?” అని వాళ్లలో ఒకరు అడిగారు.
రాఘవరావు వెంటనే, “అరవింద్. కానీ అది ప్రమాదం. వాడి తప్పు ఏమీ లేదు” అన్నాడు.
ఆ మాట అరవింద్ చెవిలో పడింది.
తన తండ్రి తనను కాపాడటానికి అలా చెబుతున్నాడని అతనికి తెలుసు. కానీ తన మనసులో మాత్రం ఆ ప్రమాదానికి తానే కారణం.
ఆ రాత్రి అరవింద్ తండ్రి దగ్గర కూర్చున్నాడు.
“నాన్నా... కార్తీక్ పెళ్లి కూడా అయిపోవాలి. నా వల్ల ఇంకో సమస్య రాకూడదు.”
రాఘవరావు అతని వైపు చూశాడు.
“నువ్వు ఎందుకు ఇలా మాట్లాడుతున్నావురా?”
“మీ కాలు చూసినప్పుడల్లా నాకు ఆ రోజు గుర్తుకొస్తోంది. నేను కారు నడపాలని పట్టుబట్టకపోతే మీరు ఇలా ఉండేవారు కాదు. ఇప్పుడు నా వల్ల కార్తీక్ పెళ్లి విషయంలో కూడా ప్రశ్నలు వస్తున్నాయి. నేను ఇక్కడ ఉంటే మీకు ఆ ప్రమాదం గుర్తుకు వస్తూనే ఉంటుంది.”
రాఘవరావు కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
“నువ్వు వెళ్లిపోతే ఆ ప్రమాదం మర్చిపోతాననుకుంటున్నావుటా?”
అరవింద్ సమాధానం చెప్పలేదు.
“నువ్వు నా కొడుకువి రా. నా కాలు విరిగింది... నువ్వు నా మనసును ఎందుకు విరుస్తున్నావు?”
ఆ మాట విన్నా అరవింద్ నిర్ణయం మార్చుకోలేదు.
“కొంతకాలం దూరంగా ఉంటాను నాన్నా. మీకు నా ముఖం చూడకుండా ఉంటే కొంచెం ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.”
“నువ్వు వెళ్లిపోతేనే నాకు ఎక్కువ బాధ” అన్నాడు రాఘవరావు.
అరవింద్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. తండ్రి చేతిని పట్టుకుని,
“క్షమించండి నాన్నా” అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
మాధవి గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఏడుస్తూ చూస్తోంది. రాఘవరావు కర్ర పట్టుకుని బయటకు రావడానికి ప్రయత్నించాడు.
“అరవింద్... వెళ్లకు రా.”
అరవింద్ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. విరిగిపోయిన కాలుతో తండ్రి తనవైపు రావడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
ఆ దృశ్యం అతని గుండెల్లో జీవితాంతం మిగిలిపోయింది.
అతను వెళ్లిపోయాడు.
ఆ తర్వాత అరవింద్ ఎక్కడున్నాడో కుటుంబానికి పూర్తిగా తెలియలేదు. అప్పుడప్పుడు తన తల్లికి ఫోన్ చేసేవాడు. తండ్రి ఎలా ఉన్నారని అడిగేవాడు. కానీ తండ్రితో మాట్లాడటానికి మాత్రం ధైర్యం చేసేవాడు కాదు.
రాఘవరావు మాత్రం ప్రతిరోజూ భోజనానికి కూర్చునేటప్పుడు అరవింద్ కుర్చీని చూసేవాడు.
“వాడు ఎప్పుడో ఒకరోజు తిరిగి వస్తాడు” అని మాధవితో చెప్పేవాడు.
మాధవి ఆ కుర్చీని ప్రతిరోజూ శుభ్రం చేసేది.
కార్తీక్ పెళ్లి జరిగింది. మానస ఆ ఇంటికి కోడలిగా వచ్చింది. కానీ అరవింద్ కుర్చీ మాత్రం ఖాళీగానే ఉంది.
ఒకరోజు మానస రాఘవరావును అడిగింది.
“మామయ్యా... అన్నయ్య ఎప్పుడైనా తిరిగి వస్తారని మీకు నమ్మకం ఉందా?”
రాఘవరావు ఆ ఖాళీ కుర్చీ వైపు చూసి, “తండ్రి ఇంట్లో ఒక కొడుక్కి కుర్చీ ఖాళీగా ఉంచడం అంటే అతను తిరిగి రావాలని ఎదురు చూడటం కాదు అమ్మా... అతను ఎంత దూరం వెళ్లినా ఈ ఇంట్లో అతని స్థానం మారలేదని చెప్పడం” అన్నాడు.
ఆ మాట మానస మనసులో నిలిచిపోయింది.
ఐదేళ్లు గడిచిపోయాయి.
ఒకరోజు అరవింద్‌కు తండ్రి ఆరోగ్యం గురించి తెలుసుకోవాలని శేఖర్‌కు ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్న ఎలా ఉన్నారు?”
శేఖర్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, “నీ నాన్న బాగానే ఉన్నారు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం మారలేదు” అన్నాడు.
“ఏమిటది?”
“నువ్వు కూర్చునే కుర్చీ ఇప్పటికీ ఖాళీగానే ఉంది.”
అరవింద్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
“నీ నాన్న ఇప్పటికీ భోజనం చేసేటప్పుడు ఆ కుర్చీ వైపు చూస్తారు. నువ్వు వస్తావని ఎదురు చూస్తున్నారు” అన్నాడు.
అరవింద్ కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
ఇన్నేళ్లుగా తాను తన తండ్రి జీవితాన్ని పాడుచేశానని అనుకుంటూ దూరంగా ఉన్నాడు. కానీ తండ్రి మాత్రం తన కొడుకు వెళ్లిపోయిన బాధను మోస్తూ అతని కోసం ఒక స్థానం అలాగే ఉంచాడు.
మరుసటి రోజు అరవింద్ ఇంటికి బయలుదేరాడు.
ఆ రోజు సాయంత్రం మానస భోజనం వడ్డిస్తోంది. డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర అందరూ కూర్చున్నారు. ఎప్పటిలాగే ఒక కుర్చీ ఖాళీగా ఉంది.
మానస ఆ కుర్చీ వైపు చాలాసేపు చూసింది.
ఆమెకు ఒక్కసారిగా అనిపించింది—"ఎంతకాలం ఎదురుచూస్తారు? ఒక మనిషి తిరిగి రావడానికి ఇంట్లో అతని స్థానం కూడా ఎదురు చూస్తోందని అతనికి ఎవరో చెప్పాలి."
ఆమె మెల్లగా లేచింది.
వంటగదిలోకి వెళ్లి ఒక ప్లేట్ తీసుకొచ్చింది. అందులో అన్నం, పప్పు, కూర వడ్డించింది.
మాధవి, రాఘవరావు, కార్తీక్ ఆమె వైపు చూస్తున్నారు.
మానస ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా ఆ ప్లేట్‌ను తీసుకెళ్లి ఖాళీ కుర్చీ ముందు పెట్టింది.
రాఘవరావు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మానసా...” అని పిలిచాడు.
ఆమె మామయ్య వైపు చూసి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అప్పుడే గుమ్మం దగ్గర అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
అందరూ ఒక్కసారిగా అటువైపు చూశారు.
గుమ్మం దగ్గర అరవింద్ నిలబడి ఉన్నాడు.
చేతిలో చిన్న బ్యాగ్ ఉంది. ముఖంలో ఇన్నేళ్ల పశ్చాత్తాపం కనిపిస్తోంది.
రాఘవరావు ఒక్కసారిగా లేచేందుకు ప్రయత్నించాడు.
అరవింద్ వెంటనే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తండ్రిని పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా... మీరు లేవకండి.”
రాఘవరావు అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“ఎందుకు ఇంత ఆలస్యం చేశావురా?”
అరవింద్ తల వంచుకున్నాడు.
“మీ కాలు చూసినప్పుడల్లా నా వల్లే ఇలా అయిందనిపించింది నాన్నా. అందుకే మీ ముందుకు రావడానికి ధైర్యం కాలేదు.”
రాఘవరావు అతని తలపై చేయి పెట్టాడు.
“నీ వల్ల నా కాలు విరిగింది అనుకుంటే... నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజే నా గుండె విరిగింది రా.”
అరవింద్ ఒక్కసారిగా తండ్రిని కౌగిలించుకుని ఏడ్చాడు.
“క్షమించండి నాన్నా.”
“నిన్ను క్షమించాల్సిన తప్పు నువ్వేం చేయలేదు రా. నువ్వు నా కొడుకువి. అంతే నాకు తెలుసు.”
మాధవి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుంది.
కార్తీక్ అన్నను కౌగిలించుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అరవింద్ డైనింగ్ టేబుల్ వైపు చూశాడు.
తన కోసం ఐదేళ్లుగా ఖాళీగా ఉన్న కుర్చీ ముందు ఒక ప్లేట్ సిద్ధంగా ఉంది.
అతను మెల్లగా ఆ కుర్చీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ఒక్క క్షణం దానిపై చేయి పెట్టి నిలబడ్డాడు.
ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా కూర్చున్నాడు.
మాధవి అతని ప్లేట్‌లో కూర వడ్డించింది.
కార్తీక్ నీళ్లు అందించాడు.
రాఘవరావు ఎదురుగా కూర్చుని తన కొడుకును చూస్తూ నవ్వాడు.
ఆ రోజు మొదటిసారి ఆ ఇంట్లో ఆ కుర్చీ ఖాళీగా లేదు.
ఐదేళ్లుగా ఖాళీగా ఉన్నది ఒక కుర్చీ మాత్రమే కాదు.
ఒక తండ్రి తన కొడుకు కోసం దాచుకున్న స్థానం.
ఒక తల్లి పెట్టుకున్న ఆశ.
ఒక కొడుకు మోసుకున్న అపరాధభావం.
ఆ రోజు ఆ కుర్చీలో అరవింద్ కూర్చున్నప్పుడు, ఆ ఇంట్లో ఒక మనిషి మాత్రమే తిరిగి రాలేదు.
ఐదేళ్లుగా ఖాళీగా ఉన్న ఒక కుటుంబం మళ్లీ పూర్తయింది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments