ఒక్క నిమిషం
Okka Nimisham - Telugu Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
ఒక్క నిమిషం - తెలుగు కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 11/10/2026
ఒక్క నిమిషం ఒక హృదయాన్ని కదిలించే తెలుగు కుటుంబ కథ. కొడుకుతో కాసేపు మాట్లాడాలని ఎదురుచూసే తండ్రి ప్రేమ, ఒంటరితనం, కొడుకు బిజీ జీవితంలో వాయిదా పడే ఆప్యాయత ఈ కథలో మనసుకు హత్తుకునేలా చిత్రించబడ్డాయి. మన కుటుంబ సభ్యులకు సమయం కేటాయించడం ఎంత ముఖ్యమో ఈ కథ మనకు గుర్తుచేస్తుంది. చివరి వరకు చదివితే తల్లిదండ్రుల ప్రేమ విలువ, సమయాన్ని వాయిదా వేయకూడదనే జీవిత పాఠం అర్థమవుతుంది.
రాజమండ్రిలోని ఆ పాత ఇంట్లో రామమూర్తి జీవితం ఒక క్రమంలో సాగిపోతోంది. ఉదయం లేవగానే ఇంటి ముందు మొక్కలకు నీళ్లు పోయడం, పేపర్ చదవడం, తనకు తాను కాఫీ కలుపుకోవడం, భోజనం చేసుకోవడం—ఇవన్నీ ఆయనకు అలవాటైపోయాయి.
నాలుగేళ్ల క్రితం భార్య చనిపోయినప్పటి నుంచి ఆ ఇంట్లో ఆయన ఒక్కడే ఉంటున్నాడు. ఇల్లు పెద్దదే అయినా, మనుషుల మాటలు లేకపోవడంతో కొన్నిసార్లు చాలా నిశ్శబ్దంగా అనిపిస్తుంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని తగ్గించేది ఒక్కటే—హైదరాబాద్‌లో ఉంటున్న కొడుకు కార్తీక్‌తో మాట్లాడటం.
కార్తీక్‌కి పెళ్లయింది. ఒక చిన్న కొడుకు కూడా ఉన్నాడు. హైదరాబాద్‌లోని ఓ ప్రైవేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఆఫీసు పని, ఇంటి బాధ్యతలు, పిల్లాడి అవసరాలు—వీటితో రోజంతా తీరిక లేకుండా గడిచిపోతుంది. తండ్రికి ప్రతి నెలా డబ్బులు పంపిస్తాడు.
మందులు అయిపోతే ఆన్‌లైన్‌లో తెప్పిస్తాడు. ఏదైనా అవసరమైతే చెప్పమని కూడా అంటాడు. రామమూర్తికి కొడుకు తనను నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాడనే భావన లేదు. వాడు తన కుటుంబం కోసం కష్టపడుతున్నాడని ఆయనకు తెలుసు. అయితే, అప్పుడప్పుడు కొడుకుతో కాసేపు మాట్లాడాలనిపించినప్పుడు మాత్రం ఆ తీరిక దొరకదు.
ఒకరోజు ఉదయం ఇంటి ముందు ఉన్న మల్లెచెట్టు నిండా పూలు పూశాయి. ఆ చెట్టును చూస్తుంటే రామమూర్తికి కార్తీక్ చిన్నతనం గుర్తొచ్చింది. చిన్నప్పుడు కార్తీక్ రోజూ ఆ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్లి పూలు కోసేవాడు.
వాటిని తల్లికి ఇచ్చి, ఆమె నవ్వును చూసి మురిసిపోయేవాడు. ఆ జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చి కొడుకుతో చెప్పాలనిపించింది. వెంటనే ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా, చెప్పు” అన్నాడు కార్తీక్.
“ఏం లేదురా. ఇంటి ముందు మల్లెచెట్టు బాగా పూసింది. నువ్వు చిన్నప్పుడు ఆ పూలు కోసి మీ అమ్మకు ఇచ్చేవాడివి, గుర్తుందా?”
“గుర్తుంది నాన్నా! ఇప్పుడు ఒక పని మధ్యలో ఉన్నాను. ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను.”
“సరే నాన్నా. నీ పని చూసుకో.”
కార్తీక్ ఫోన్ పెట్టేశాడు. పని పూర్తయ్యాక తండ్రికి ఫోన్ చేయాలనుకున్నాడు.
కానీ ఆ పని పూర్తయ్యేసరికి మరో పని ఎదురైంది. ఆ తర్వాత మీటింగ్, ఇంటికి వెళ్లే హడావుడి. రాత్రికి తండ్రికి ఫోన్ చేయాలని గుర్తొచ్చినా, అప్పటికే ఆలస్యమైందని మరుసటి రోజు మాట్లాడొచ్చని అనుకున్నాడు.
రామమూర్తి మాత్రం కొడుకు ఫోన్ చేస్తాడేమోనని కొంతసేపు ఎదురుచూశాడు. ఫోన్ రాకపోవడంతో తనకు తానే సర్దిచెప్పుకున్నాడు.
“పాపం, వాడికి పనులు ఎక్కువగా ఉంటాయి. రేపు మాట్లాడతాడులే” అనుకున్నాడు.
మరొకరోజు పక్కింటి రామయ్య వచ్చి కాసేపు కూర్చున్నాడు. మాటల్లో తన మనవడి చదువు గురించి చెప్పాడు.
అది విన్న రామమూర్తికి కార్తీక్ చిన్నప్పుడు స్కూల్లో సైన్స్ ఎగ్జిబిషన్ కోసం ఓ చిన్న మోడల్ తయారు చేసిన విషయం గుర్తొచ్చింది. ఆ మోడల్ కోసం తండ్రీకొడుకులు రాత్రంతా కూర్చుని పని చేశారు. మరుసటి రోజు కార్తీక్ బహుమతి గెలుచుకున్నప్పుడు అతని ఆనందానికి అవధుల్లేవు. ఆ విషయం గుర్తొచ్చి కొడుకుతో మాట్లాడాలనిపించింది.
కార్తీక్‌కు ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా, ఎలా ఉన్నావు?” అని కార్తీక్ అడిగాడు.
“బాగానే ఉన్నానురా. నిన్న రామయ్య వచ్చాడు. మనం నువ్వు చిన్నప్పుడు సైన్స్ ఎగ్జిబిషన్ కోసం మోడల్ తయారు చేసిన విషయం గుర్తొచ్చింది.”
“అవునా నాన్నా! నాకు కూడా గుర్తుంది. ఆ మోడల్ కోసం మీరు ఎంత కష్టపడ్డారో!”
“అవునురా. నువ్వు బహుమతి గెలుచుకున్నప్పుడు ఎంత సంతోషపడ్డావో!”
“నాన్నా, చాలా బాగుంది ఆ జ్ఞాపకం. కానీ ఇప్పుడు ఒక మెయిల్ పంపించాలి. ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను. రేపు కాస్త తీరికగా మాట్లాడతాను.”
“సరే నాన్నా.”
ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత రామమూర్తి కొద్దిసేపు ఆలోచనలో పడ్డాడు. కార్తీక్‌కు ఆ జ్ఞాపకం గుర్తుందని తెలిసి సంతోషించాడు. కానీ ఆ జ్ఞాపకం గురించి ఇంకొంచెం మాట్లాడాలనుకున్న మాట మాత్రం మనసులోనే ఉండిపోయింది.
ఇలా రామమూర్తి ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా కార్తీక్ ఏదో ఒక పనిలో ఉండేవాడు. ఒక్కోసారి ఆఫీసులో మీటింగ్, ఇంకోసారి క్లయింట్‌తో మాట్లాడటం, మరొకసారి ఇంటికి వెళ్లే తొందర. ప్రతిసారీ తండ్రితో మాట్లాడాలని అనిపించేది. కానీ ఆ సమయంలో పని ముఖ్యంగా కనిపించేది.
“ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను” అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసేవాడు. ఆ ఒక్క నిమిషం మాత్రం రోజులు గడిచినా రానే వచ్చేది కాదు.
రామమూర్తి కూడా కొడుకును తప్పుపట్టేవాడు కాదు. చిన్నప్పుడు కార్తీక్‌కు ఏదైనా అవసరమైతే తన పనులన్నీ పక్కన పెట్టి వాడి దగ్గర కూర్చునేవాడు. వాడు చెప్పే చిన్నచిన్న విషయాలు కూడా శ్రద్ధగా వినేవాడు. ఇప్పుడు కార్తీక్ పెద్దవాడయ్యాడు.
తనకంటూ కుటుంబం, బాధ్యతలు వచ్చాయి. తండ్రితో మాట్లాడటానికి సమయం కేటాయించడం వాడికి కష్టమవుతోందని అనుకుని, రామమూర్తి తన కోరికలను తగ్గించుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
ఒకరోజు ఉదయం లేచినప్పటి నుంచి కొంచెం నీరసంగా అనిపించింది. మొదట వయసు వల్లనేమో అనుకున్నాడు. కానీ మధ్యాహ్నం వరకూ అలసట తగ్గకపోవడంతో దగ్గరలోని డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. కొన్ని టెస్టులు చేయించుకోవాలని డాక్టర్ చెప్పాడు.
పెద్దగా కంగారుపడాల్సిన విషయం ఏమీ లేదని, రిపోర్ట్స్ వచ్చాక చూద్దామని చెప్పాడు.
ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత కార్తీక్‌కు ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా, ఏంటి? అంతా బాగానే ఉందా?” అని కార్తీక్ అడిగాడు.
“ఈరోజు డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లానురా. కొంచెం నీరసంగా ఉందని కొన్ని టెస్టులు చేయించుకోమన్నారు.”
“ఏమైంది నాన్నా? ఏమైనా ఇబ్బందిగా ఉందా?”
“అదేం లేదురా. పెద్దగా కంగారుపడాల్సిన విషయం ఏమీ లేదన్నారు.”
“సరే నాన్నా. టెస్టులు చేయించుకో. రిపోర్ట్స్ వచ్చాక నాకు పంపించు. నేను డాక్టర్‌తో మాట్లాడతాను. ఇప్పుడు ఒక పని మధ్యలో ఉంది. ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను.”
“సరే నాన్నా. నువ్వు నీ పని చూసుకో.”
కార్తీక్ ఫోన్ పెట్టేశాడు. తండ్రి ఆరోగ్యం గురించి ఆలోచన వచ్చినా, పని పూర్తయ్యాక మళ్లీ ఫోన్ చేయాలనుకున్నాడు. కానీ ఆ రోజు కూడా ఆ ఒక్క నిమిషం రాలేదు.
ఆ తర్వాతి కొన్ని రోజులు మామూలుగానే గడిచాయి. రామమూర్తి డాక్టర్ చెప్పిన టెస్టులు చేయించుకున్నాడు. రిపోర్ట్స్ బాగానే ఉన్నాయని, అన్నీ నార్మల్‌గానే ఉన్నాయని డాక్టర్ చెప్పాడు.
కొన్ని మందులు ఇచ్చి, ఆహారం విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండమన్నాడు. ఆ విషయం విన్న రామమూర్తికి కొంత ఊరట కలిగింది. కొడుకుకు చెప్పాలని ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా, రిపోర్ట్స్ వచ్చాయా?” అని కార్తీక్ అడిగాడు.
“వచ్చాయిరా. రిపోర్ట్స్ బాగానే ఉన్నాయని, అన్నీ నార్మల్‌గానే ఉన్నాయని డాక్టర్ చెప్పాడు.”
“హమ్మయ్య! మంచిదే నాన్నా. మందులు సరిగ్గా వేసుకో. ఆహారం కూడా జాగ్రత్తగా తీసుకో.”
“అలాగే నాన్నా. నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను.
నీతో ఇంకో విషయం—”
“నాన్నా, ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను. ఇప్పుడు ఒక ముఖ్యమైన పని ఉంది. అయిపోగానే ఫోన్ చేస్తాను.”
“సరే నాన్నా.”
రామమూర్తి ఫోన్ పెట్టేశాడు. కొడుకు తన ఆరోగ్యం గురించి అడిగాడు, రిపోర్ట్స్ గురించి తెలుసుకున్నాడు. తనను జాగ్రత్తగా ఉండమని కూడా చెప్పాడు.
అయినా తనతో కాసేపు మాట్లాడాలనిపించిన మాటను మాత్రం చెప్పలేకపోయాడు. తాను చెప్పాలనుకున్నది ఏదైనా పెద్ద విషయం కాదు.
ఆ రోజు ఇంటి ముందు జరిగిన చిన్న సంఘటన కావచ్చు, పాత జ్ఞాపకం కావచ్చు, లేదంటే ఏమీ లేకపోయినా కొడుకు గొంతు వినాలనిపించడం కావచ్చు. కానీ ఆ చిన్న కోరికను చెప్పడానికి కూడా అతనికి సరైన సమయం దొరకడం లేదు.
ఆ సాయంత్రం రామమూర్తి ఇంటి ముందు కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు. ఎదురుగా మల్లెచెట్టు కనిపిస్తోంది. గాలి వీచినప్పుడల్లా పూల సువాసన వస్తోంది.
పక్కింటి పిల్లలు ఆడుకుంటున్న శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి. ఆ దృశ్యాలన్నీ తనతో ఏదో మాట్లాడుతున్నట్టుగా అనిపించాయి. కానీ తన మాటలు వినడానికి మాత్రం ఎవరూ లేరు. కార్తీక్‌కు ఫోన్ చేయాలనిపించింది.
మళ్లీ వాడు బిజీగా ఉంటాడేమోనని కొంతసేపు ఆగాడు. చివరికి తన మనసు ఆగక ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా, చెప్పు. ఇప్పుడే ఒక ప్రాజెక్టు పని చూస్తున్నాను” అన్నాడు కార్తీక్.
“ఏం లేదురా. నీతో కాసేపు మాట్లాడాలనిపించింది.”
ఆ మాట విన్న కార్తీక్ క్షణం ఆగాడు. తండ్రితో మాట్లాడాలని అతనికీ అనిపించింది. కానీ కంప్యూటర్ మీద పని పూర్తికాకపోవడంతో తొందరగా సమాధానం చెప్పాడు.
“నాన్నా, ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను. ఈ పని అయిపోగానే నీకు ఫోన్ చేస్తాను.”
“సరే నాన్నా. నీ పని చూసుకో.”
రామమూర్తి ఫోన్ పెట్టేశాడు. అదే వాళ్లిద్దరి మధ్య జరిగిన చివరి సంభాషణ.
కార్తీక్ పని పూర్తయ్యాక తండ్రికి ఫోన్ చేయాలని అనుకున్నాడు. కానీ పని ఆలస్యమైంది. ఇంటికి వచ్చేసరికి మరో పని ఎదురైంది.
రాత్రి భోజనం తర్వాత తండ్రికి ఫోన్ చేయాలని గుర్తొచ్చినా, అప్పటికే ఆలస్యమైందని ఉదయాన్నే మాట్లాడొచ్చని అనుకున్నాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం ఫోన్ చేస్తే తండ్రి ఎత్తలేదు. మళ్లీ ప్రయత్నించాడు. అయినా సమాధానం లేదు.
రాజమండ్రిలో పక్కింట్లో ఉండే సీతమ్మకు రామమూర్తి రోజూ కనిపించేవాడు. ఆ రోజు ఉదయం ఇంటి తలుపు తెరిచి ఉండటం, ఆయన బయటకు రాకపోవడం గమనించింది. అనుమానం వచ్చి లోపలికి వెళ్లి చూసింది.
రామమూర్తి మంచం మీద స్పృహ లేకుండా పడి ఉన్నాడు. ఆమె వెంటనే చుట్టుపక్కల వాళ్లను పిలిచి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లే ఏర్పాట్లు చేసింది. కానీ అప్పటికే పరిస్థితి చేయి దాటిపోయింది. డాక్టర్లు ప్రయత్నించినా రామమూర్తిని కాపాడలేకపోయారు.
ఆ వార్త కార్తీక్‌కు చేరేసరికి అతని కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయినట్టయింది. వెంటనే రాజమండ్రికి బయలుదేరాడు. ప్రయాణమంతా తండ్రికి ఫోన్ చేయకుండా గడిచిన సమయమే గుర్తొచ్చింది.
ఎన్నిసార్లు నాన్న ఫోన్ చేశాడు! ఎన్నిసార్లు తాను “ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను” అని చెప్పాడు! ఆ ఒక్క నిమిషం ఎప్పుడూ రానే లేదు. ఇప్పుడు మాట్లాడటానికి నాన్నే లేడు.
కార్తీక్ రాజమండ్రికి చేరేసరికి అంతా అయిపోయింది. తండ్రి పార్థివదేహాన్ని చూసిన క్షణం అతను తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు.
చిన్నప్పుడు తనను చేతుల్లో ఎత్తుకున్న తండ్రి, తన కోసం నిద్ర మానుకుని కూర్చున్న తండ్రి, తాను చెప్పే చిన్న విషయాలన్నీ శ్రద్ధగా విన్న తండ్రి—ఇక తన మాటలు వినడానికి లేడు.
తండ్రి అంత్యక్రియలు పూర్తయ్యాక ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చున్న కార్తీక్‌కు ప్రతి వస్తువులోనూ నాన్న కనిపించాడు. పేపర్ పక్కన పెట్టిన కళ్లద్దాలు, మందుల డబ్బా, కుర్చీ మీద ఉన్న తువ్వాలు, ఇంటి ముందు మల్లెచెట్టు—అన్నీ తండ్రిని గుర్తుచేశాయి.
సర్దుకుంటూ ఉండగా టేబుల్ డ్రాయర్‌లో ఒక పాత నోట్‌బుక్ కనిపించింది. దాన్ని తెరిచి చూశాడు. అందులో రోజువారీ ఖర్చుల లెక్కలు, మందుల పేర్లు, మొక్కలకు నీళ్లు పోసిన రోజులు లాంటి చిన్నచిన్న విషయాలు రాసి ఉన్నాయి.
కొన్ని పేజీల్లో మాత్రం కార్తీక్ గురించి రాసి ఉంది. వాటిని చదువుతుంటే అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఈరోజు కార్తీక్‌కు ఫోన్ చేశాను. ఏదో చెప్పాలనిపించింది. వాడు బిజీగా ఉన్నాడు.
ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతానన్నాడు. పర్లేదు, వాడికి పనులుంటాయి. రేపు మాట్లాడతాను.”
మరో పేజీలో ఇలా ఉంది:
“ఈరోజు మల్లెచెట్టు నిండా పూలు పూశాయి. కార్తీక్‌కు చెప్పాలనుకున్నాను. వాడు బిజీగా ఉన్నాడు. రేపు చెబుతాను.”
ఇంకో పేజీలో:
“డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాను. రిపోర్ట్స్ బాగానే ఉన్నాయట. కార్తీక్‌కు చెప్పాను. వాడు జాగ్రత్తగా ఉండమన్నాడు. వాడికి నా మీద శ్రద్ధ ఉంది, కాకపోతే వాడికి తీరిక తక్కువ.”
కార్తీక్ నోట్‌బుక్‌ను గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. తండ్రి తనను నిందించలేదు, తనపై కోపం చూపించలేదు. తన కోసం ఎదురుచూసిన ప్రతిసారీ కూడా తన పనులను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ అర్థం చేసుకోవడంలోనే తండ్రి తన ఒంటరితనాన్ని దాచుకున్నాడు.
నోట్‌బుక్ చివర్లో ఒక పేజీ మీద వాక్యాలు కొంచెం పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉన్నాయి:
“కార్తీక్ చిన్నప్పుడు ఏదైనా చెప్పాలంటే నా పని అయిపోయే వరకు ఎదురుచూసేవాడు. ఇప్పుడు నేను వాడి పని అయిపోయే వరకు ఎదురుచూస్తున్నాను.”
ఆ వాక్యాలు చదివిన కార్తీక్‌కు తండ్రి తన కోసం ఎంతగా ఎదురుచూశాడో పూర్తిగా అర్థమైంది. తండ్రికి తన నుంచి డబ్బులు కావాలనో, ఖరీదైన బహుమతులు కావాలనో లేదు.
తన ఆరోగ్యం గురించి అడిగినప్పుడు రెండు మాటలు మాట్లాడాలని, తన జ్ఞాపకాలు చెప్పినప్పుడు కాసేపు వినాలని, తన ఒంటరి రోజుల్లో కొడుకు గొంతు వినాలని మాత్రమే కోరుకున్నాడు.
నోట్‌బుక్‌లో ఒక చిన్న కాగితం కూడా ఉంది. దాని మీద ఇలా రాసి ఉంది:
“కార్తీక్‌తో మాట్లాడాల్సిన ముఖ్యమైన విషయం ఏమీ లేదు. వాడి గొంతు వినాలనిపిస్తుంది, అంతే.”
ఆ మాటలు చదివిన కార్తీక్ కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయాడు. తండ్రితో మాట్లాడటానికి తనకు ఎన్నో అవకాశాలు వచ్చాయి. ప్రతిసారీ పని ఉందని వాయిదా వేశాడు. తండ్రి అడిగింది ఒక్క నిమిషమే. కానీ ఆ ఒక్క నిమిషం కూడా ఇవ్వలేకపోయాడు. ఇప్పుడు ఎంత సమయం ఉన్నా తండ్రితో మాట్లాడలేడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత కార్తీక్ హైదరాబాద్‌కు తిరిగి వచ్చాడు. ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే అతని కొడుకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
“నాన్నా, ఈరోజు స్కూల్లో ఏం జరిగిందో చెప్పనా?” అని అడిగాడు.
ఆ సమయంలో కార్తీక్ ఫోన్‌లో ఆఫీసు నుంచి వచ్చిన కాల్ మాట్లాడుతున్నాడు. కొడుకు మాట విన్నా, తన పాత అలవాటులో “ఒక్క నిమిషం తర్వాత మాట్లాడతాను” అని చెప్పబోయాడు.
కానీ మాట పెదవుల దాకా వచ్చి ఆగిపోయింది. రాజమండ్రిలో తండ్రి ఎదురుచూసిన ఆ ఒక్క నిమిషం గుర్తొచ్చింది. వెంటనే ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.
“చెప్పు బంగారం, నేను వింటున్నాను.”
కొడుకు స్కూల్లో జరిగిన విషయాలన్నీ ఉత్సాహంగా చెప్పాడు. మధ్యలో చిన్నచిన్న విషయాలు కూడా చెప్పాడు. కార్తీక్ మాత్రం ఈసారి తొందరపడకుండా వింటూ కూర్చున్నాడు.
కొడుకు మాటలు పూర్తయ్యాక అడిగాడు:
“ఇంకేమైనా చెప్పాలా?”
“నాన్నా, నువ్వు నా మాటలన్నీ వింటావు కదా?” అని పిల్లాడు అడిగాడు.
కార్తీక్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుని, “తప్పకుండా వింటాను బంగారం” అన్నాడు.
ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక కార్తీక్ తన ఫోన్ తీసుకున్నాడు. తండ్రి నంబర్ ఇంకా అలాగే ఉంది.
ఆ నంబర్‌కు ఫోన్ చేస్తే తండ్రి మాట్లాడడని తెలిసినా, కార్తీక్ వేళ్లు తెలియకుండానే ఆ నంబర్‌ను నొక్కాయి. ఫోన్ కలవలేదు. అయినా ఫోన్‌ను చెవి దగ్గర పెట్టుకుని మెల్లగా అన్నాడు:
“నాన్నా... ఇప్పుడు నేను ఖాళీగానే ఉన్నాను. నువ్వు చెప్పు, నేను వింటాను.”
అతని మాటలకు సమాధానం రాలేదు. కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలో తండ్రి తనకు చెప్పాలనుకున్న మాటలన్నీ వినిపిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
ఆ రోజు నుంచి కార్తీక్ తన కొడుకు తనతో ఏదైనా చెప్పాలనుకున్నప్పుడు పని ఉందని వాయిదా వేయడం మానేశాడు.
ఆఫీసు నుంచి ఫోన్ వచ్చినా, కాసేపు ఆగమని చెప్పి కొడుకు మాటలు పూర్తయ్యే వరకు వినేవాడు. చిన్నప్పుడు తన తండ్రి తన కోసం కేటాయించిన సమయం విలువ ఇప్పుడు అతనికి అర్థమైంది.
తండ్రితో గడపాల్సిన సమయాన్ని తిరిగి తీసుకురాలేడు. కానీ తన కొడుకుతో గడిపే సమయాన్ని మాత్రం నిర్లక్ష్యం చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఎందుకంటే ఒకప్పుడు తన తండ్రి తన కోసం ఎదురుచూశాడు, ఇప్పుడు ఆ ఎదురుచూపు విలువ అతనికి తెలిసింది.
కొన్ని బంధాలకు పెద్ద పెద్ద బహుమతులు అవసరం లేదు. మనం కేటాయించే కొద్ది సమయం చాలు.
కానీ ఆ సమయాన్ని రేపటికి వాయిదా వేస్తూ ఉంటే, ఒకరోజు మన గురించి ఎదురు చూసే ఒక్క మనిషి కూడా ఉండడు. ఆ మనిషి మాట కోసం మనం పరితపించిపోయే పరిస్థితి రావచ్చు.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments