తాళం
Taalam - Telugu Emotional Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
తాళం - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 23/09/2026
“తాళం” వసుంధర రాణి మునిపల్లె రచించిన హృదయస్పర్శి తెలుగు కుటుంబ కథ. భార్య శారదను కోల్పోయి ఒంటరిగా జీవిస్తున్న పరంధామయ్య తన ఇంట్లోకి ఎవరో రహస్యంగా వస్తున్నారని అనుమానిస్తాడు. తాళం పగలకుండా ఇంట్లో పాలు, మందులు, కూరగాయలు కనిపించడం అతనిలో సందేహాన్ని పెంచుతుంది. ఒంటరితనం, ఆత్మగౌరవం, మానవత్వం, కృతజ్ఞత, భార్యాభర్తల అనుబంధం వంటి భావాలను హృదయానికి హత్తుకునేలా చెప్పే ఈ తెలుగు కథ పాఠకులను ఆలోచింపజేస్తుంది.
పరంధామయ్యకు అరవై ఎనిమిదేళ్లు. భార్య శారద చనిపోయి నాలుగేళ్లు అయింది. కొడుకు అమెరికాలో ఉంటున్నాడు. ఏడాదికి ఒకసారి వచ్చి రెండు మూడు వారాలు తండ్రితో గడిపి మళ్లీ వెళ్లిపోతాడు. మిగతా రోజుల్లో పరంధామయ్య తన పెద్ద ఇంట్లో ఒక్కడే ఉంటాడు.
ఇల్లు పెద్దదే అయినా పరంధామయ్యకు ఒంటరితనం కొత్తేమీ కాదు. ఉదయం ఆరు గంటలకు లేచి, ముందు పెరట్లోని మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తాడు. తర్వాత శారద ఫోటో ముందు దీపం వెలిగిస్తాడు. ఆమె ఫోటో ముందు ప్రతిరోజూ ఒక పువ్వు పెట్టడం మాత్రం ఇప్పటికీ మానలేదు.
“నీకు పూలంటే ఎంత ఇష్టమో...” అని ఫోటో వైపు చూస్తూ అప్పుడప్పుడు మెల్లగా మాట్లాడుకుంటాడు.
అల్పాహారం చేసుకుని, పేపర్ చదివి, మందులు వేసుకుని, ఎనిమిదిన్నర ప్రాంతంలో ఇంటికి తాళం వేసి బయటికి వెళ్తాడు. మధ్యాహ్నం తెలిసిన హోటల్లో భోజనం చేసి, నెమ్మదిగా లైబ్రరీకి వెళ్లి పుస్తకాలు చదువుకుని సాయంత్రం ఐదున్నర, ఆరు గంటల మధ్య తిరిగి వస్తాడు. ఆ తర్వాత కొద్దిసేపు టీవీ చూస్తాడు. రాత్రి భోజనం చేసుకుని, ఇంటి ముందు కుర్చీలో కూర్చుని కొంతసేపు గాలి తీసుకుంటాడు. అలా అతని జీవితం ఒకే క్రమంలో సాగుతుంది.
ఆ ఇంటికి రెండు వీధుల దూరంలో ఒక చిన్న మెడికల్ షాప్ ఉంది. ఆ షాప్ యజమాని రమేష్. ముప్పై రెండేళ్ల వయసు. ప్రశాంతంగా, ఎవరితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా తన పని తాను చేసుకునే మనిషి.
ఆ షాప్ వెనక ఒక పెద్ద కథ ఉంది.
రమేష్ ఫార్మసీ చదివాడు. కానీ చదువు పూర్తయ్యాక సొంతంగా మెడికల్ షాప్ పెట్టుకోవడానికి అతని దగ్గర డబ్బు లేదు. ఉద్యోగం చేసుకుంటూ కొంతకాలం డబ్బు కూడబెట్టాలని అనుకున్నాడు. అప్పట్లో శారదకు అతని పరిస్థితి తెలిసింది.
రమేష్ చిన్నప్పటి నుంచీ ఆమెకు తెలుసు. అవసరమైనప్పుడు శారద ఇంటి పనుల్లో చిన్నచిన్న సహాయాలు చేసేవాడు. అతని నిజాయితీ, కష్టపడే స్వభావం ఆమెకు బాగా నచ్చేవి.
ఒకరోజు రమేష్ తనకు మెడికల్ షాప్ పెట్టుకోవాలనే ఆలోచన ఉందని, కానీ అవసరమైన అంత డబ్బు లేనందుకని ఏదో ఒక ఉద్యోగం చూసుకుంటానని అన్నాడు.
శారద కొద్దిసేపు ఆలోచించి, “నీకు ఉద్యోగం ఎందుకు? నువ్వు చదివింది ఉపయోగపడాలి. ఎంత డబ్బు కావాలో చెప్పు,” అంది.
“చాలా అవసరం ఉంది అమ్మగారు. కానీ మీ దగ్గర ఎలా అడుగుతాను?”
“నేను ఇస్తున్నది అప్పు కాదు. నువ్వు నిలబడటానికి ఒక అవకాశం.”
శారద తన దగ్గర ఉన్న డబ్బుతో రమేష్కు సహాయం చేసింది. మిగతా మొత్తానికి బ్యాంకు లోన్ రావడానికి కూడా తన పరిచయాలతో సహాయం చేసింది. కొద్దిరోజుల్లో పరంధామయ్య ఇంటికి దగ్గర్లోనే రమేష్ ఒక చిన్న మెడికల్ షాప్ ప్రారంభించాడు.
షాప్ తెరిచిన మొదటి రోజే శారద వెళ్లి దేవుడి ఫోటో ముందు దీపం వెలిగించింది. “బాగా నడవాలి. నలుగురికి ఉపయోగపడాలి,” అని ఆశీర్వదించింది.
ఆ రోజు నుంచి రమేష్ జీవితమే మారిపోయింది. షాప్ బాగా నడిచింది. కొంతకాలానికి అతని అప్పులు తీరాయి. పెళ్లి చేసుకున్నాడు. తన కుటుంబాన్ని స్థిరపరచుకున్నాడు.
అయినా శారద చేసిన సహాయాన్ని మాత్రం ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు. “అమ్మగారు, మీరు లేకపోతే నేను ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉండేవాడినో తెలియదు,” అని ఎన్నోసార్లు చెప్పేవాడు.
శారద నవ్వుతూ, “నేను చేసినది పెద్దదేమీ కాదు. నువ్వు కష్టపడ్డావు కాబట్టే నిలబడ్డావు. ఒకరోజు నీకు వీలైతే ఇంకొకరికి సహాయం చెయ్యి. అంతే,” అనేది.
నాలుగేళ్ల క్రితం శారద అనారోగ్యంతో మంచాన పడినప్పుడు కూడా రమేష్ తరచూ వచ్చి చూసేవాడు. మందులు తెచ్చేవాడు. డాక్టర్ చెప్పినవి పరంధామయ్యకు గుర్తు చేసేవాడు.
చివరి రోజుల్లో ఒకసారి శారద రమేష్ను ఒంటరిగా పిలిచింది.
“రమేష్...”
“చెప్పండి అమ్మగారు.”
“నేను ఇంకెక్కువ రోజులు ఉండను అనిపిస్తోంది.”
“అలా అనకండి అమ్మగారు.”
“నువ్వు బాధపడకూడదు. నాకు ఒక చిన్న సహాయం చేస్తావా?”
“చెప్పండి.”
“పరంధామయ్యగారి గురించి.”
రమేష్ మౌనంగా విన్నాడు.
“నేను లేకపోయిన తర్వాత ఆయన ఒంటరిగా ఉంటారు. కొడుకు దూరంగా ఉన్నాడు. పరంధామయ్యగారు ఎవరి మీదా ఆధారపడటానికి ఇష్టపడరు. ఏదైనా అవసరం ఉన్నా చెప్పరు.”
ఆమె మంచం పక్కన ఉన్న చిన్న తాళంచెవిని తీసి రమేష్ చేతిలో పెట్టింది.
“ఇది ఇంటి స్పేర్ కీ. ఆయన బయటికి వెళ్లిన తర్వాత వీలైనప్పుడు ఇంట్లోకి వెళ్లి చూసి రా. మందులు ఉన్నాయా, పాలు ఉన్నాయా, ఏదైనా అవసరం ఉందా చూసుకో. కానీ ఆయనకు తెలియనివ్వకు.”
రమేష్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. “ఎందుకు అమ్మగారు?”
“ఆయనకు ఎవరో తనను చూసుకుంటున్నారని తెలిస్తే బాధపడతారు. ‘నేను ఇంకా నా పనులు నేను చేసుకోగలను’ అంటారు. మొండి మనిషి, ఆయన ఆత్మగౌరవం నాకు తెలుసు.”
రమేష్ తాళంచెవిని చేతిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు. “నేను చూసుకుంటాను,” అన్నాడు.
“నువ్వు నాకు చేసిన ఉపకారం తీర్చాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ నేను అడిగిన ఈ ఒక్క పని మాత్రం మర్చిపోవద్దు.”
అది శారదతో రమేష్ మాట్లాడిన చివరి మాటల్లో ఒకటి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత శారద చనిపోయింది. ఆమె అంత్యక్రియలు ముగిసిన తర్వాత రమేష్ తన పనుల్లో మునిగిపోయాడు. కానీ శారద చివరిగా చెప్పిన మాట మాత్రం అతని మనసులో అలాగే ఉండిపోయింది.
మొదటి కొన్ని నెలలు పరంధామయ్యను దూరం నుంచే గమనించేవాడు. ఆయన తన పనులు తానే చేసుకుంటున్నాడు కాబట్టి నేరుగా జోక్యం చేసుకోలేదు. అవసరమైనప్పుడు మెడికల్ షాప్ దగ్గర కలిసినా, “ఏమైనా కావాలా?” అని అడిగి తెలుసుకునేవాడు. మూడేళ్లకు పైగా అలాగే గడిచిపోయాయి.
ఆ తర్వాత క్రమంగా పరంధామయ్యకు వయసు ప్రభావం కనిపించడం మొదలైంది. మందులు సమయానికి వేసుకోవడం మర్చిపోయేవాడు. పాలు తెచ్చుకోవడం ఒకరోజు మరిచిపోయేవాడు. కూరగాయలు కొనడానికి వెళ్లి కొన్ని తీసుకురావడం మర్చిపోయేవాడు.
ఒకరోజు రమేష్ అతన్ని షాప్ దగ్గర చూసాడు.
“పరంధామయ్యగారూ, మందులు అయిపోతున్నాయేమో కదా?” అన్నాడు.
“అవునేమో... ఇంట్లో చూసుకోవాలి.”
ఆ మాట రమేష్ మనసులో నిలిచిపోయింది. శారద తన చేతిలో పెట్టిన తాళంచెవి గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు నుంచి రమేష్ మళ్లీ ఆ మాటను నిలబెట్టుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
మొదట్లో వారానికి ఒకటి రెండుసార్లు మాత్రమే పరంధామయ్య బయటికి వెళ్లిన తర్వాత ఇంటికి వచ్చేవాడు. పాలు లేకపోతే పాలు పెట్టేవాడు. మందులు తగ్గిపోతే తన షాప్ నుంచి తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టేవాడు. కూరగాయలు లేకపోతే తెచ్చి వంటగదిలో పెట్టేవాడు. ఏదైనా చిన్న పని కనిపిస్తే చేసి వెళ్లేవాడు. పని అయిపోయిన తర్వాత అదే స్పేర్ కీతో తలుపుకు మళ్లీ తాళం వేసి వెళ్లేవాడు.
పరంధామయ్యకు మొదట్లో ఏమీ అనుమానం రాలేదు. ఒకరోజు పాలు కొనడం మర్చిపోయినప్పుడు ఎవరో కొడుకు తెప్పించి ఉంటాడేమో అనుకున్నాడు. ఇంకోసారి మందులు టేబుల్ మీద కనిపించినప్పుడు తానే ఎక్కడో పెట్టి మర్చిపోయానేమో అనుకున్నాడు.
కానీ కొద్దిరోజుల తర్వాత చిన్న చిన్న మార్పులు అతని దృష్టిలో పడటం మొదలైంది.
ఒకరోజు సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి శారద ఫోటో ముందు ఉదయం పెట్టిన పువ్వు కొంచెం పక్కకు జరిగి ఉండటం గమనించాడు. “గాలి వల్ల అయి ఉంటుంది,” అనుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు ఫ్రిజ్ తెరిచినప్పుడు ఒక పాల ప్యాకెట్ కనిపించింది. “నేను పాలు తెచ్చుకోలేదే...” అనుకున్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత, “నిన్న తెచ్చి పెట్టి మర్చిపోయానేమో,” అని తనను తానే సమాధానపరుచుకున్నాడు.
మూడో రోజు మందుల డబ్బా ఉదయం పెట్టిన చోట కాకుండా టేబుల్ మీద కనిపించింది. ఈసారి పరంధామయ్యకు కొంచెం అనుమానం వచ్చింది. అయినా వయసు పెరుగుతున్న కొద్దీ చిన్న విషయాలు మర్చిపోతున్నానేమో అనుకుని వదిలేశాడు.
కానీ ఆ మార్పులు ఆగలేదు. ఒకరోజు తాను వంటగదిలో పెట్టిన కూరగాయలు సాయంత్రం మరో చోట కనిపించాయి. మరోరోజు శారద ఫోటో పక్కన ఉన్న దీపం ఎవరో శుభ్రం చేసినట్టుగా ఉంది.
ఇక పరంధామయ్య ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. “నేనే మర్చిపోతున్నానా? లేక నిజంగానే ఎవరో ఇంట్లోకి వస్తున్నారా?”
ఒకరోజు ఉదయం బయటికి వెళ్లే ముందు తలుపు కింద ఒక చిన్న కాగితం ముక్కను ఇరుక్కుపెట్టాడు. “ఎవరైనా తలుపు తెరిస్తే ఇది కింద పడిపోతుంది.” తలుపు వేసి వెళ్లిపోయాడు.
సాయంత్రం తిరిగి వచ్చి తలుపు దగ్గరకు వెళ్లేసరికి ఆ కాగితం నేల మీద పడిపోయి ఉంది.
పరంధామయ్య గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది. తాళం మాత్రం అలాగే ఉంది. తాళం పగలలేదు. తలుపు మీద ఎలాంటి గీతలు లేవు. “అయితే ఎవరు?” ఆ రాత్రి అతనికి నిద్ర సరిగ్గా పట్టలేదు.
మరుసటి రోజు ఇంటి తాళం మార్చించుకోవాలని అనుకున్నాడు. కానీ అంతకంటే ముందు ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఒకరోజు ఎప్పటిలాగే ఇంటికి తాళం వేసి బయటికి వెళ్లాడు. కొంతదూరం వెళ్లినట్టు చేసి తిరిగి వచ్చి, ఇంటి పక్కనే ఉన్న చిన్న గోడ వెనుక దాక్కున్నాడు.
సుమారు పదకొండు గంటలకు రమేష్ వచ్చాడు. అతని చేతిలో పాల ప్యాకెట్, మందుల కవర్ ఉన్నాయి. చుట్టూ చూసి జేబులోంచి తాళంచెవి తీశాడు.
పరంధామయ్య కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. రమేష్ తాళం తెరిచి ఇంట్లోకి వెళ్లాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత పరంధామయ్య బయటికి వచ్చి తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
రమేష్ బయటికి రావడానికి తలుపు తెరిచిన వెంటనే పరంధామయ్య అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
“ఎవరు నువ్వు?”
రమేష్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు. “పరంధామయ్యగారూ...”
“నా ఇంటి తాళంచెవి నీ దగ్గరికి ఎలా వచ్చింది?”
రమేష్ చేతిలోని మందుల కవర్ కింద పడిపోయింది. “నేను...”
“ఇటీవల కొంతకాలంగా నా ఇంట్లోకి వస్తున్నది నువ్వేనా?”
రమేష్ తల వంచుకున్నాడు. “అవును.”
“ఎందుకు?”
“మీకు సహాయం చేయడానికి.”
“నాకు సహాయం చేయడానికి దొంగలా ఇంట్లోకి రావాల్సిన అవసరం ఏముంది?”
రమేష్ మెల్లగా అన్నాడు, “అమ్మగారు చెప్పారు.”
ఆ మాట వినగానే పరంధామయ్య ముఖం మారిపోయింది. “శారద?”
“అవును.”
రమేష్ తన జేబులోంచి ఆ పాత తాళంచెవిని బయటకు తీశాడు. “ఆమె చనిపోవడానికి కొన్ని రోజుల ముందు ఇది నా చేతిలో పెట్టారు.”
పరంధామయ్య తాళంచెవిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. “నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?”
“అమ్మగారే చెప్పొద్దన్నారు.”
“ఎందుకు?”
“మీరు ఎవరి మీదా ఆధారపడరని ఆమెకు తెలుసు. మీరు సహాయం తీసుకోవడానికి కూడా ఇష్టపడరని తెలుసు. అందుకే...”
రమేష్ గొంతు కొంచెం వణికింది. “నాకు ఆమె చేసిన సహాయం మీకు తెలుసా?”
పరంధామయ్య మౌనంగా చూశాడు.
“నేను షాప్ పెట్టుకోవడానికి డబ్బు లేక ఇబ్బంది పడుతున్నప్పుడు ఆమె నాకు సహాయం చేసింది. ఈ మెడికల్ షాప్ నా జీవితాన్ని మార్చింది. నేను నిలబడటానికి ఆమె కారణం. ఆమె చనిపోయే ముందు ‘నాకు నువ్వు తిరిగి ఏమీ ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ పరంధామయ్యను ఒంటరిగా వదిలేయకు’ అని చెప్పింది.”
పరంధామయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
రమేష్ కొనసాగించాడు, “మీరు మందులు మర్చిపోతున్నారని తెలిసినప్పటి నుంచి వస్తున్నాను. పాలు లేని రోజుల్లో తెచ్చి పెట్టాను. కూరగాయలు లేకపోతే తెచ్చి పెట్టాను. మీకు తెలియకుండా చేయాలనుకున్నాను. మీరు ఎవరి మీదా ఆధారపడుతున్నట్టు అనిపించకూడదని అమ్మగారు చెప్పారు.”
పరంధామయ్య నెమ్మదిగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
ఇటీవల కొన్ని నెలలుగా తన ఇంట్లోకి ఎవరో వస్తున్నారని అనుమానపడ్డాడు. దొంగ అనుకున్నాడు. కానీ తన భార్య చనిపోయే ముందు తన గురించి ఆలోచించి, తనను చూసుకునే బాధ్యతను అప్పగించిన మనిషి అని తెలిసినప్పుడు, ఆ అనుమానం మొత్తం ఒక్క క్షణంలో కరిగిపోయింది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. తర్వాత రమేష్ చేతిలోని తాళంచెవిని చూశాడు.
“ఇది ఇంక నీ దగ్గరే ఉంచుకో.”
రమేష్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“కానీ ఇక దొంగలా రావద్దు.”
రమేష్ కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి. పరంధామయ్య మెల్లగా నవ్వాడు.
“తలుపు కొట్టి రా.”
“సార్...”
“పాలు తెచ్చినా, మందులు తెచ్చినా, కూరగాయలు తెచ్చినా... తలుపు కొట్టి రా. నేను తలుపు తీస్తాను.”
రమేష్ తల ఊపాడు.
పరంధామయ్య శారద ఫోటో వైపు చూశాడు. “నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయావనుకున్నాను శారద... కానీ నన్ను చూసుకోవడానికి నువ్వు ఒక మనిషిని వదిలి వెళ్లావు.”
ఆ మాటతో అతని కళ్ల నుంచి కన్నీటి చుక్కలు జారాయి.
రమేష్ వెళ్లిపోయిన తర్వాత పరంధామయ్య తలుపు మూసుకున్నాడు.
ఈసారి ఆ తాళం అతనికి ఇంటిని కాపాడే వస్తువులా అనిపించలేదు. తనను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టకుండా ఎవరో ఒకరు ఇంకా బయట ఉన్నారనే నమ్మకంలా అనిపించింది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments