వీడ్కోలు

Veedkolu - Telugu Emotional Family Story | Ch. Pratap
వీడ్కోలు - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 17/11/2026
అక్కాతమ్ముళ్ల అనుబంధం, పశ్చాత్తాపం, త్యాగం, మానవత్వం కలగలిసిన హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ “వీడ్కోలు”. జీవితంలో ఎన్నో తప్పులు చేసినా, చివరికి ఒక చిన్నారి ప్రాణాన్ని కాపాడి నరేష్ తన జీవితానికి కొత్త అర్థాన్ని ఇస్తాడు.
"అక్కా... నన్ను వదిలేయకు!"
ఆ ఆర్తనాదంతో నీరజ ఉలిక్కిపడి నిద్రలేచింది.
గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నుదుటిపై చెమటలు పట్టాయి. పక్కనే భర్త మధు ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు. గడియారం తెల్లవారుజామున మూడు గంటలు చూపిస్తోంది.
మళ్లీ అదే కల!
ఉప్పొంగుతున్న గోదావరి. ఉద్ధృత ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతున్న ఓ బాలుడు. అతడిని రక్షించడానికి ఆరాటంతో పరుగులు తీస్తున్న నీరజ. కానీ ఎంత ప్రయత్నించినా అతడిని చేరుకోలేక నిస్పృహతో కూలిపోతోంది. ఆ బాలుడు మరెవరో కాదు... చిన్ననాటి తన తమ్ముడు నరేష్!
నీరజకు దుఃఖం ఆగలేదు. కన్నీళ్లు ఆగకుండా జారుతున్నాయి. నిజానికి ఈ పీడకల వెనుక ఓ గాఢమైన జ్ఞాపకం దాగి ఉంది.
ఇరవై ఏళ్ల క్రితం రాజమండ్రిలోని తమ ఇంటి సమీపంలో కాలువలో జారిపడిన నరేష్ను నీరజ ప్రాణాలకు తెగించి కాపాడింది. అప్పటికి ఆమెకు పదిహేనేళ్లు. నరేష్కు తొమ్మిదేళ్లు. ఆ రోజు భయంతో వణికిపోతున్న తమ్ముడిని ఆప్యాయంగా దగ్గరకు తీసుకుని, ఒక మాట చెప్పింది.
"నీకేం కాదురా! నీ అక్క ఉన్నంతవరకు నిన్ను ఏ కష్టమూ తాకనివ్వను."
అక్క మాటల్లోని ఆత్మస్థైర్యాన్ని తలచుకుని ఎన్నోసార్లు మురిసిపోయిన నరేష్, ఇప్పుడు ఆమెకు దూరమయ్యాడు.
తండ్రి మరణానంతరం కుటుంబ బాధ్యతలన్నీ నీరజ భుజాలపై పడ్డాయి. తల్లి అనారోగ్యంతో మంచానపడడంతో చదువుకుంటూనే చిన్న ఉద్యోగాలు చేసింది.
ఎన్నో కష్టాలకు ఓర్చి, తమ్ముడిని ఇంజినీరింగ్ చదివించాలని కలలుకంది. కానీ నరేష్ జీవితం అనూహ్యమైన మలుపు తిరిగింది. చదువు మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.
ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి. చెడు స్నేహాలు, మద్యం వ్యసనం అతడిని క్రమంగా దిగజార్చాయి.
అప్పులు తీర్చడానికి అక్క దగ్గర డబ్బులు తీసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. నీరజ ఎన్నిసార్లు మందలించినా అతడి మొండితనంలో మార్పు రాలేదు.
చివరకు ఓ రోజు తల్లి చివరి జ్ఞాపకంగా దాచుకున్న బంగారు గొలుసును నరేష్ తాకట్టు పెట్టిన నిజం బట్టబయలైంది.
నీరజకు లోలోపల ఉక్రోషం కట్టలు తెంచుకుంది. సంయమనం కోల్పోయింది.
"అమ్మ మనకోసం ఎంత కష్టపడిందో మర్చిపోయావా? ఆ గొలుసు తప్ప మన దగ్గర ఆమె ఆనవాలుగా మిగిలిందేముంది?"
నరేష్ పశ్చాత్తాపంతో తలదించుకున్నాడు.
"అక్కా... అప్పులవాళ్లు తీవ్రంగా బెదిరించారు. తప్పు చేశాను. కానీ ఏదో ఒకటి చేసి ఆ గొలుసు విడిపించి తెస్తాను."
"ఎప్పుడురా? ప్రతిసారీ ఇదే మాట! నిన్ను నమ్మి ఎన్నిసార్లు మోసపోవాలి?"
"నాకు ఇంకో అవకాశం ఇవ్వక్కా!"
"నీకు అవకాశాలు ఇస్తూ నా జీవితం గడిచిపోయింది నరేష్. ముందు నిన్ను నువ్వు మార్చుకో. అప్పటివరకు నా ఇంటి గడప తొక్కవద్దు."
ఆ నిష్ఠురమైన మాట అతడిని తీవ్రంగా కలచివేసింది. గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. కొద్దిసేపు స్తబ్ధుడిలా నిలబడిపోయాడు.
"అక్కా... నేను చెడ్డవాడినైపోయానేమో. కానీ నీ మీద నాకున్న అనురాగం మాత్రం ఇసుమంతైనా తగ్గలేదు."
"మమకారం ఉంటే ఇలా చేసేవాడివి కాదు!"
నరేష్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి. గొంతు తడబడింది.
"నువ్వు నన్ను రక్షించడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించావక్కా. కానీ నన్ను నేను రక్షించుకోలేకపోతున్నాను."
ఆ మాటలు చెప్పి, నిట్టూర్పు విడుస్తూ తన సంచి తీసుకుని బయటకు వెళ్లిపోయాడు. అదే నీరజ అతడిని చివరిసారిగా చూడటం.
ఇరవై ఐదు రోజులు గడిచిపోయాయి. నరేష్ ఆచూకీ తెలియలేదు. మొబైల్ మూగబోయింది. స్నేహితులకూ ఎలాంటి సమాచారం లేదు.
పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేసినా ఫలితం కనిపించలేదు. ఆ రోజు తాను అన్న కఠినమైన మాటలే నీరజ మనసులో అంతర్మథనాన్ని రేకెత్తిస్తూ రోజూ గాయపరుస్తున్నాయి.
గుండెల్లో ఏదో తెలియని వెలితి, అభద్రత ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి.
ఆదివారం తెల్లవారుజామున రెండు గంటలు.
నీరజకు నిద్రపట్టడం లేదు. మనసులో అలజడి చెలరేగుతోంది. తమ్ముడి చిన్ననాటి చిత్రపటాన్ని చూస్తూ, లోలోపల కుమిలిపోతూ కూర్చుంది.
"ఎక్కడున్నావురా నరేష్? ఒక్కసారి తిరిగిరా. ఈసారి నిన్ను ఏమీ అనను. నీకు మళ్లీ కొత్త జీవితం మొదలుపెట్టడానికి అండగా నిలుస్తాను."
కన్నీళ్లు తుడుచుకుని భారమైన హృదయంతో కళ్లు మూసుకుంది. ఎంతసేపు గడిచిందో తెలియదు.
"అక్కా!"
ఎంతో ఆత్మీయమైన, చిరపరిచితమైన పిలుపు. నీరజ ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచింది.
మంచం చివర నరేష్ కూర్చుని ఉన్నాడు. తెల్లని చొక్కా. ప్రశాంతమైన ముఖం. ఎన్నాళ్లుగానో కనుమరుగైన సున్నితమైన మందహాసం.
"నరేష్!"
ఆమె విస్మయంతో, ఆనందంతో లేచి కూర్చుంది.
"నువ్వా! ఎక్కడికి వెళ్లిపోయావురా? నిన్ను వెతకని చోటంటూ లేదు. నా ప్రాణం ఎంత తల్లడిల్లిపోయిందో తెలుసా?"
"తెలుసక్కా!"
"తెలిస్తే ఒక్క కబురైనా చేయలేదా? నిన్ను చూడకుండా ఈ ఇరవై ఐదు రోజులు నేను ఎంత దుర్భరమైన నరకం అనుభవించానో నీకు తెలుసా?"
నరేష్ ఆమె వైపు నిష్కపటమైన ప్రేమతో చూశాడు.
"నా గురించి నువ్వు ఎప్పుడూ వ్యాకులత చెందుతూనే ఉన్నావు కదక్కా!"
"ఎందుకంటే నువ్వు నా తమ్ముడివి. అమ్మానాన్నలు లేకపోయినా మనం ఒకరికొకరం ఉన్నామనుకున్నాను."
"నీకు నేను ఎన్నో కష్టాలు, అవమానాలు తెచ్చిపెట్టాను."
"అవన్నీ వద్దురా. గడిచిన చేదు జ్ఞాపకాలను మర్చిపోదాం. నువ్వు మారితే చాలు."
నరేష్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. గదిలో ప్రశాంతమైన నిస్తబ్దత ఆవరించింది.
"అక్కా! చిన్నప్పుడు కాలువలో పడిపోయినప్పుడు నన్ను కాపాడావు గుర్తుందా?"
"అదేం ప్రశ్నరా! నా జీవితంలో ఆ రోజును ఎలా మర్చిపోగలను?"
"ఆ రోజు నువ్వు నాతో అన్న మాట ఇప్పటికీ గుర్తుంది. నీ అక్క ఉన్నంతవరకు నీకేం కాదన్నావు."
నీరజ కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి.
"కానీ ఈసారి నిన్ను కాపాడుకోలేకపోయానురా!"
"అలా అనకక్కా! నువ్వు చేయగలిగినదంతా చేశావు. నేను చేసిన తప్పులకు, నా పర్యవసానాలకు నువ్వు బాధ్యురాలివి కాదు."
"ఇక ఎక్కడికీ వెళ్లకు నరేష్. ఇక్కడే నా కళ్లముందే ఉండు."
అతడు చిన్నగా చిరుదరహాసం చేశాడు.
"నిన్న ఒక చిన్న పాపను కాపాడానక్కా!"
"ఏమైంది?"
"నీళ్లలో పడిపోయింది. ప్రాణభయంతో విలవిలలాడింది. తనను చూడగానే చిన్నప్పటి నేను గుర్తొచ్చాను."
"మరి పాప క్షేమంగానే ఉందా?"
"క్షేమంగానే ఉంది. ఈసారి నేను ఎవరికో అండగా నిలబడగలిగాను. ఆ తృప్తిని నీతో పంచుకోవాలనిపించింది."
నీరజ ఆత్రుతగా అతడి చేతిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
"నువ్వు ఎంతో మంచివాడివిరా నరేష్. నీ అలవాట్లే నిన్ను చెడగొట్టాయి. ఇప్పటికైనా అన్నీ వదిలేసి నాతో ఉండిపో."
నరేష్ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
"అక్కా... నేను వెళ్తాను."
"మళ్లీ ఎక్కడికి?"
"ఇక నువ్వు నాకోసం కలవరపడాల్సిన అవసరం లేని చోటికి."
"ఏమిట్రా ఆ అంతుచిక్కని మాటలు?"
"ఒక్క మాట ఇస్తావా అక్కా?"
"ఏమిటి?"
"నా గురించి ఆలోచించినప్పుడల్లా నేను చేసిన తప్పులే గుర్తుచేసుకోకు. నీతో కలిసి హాయిగా నవ్విన రోజులు కూడా గుర్తుచేసుకో."
నీరజ గొంతు బిగుసుకుంది. మనసులో ఏదో తెలియని శూన్యత ఆవరించింది.
"అలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావురా?"
అతడు ఆమె తలపై ఆప్యాయంగా చేయి ఉంచాడు.
"నన్ను క్షమించక్కా!"
నీరజ అతడిని గాఢంగా హత్తుకుంది.
"నిన్ను క్షమించడానికి నువ్వు నాకు పరాయివాడివి కాదురా. నువ్వు నా ప్రాణం... నా తమ్ముడివి!"
ఒక్కసారిగా నీరజకు మెలకువ వచ్చింది. గదిలో ఎవరూ లేరు. అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. పక్కనే మధు నిద్రపోతున్నాడు. గడియారం రెండున్నర చూపిస్తోంది.
నరేష్ నిజంగా వచ్చాడా? లేక తన ఆవేదనే రూపం దాల్చి కలగా కనిపించిందా? ఆ అనుభూతి వెనుక ఉన్న నిగూఢమైన అంతర్యం ఆమెకు అంతుచిక్కలేదు. అయితే ఆ రాత్రి ఎన్నో రోజుల తర్వాత మనసు తేలికపడి, ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు మొబైల్ మోగింది.
"అమ్మా! రాజమండ్రి పోలీస్ స్టేషన్ నుంచి మాట్లాడుతున్నాం. మీరు నరేష్ సోదరి నీరజగారేనా?"
"అవునండీ! మా తమ్ముడు దొరికాడా?"
"అమ్మా... నిబ్బరంగా వినండి. మీ తమ్ముడు నిన్న సాయంత్రం ధవళేశ్వరం సమీపంలో జరిగిన ప్రమాదంలో ప్రాణాలు కోల్పోయాడు."
నీరజకు విభ్రాంతితో కాళ్లకింద భూమి కదిలినట్లయింది.
"ఏమంటున్నారు? నిన్న రాత్రి...!"
మాట పూర్తిచేయలేకపోయింది. గొంతులో వెక్కిళ్లు అడ్డుపడ్డాయి.
"నిన్న సాయంత్రం ఓ చిన్నారి కాలువలో పడిపోయింది. మీ తమ్ముడు ఏమాత్రం తటపటాయించకుండా, తెగింపుతో నీళ్లలోకి దూకి ఆమెను ఒడ్డున ఉన్నవారి చేతికి అందించాడు.
కానీ తిరిగి బయటకు వస్తుండగా సుడిగుండంలో చిక్కుకున్నాడు. అక్కడున్నవాళ్లు ఎంత ప్రయత్నించినా కాపాడలేకపోయారు. ఈ ఉదయం మృతదేహం లభించింది."
నీరజ గుండె పగిలిపోయింది.
"అతడేనని ఎలా గుర్తించారు?"
"ఒడ్డున వదిలిన అతడి సంచిలో గుర్తింపు పత్రాలు, ముందు నుండే మీ ఫోన్ నంబరు రాసి పెట్టుకున్న పాత డైరీ దొరికాయి. మీరు వచ్చి గుర్తించాలి."
నీరజ మొబైల్ పట్టుకుని అలాగే స్తబ్ధురాలై కూర్చుండిపోయింది.
"నిన్న ఒక చిన్న పాపను కాపాడానక్కా!"
రాత్రి నరేష్ చెప్పిన మాటలు చెవుల్లో మార్మోగాయి. అతడు మరణించింది నిన్న సాయంత్రం! అయితే అర్ధరాత్రి తనతో మాట్లాడిందెవరు? ఈ ఊహాతీతమైన సత్యం ఆమెను దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసింది.
మధ్యాహ్నం నీరజ ఆసుపత్రికి చేరుకుంది. తమ్ముడి నిర్జీవ దేహాన్ని చూడగానే విలాపంతో కుప్పకూలింది.
"నరేష్! ఒక్కసారి కళ్లు తెరవరా. నువ్వు మారితే చాలన్నాను కానీ, నన్ను ఇలా ఒంటరిదాన్ని చేసి వెళ్లిపోమని అనలేదురా!"
ఆమె రోదనను ఆపడం, ఓదార్చడం మధు వల్ల కాలేదు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత బయటకు వచ్చిన నీరజ దగ్గరకు ఒక వ్యక్తి తొమ్మిదేళ్ల బాలికతో వచ్చాడు.
"అమ్మా! నా కూతురిని కాపాడింది మీ తమ్ముడేనట. జీవితాంతం ఆయన చేసిన ఔదార్యాన్ని, త్యాగాన్ని మర్చిపోలేం."
ఆ బాలిక బెరుకుగా నీరజ దగ్గరకు వచ్చింది.
"అత్తయ్యా! ఆ అన్నయ్య మీ తమ్ముడా?"
నీరజ కన్నీటితో తల ఊపింది.
"నేను నీళ్లలో పడిపోయినప్పుడు చాలా భయమేసింది. అన్నయ్య నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని భయపడొద్దు అన్నారు. ఒడ్డున ఉన్నవాళ్లు నన్ను పైకి లాగారు. అన్నయ్య మాత్రం రాలేదు."
నీరజ ఆ చిన్నారిని వాత్సల్యంతో దగ్గరకు తీసుకుంది.
"నీ పేరేమిటమ్మా?"
"సిరి."
"నీకేం కాలేదు కదమ్మా?"
"లేదు అత్తయ్యా. కానీ ఆ అన్నయ్యకు ఎందుకలా జరిగింది?"
నీరజ కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి. ఏం చెప్పాలో తెలియక చిన్నారిని గుండెలకు హత్తుకుంది. సిరి నెమ్మదిగా అడిగింది.
"అత్తయ్యా... నేను పెద్దయ్యాక ఆ అన్నయ్యలా ఇంకొకరిని కాపాడితే ఆయనకు సంతోషమేస్తుందా?"
ఆ అమాయకపు ప్రశ్నకు నీరజ గుండె ద్రవించింది.
"చాలా సంతోషమేస్తుందమ్మా. కానీ నువ్వు ముందు నీ ప్రాణాన్ని జాగ్రత్తగా కాపాడుకోవాలి. ప్రమాదంలో ఉన్నవారికి సురక్షితంగా సహాయం చేయాలి."
ఆ బాలిక తండ్రి కృతజ్ఞతతో చేతులు జోడించాడు.
"మీ తమ్ముడు మా బిడ్డకు రెండో జన్మ ఇచ్చాడమ్మా."
నీరజ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"నా తమ్ముడికి జీవితంలో ఎన్నో ఓటములు ఎదురయ్యాయి. కానీ చివరికి ఒక నిండు ప్రాణాన్ని నిలబెట్టి, తన జన్మను సార్థకం చేసుకుని వెళ్లిపోయాడు."
నరేష్ అంత్యక్రియలు ముగిశాయి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత నీరజ అతడి వస్తువులు సర్దుతుండగా ఓ పాత చిత్రపటం కనిపించింది. చిన్నప్పుడు కాలువలో నుంచి కాపాడిన తమ్ముడిని చేతుల్లోకి తీసుకుని నిలబడిన నీరజ చిత్రపటం అది.
వెనుక నరేష్ చేతిరాతలో కొన్ని అక్షరాలు ఉన్నాయి.
"నా అక్క నా ప్రాణం కాపాడింది. నేను పెద్దయ్యాక అక్క గర్వపడే పని చేస్తాను."
నీరజ ఆ చిత్రపటాన్ని గుండెలకు హత్తుకుని వెక్కివెక్కి ఏడ్చింది.
"నరేష్! నువ్వు మాట నిలబెట్టుకున్నావురా. కానీ ఆ గర్వాన్ని నీతో పంచుకునే అవకాశం నాకు ఇవ్వలేదు!"
ఆ రోజు నుంచి ఆమెకు పీడకలలు రావడం మానేశాయి. తమ్ముడి జ్ఞాపకార్థం పాఠశాల పిల్లలకు నీటి ప్రమాదాల పట్ల అవగాహన కల్పించే కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించింది. అందుకు 'నరేష్ ప్రాణరక్షణ' అని పేరు పెట్టింది.
ఒక సాయంత్రం కార్యక్రమం ముగించుకుని ఇంటికి వచ్చిన నీరజ తమ్ముడి చిత్రపటం ముందు దీపం వెలిగించింది. ఏకాంతంలో తమ్ముడితో మనసు విప్పి మాట్లాడింది.
"ఆ రాత్రి నిజంగా వచ్చావో, నా మనసే నిన్ను నా దగ్గరకు తీసుకొచ్చిందో నాకు తెలియదురా. కానీ నువ్వు చెప్పిన మాట మాత్రం మర్చిపోను. నీ తప్పులనే కాదు... నీ మంచితనాన్ని, నీ త్యాగాన్ని కూడా జీవితాంతం గుర్తుంచుకుంటాను."
కిటికీలోంచి చల్లని గాలి వీచింది. మర్మర ధ్వనితో దీపం చిన్నగా రెపరెపలాడింది. నీరజ ఆ వెలుగును చూస్తూ ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
కొన్ని అనుబంధాలు మరణంతో అంతమైపోవు. కొన్ని వీడ్కోళ్లు జీవితాంతం వెంటాడే ఆవేదనను మిగులుస్తాయి. మరికొన్ని వీడ్కోళ్లు ఆ బాధను అజరామరమైన ప్రేమగా మార్చి, మిగిలిన జీవితానికి కొత్త అర్థాన్ని అందిస్తాయి.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్ను మా WhatsApp ఛానల్లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap

నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.





















Comments