WE ARE ONE FAMILY - Part 1
- Ch. Pratap
- 5 hours ago
- 7 min read
We Are One Family - Part 1/2 - Telugu Suspense Crime Story | Ch. Pratap
వీ ఆర్ వన్ ఫ్యామిలీ - Part 1/2 - తెలుగు సస్పెన్స్ క్రైమ్ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 05/09/2026
వేగంగా విస్తరిస్తున్న ఆ నగరం పగలు ఎంత రద్దీగా ఉంటుందో, రాత్రి అంతే ఒంటరిగా అనిపించేది. చదువు, ఉద్యోగాల కోసం దూర ప్రాంతాల నుంచి వచ్చిన వేలాది మంది యువత చిన్నచిన్న అద్దె గదుల్లో, హాస్టళ్లలో, పేయింగ్ గెస్ట్ గదుల్లో ఒంటరిగా జీవించేవారు. కుటుంబాలకు దూరంగా ఉన్న ఆ యువతలో చాలామందికి తమ సమస్యలను పంచుకునే మనుషులు కూడా ఉండేవారు కాదు.
అలాంటి నగరంలో ఒక సోమవారం ఉదయం మొదటి మరణం జరిగింది.
ఇరవై రెండేళ్ల ఆదిత్య విజయవాడ నుంచి వచ్చి నగరంలోని ఒక ప్రముఖ ఇంజినీరింగ్ కళాశాలలో చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నాడు. చదువులో ప్రతిభావంతుడు. పెద్దగా స్నేహాలు లేవు. కాలేజీ, అద్దె గది, పుస్తకాలు—అదే అతని ప్రపంచం. ఉదయం కాలేజీకి వెళ్లిన తర్వాత సాయంత్రం గదికి తిరిగి రావడం, రాత్రి ఆలస్యంగా చదువుకోవడం అతని దినచర్య.
ఆ రోజు మాత్రం అతడు కాలేజీకి వెళ్లలేదు.
సాయంత్రం వరకు గది తలుపు మూసే ఉంది. ఇంటి యజమాని ఎన్నిసార్లు తలుపు తట్టినా స్పందన రాలేదు. చివరకు పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చాడు.
తలుపు పగలగొట్టి లోపలికి వెళ్లిన ఎస్ఐ రవీందర్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
ఫ్యాన్కు ఆదిత్య వేలాడుతున్నాడు.
గదిలో ఎలాంటి పెనుగులాట ఆనవాళ్లు లేవు. టేబుల్పై పుస్తకాలు తెరిచే ఉన్నాయి. గోడకు అతికించిన పరీక్షల టైమ్టేబుల్ అలాగే ఉంది. ఆత్మహత్యకు సంబంధించిన లేఖ మాత్రం కనిపించలేదు.
అయితే రవీందర్ దృష్టిని ఆకర్షించిన మరో విషయం ఉంది.
నేలపై పడి ఉన్న ఆదిత్య మొబైల్ ఫోన్.
స్క్రీన్ పూర్తిగా పగిలిపోయింది. వెనుక భాగం కూడా బలంగా కొట్టినట్లు ఉంది.
"ఈ ఫోన్ను ఎవరు ఇలా పగలగొట్టారు?" అని రవీందర్ అడిగాడు.
కానిస్టేబుల్ రాజు ఫోన్ను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
"తెలియదు సార్. సిమ్ కార్డు కూడా లేదు."
రవీందర్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
"ఫోన్ను ఫోరెన్సిక్ ల్యాబ్కు పంపించండి. సిమ్ లేకపోయినా ఫోన్లో ఏదైనా డేటా మిగిలి ఉంటే మనకు కారణం తెలిసే అవకాశం ఉంది."
ఫోన్ పంపించారు.
కానీ ఉపయోగపడే సమాచారం ఏదీ దొరకలేదు.
ఆదిత్య కుటుంబం వచ్చి కన్నీళ్లతో అతని మృతదేహాన్ని తీసుకెళ్లింది. స్నేహితులు కూడా ఒకే మాట చెప్పారు.
ఆదిత్యకు ఎలాంటి సమస్యలు లేవు.
అతను చదువు తప్ప మరేదీ పట్టించుకునేవాడు కాదు.
కేసు దాదాపు ఆత్మహత్యగానే ముగిసిపోయింది.
కానీ సరిగ్గా నాలుగు రోజుల తర్వాత రెండో మరణం జరిగింది.
ఈసారి మృతుడు నవీన్.
అతడు వరంగల్ జిల్లాకు చెందినవాడు. నగరంలోని ఒక ప్రైవేట్ కోచింగ్ సంస్థలో సివిల్ సర్వీసెస్ పరీక్షకు సిద్ధమవుతున్నాడు. ఇరవై నాలుగేళ్ల నవీన్ కూడా ఒంటరిగా ఒక గదిలో నివసించేవాడు. తల్లిదండ్రులతో ప్రతిరోజూ రాత్రి మాట్లాడేవాడు.
ఆ రోజు మాత్రం తల్లి ఫోన్ చేసినా ఎత్తలేదు.
తండ్రి ఫోన్ చేసినా స్పందించలేదు.
చివరకు స్నేహితుడు వెళ్లి చూడగా తలుపు లోపల నుంచి గడియ పెట్టి ఉంది.
పోలీసులు తలుపు తెరిచేసరికి అదే దృశ్యం.
ఫ్యాన్కు వేలాడుతున్న నవీన్.
రవీందర్ గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే అతని చూపు నేరుగా టేబుల్పై ఉన్న ఫోన్పై పడింది.
పగిలిపోయిన ఫోన్.
సిమ్ లేదు.
అతని గుండెల్లో ఏదో గట్టిగా బిగుసుకుంది.
"రాజూ..."
"సార్?"
"ఆదిత్య కేసులో ఫోన్ పరిస్థితి ఎలా ఉందో గుర్తుందా?"
"గుర్తుంది సార్. అదే విధంగా పగిలిపోయింది. సిమ్ కూడా లేదు."
రవీందర్ నెమ్మదిగా నవీన్ ఫోన్ను చూస్తూ అన్నాడు.
"ఒకసారి జరిగితే యాదృచ్ఛికం. రెండుసార్లు జరిగితే అనుమానం."
ఆయన కాసేపు ఆగి గదిలోని గడియారాన్ని చూశాడు.
"ఇంకో విషయం కూడా ఉంది."
"ఏమిటి సార్?"
"ఆదిత్య చనిపోయి సరిగ్గా నాలుగు రోజులు."
రాజు ముఖం మారిపోయింది.
"సార్... మీరు అనుకుంటున్నది నిజమైతే?"
"ఇంకా ఏమీ అనుకోవద్దు. మూడో కేసు కోసం ఎదురుచూడకూడదు. కానీ మూడో కేసు వస్తే, ఇది యాదృచ్ఛికం కాదని అర్థం."
అదే జరిగింది.
మరో నాలుగు రోజుల తర్వాత మూడో మరణం.
మృతుడు కిరణ్.
ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల కిరణ్ సొంతూరు నెల్లూరు. నగరంలో ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తూ, ఇంటి నుంచి వచ్చిన తన జీతంతో కుటుంబాన్ని కూడా ఆదుకుంటున్నాడు. అతని తండ్రి కొంతకాలంగా అనారోగ్యంతో ఉండటంతో ప్రతి నెలా జీతంలో కొంత భాగాన్ని ఇంటికి పంపించేవాడు.
కిరణ్ ఆత్మహత్య చేసుకునే వ్యక్తి కాదని అతని సహోద్యోగులు గట్టిగా చెప్పారు.
"సార్, నిన్న కూడా మా టీమ్ మీటింగ్లో నవ్వుతూ మాట్లాడాడు. వచ్చే వారం తన చెల్లెలి పెళ్లి పనుల కోసం ఊరికి వెళ్తానని చెప్పాడు. ఇలాంటి వ్యక్తి ఒక్కసారిగా ఎందుకు ఇలా చేస్తాడు?"
రవీందర్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతనికి అప్పటికే ఒక భయం మొదలైంది.
మూడో గదిలోకి వెళ్లిన వెంటనే ఆ భయం నిజమైంది.
మళ్లీ ఫ్యాన్.
మళ్లీ ఉరి.
మళ్లీ పగిలిపోయిన మొబైల్.
మళ్లీ సిమ్ కార్డు లేదు.
ఈసారి మాత్రం రవీందర్ ఆత్మహత్యగా కేసు నమోదు చేయడానికి నిరాకరించాడు.
"ఇది ఇక సాధారణ కేసు కాదు. ఫోరెన్సిక్ టీమ్ వచ్చే వరకు ఏ వస్తువునూ తాకకండి. గదిలోని ప్రతి వస్తువును ఫోటో తీయండి. ఫోన్ మాత్రమే కాదు, టేబుల్, తలుపు, కిటికీ, చెత్తబుట్ట—ఏదీ వదలకండి."
రాజు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"సార్, మూడో కేసులో కూడా అదే ఫోన్ పరిస్థితి..."
"అదే మనకు కావాల్సిన ఆధారం. ఎవరో ఒకరు ప్రతి బాధితుడి జీవితంలోకి ప్రవేశిస్తున్నారు. ఆ వ్యక్తి ఎవరో మనం తెలుసుకోవాలి."
కానీ నాలుగో మరణం వచ్చే వరకు పోలీసులు ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోలేకపోయారు.
మరో నాలుగు రోజులు.
ఈసారి మృతుడు శశాంక్.
ఇరవై ఆరేళ్ల శశాంక్ విజయనగరం ప్రాంతానికి చెందినవాడు. నగరంలోని ఒక ఫార్మా కంపెనీలో ఉద్యోగం చేసేవాడు. అతను ఎక్కువగా ఒంటరిగా ఉండేవాడు కాదు. స్నేహితులతో కలిసేవాడు, వారాంతాల్లో క్రికెట్ ఆడేవాడు, సోషల్ మీడియాలో చురుకుగా ఉండేవాడు.
అతని స్నేహితుడు హరీష్ పోలీసులకు చెప్పిన మాటలు రవీందర్ మనసులో నిలిచిపోయాయి.
"సార్, శశాంక్కి జీవితంపై ఎలాంటి విరక్తి లేదు. నిజానికి గత వారం తనకు ప్రమోషన్ వచ్చే అవకాశం ఉందని చాలా సంతోషంగా చెప్పాడు. అంతేకాదు, వచ్చే నెలలో ఇంట్లో సంబంధం చూడబోతున్నారని కూడా చెప్పాడు. రాత్రికి రాత్రే అతను ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడంటే నేను నమ్మలేకపోతున్నాను."
రవీందర్ గదిలోకి వెళ్లాడు.
మళ్లీ అదే దృశ్యం.
మళ్లీ ఫ్యాన్.
మళ్లీ పగిలిన ఫోన్.
కానీ ఈసారి హంతకుడో, ఆత్మహత్యకు ప్రేరేపించిన వ్యక్తో ఒక చిన్న తప్పు చేశాడు.
సిమ్ కార్డు పూర్తిగా బయటకు తీయలేకపోయాడు.
అది ఫోన్ వెనుక భాగంలో ఇరుక్కుపోయి ఉంది.
రవీందర్ దానిని స్వయంగా సాక్ష్యంగా స్వీకరించాడు.
ఆ రాత్రే సైబర్ క్రైమ్ అధికారి మాధవి ఆధ్వర్యంలో సిమ్ డేటాను పరిశీలించడం ప్రారంభించారు.
కొన్ని గంటల తర్వాత మాధవి ఒక్కసారిగా తన కుర్చీ నుంచి లేచింది.
"సార్... మనం ఇప్పటివరకు వెతుకుతున్నది ఇదే కావచ్చు."
అరవింద్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
స్క్రీన్పై ఒక వాట్సాప్ గ్రూప్ కనిపిస్తోంది.
పేరు—
WE ARE ONE FAMILY
సభ్యులు—
"ఇది ఏ గ్రూప్?" అని అరవింద్ అడిగాడు.
మాధవి పాత మెసేజ్లను తెరిచింది.
"సార్, ఇది సాధారణ గ్రూప్ కాదు. ఇందులో మన నాలుగు కేసుల్లో ముగ్గురి నంబర్లు ఉన్నాయి."
"ఆదిత్య, నవీన్, కిరణ్?"
"అవును. శశాంక్ ఫోన్లో కూడా ఈ గ్రూప్ ఉంది."
అరవింద్ స్క్రీన్ను దగ్గరగా చూశాడు.
"వాళ్లు ఒకరినొకరు తెలుసుకునేవారా?"
"మనకు తెలిసినంతవరకు కాదు. కానీ ఈ గ్రూప్లో మాత్రం వాళ్లు సభ్యులుగా ఉన్నారు."
మాధవి ఒక్కొక్కటిగా పాత ఫొటోలను తెరిచింది.
ఆదిత్య.
నవీన్.
కిరణ్.
వాళ్ల మరణాల తర్వాత తీసిన ఫొటోలు.
గ్రూప్లోని కొందరు సభ్యులు ఆ ఫొటోలకు నవ్వుతున్న ఎమోజీలు పంపుతున్నారు.
అరవింద్ గొంతు గంభీరమైంది.
"మృతుల ఫొటోలు ఎవరు పోస్ట్ చేస్తున్నారు?"
"ఆ అకౌంట్లు ఫేక్ సార్. కానీ వాళ్ల కార్యకలాపాలు ఒకే సర్వర్ నుంచి జరుగుతున్నట్లు కనిపిస్తోంది."
అప్పుడే కొత్త నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
మాధవి స్క్రీన్ వైపు చూసి నిశ్చేష్టురాలైంది.
ఒక ఫొటో.
శశాంక్ది.
కానీ అది అతను చనిపోయిన తర్వాత తీసిన ఫొటో కాదు.
అతను బతికి ఉన్నప్పుడు తీసిన ఫొటో.
అతని గదిలో.
అతని వెనుక గోడ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
మాధవి మెటాడేటాను పరిశీలించింది.
"సార్... ఈ ఫొటో శశాంక్ చనిపోవడానికి కొన్ని గంటల ముందు తీసింది."
అరవింద్ ముఖం కఠినమైంది.
"అంటే అతన్ని చంపిన వ్యక్తి అతని దగ్గరే ఉన్నాడు."
అప్పుడే గ్రూప్లో మరో వీడియో వచ్చింది.
కార్టూన్ రూపంలో ముఖం లేని ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.
అతని స్వరం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
హలో పోలీస్...
మీరు చివరకు మా కుటుంబాన్ని కనుగొన్నారు.
ఇప్పటివరకు నాలుగు మంది వెళ్లిపోయారు. కానీ కథ ఇక్కడితో ముగియదు. వచ్చే నెలలో మరో ఆరు మరణాలు జరగబోతున్నాయి.
మీరు వాళ్లను కాపాడాలని అనుకుంటే ప్రయత్నించండి.
కానీ గుర్తుంచుకోండి...
ప్రతి నాలుగు రోజులకు ఒక కథ ముగుస్తుంది.
వీడియో ముగిసింది.
గదిలో నిశ్శబ్దం.
అరవింద్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"ఇది బెదిరింపు కాదు. ఇది షెడ్యూల్."
మాధవి అతని వైపు చూసింది.
"అంటే?"
"వాళ్లు ఆరుగురిని ముందుగానే ఎంపిక చేశారు. మనం ఆరు హత్యలను ఆపాలి. వాళ్లు మాత్రం మనం ప్రతి మరణం తర్వాత మేల్కొనేలా చేస్తున్నారు."
మాధవి వెంటనే గ్రూప్ డేటాను విశ్లేషించడం ప్రారంభించింది.
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత ఆమెకు మరో సమాచారం దొరికింది.
"సార్, ఈ గ్రూప్లో ఉన్న వందలాది మంది ఒకే రహస్య ఆన్లైన్ కమ్యూనిటీ నుంచి వచ్చారు. అక్కడ ఒంటరితనం, వ్యక్తిగత సమస్యలు, కుటుంబ విభేదాల గురించి మాట్లాడేవాళ్లను ప్రత్యేకంగా గుర్తిస్తున్నారు."
అరవింద్ ఒక్కసారిగా గ్రహించాడు.
"ముందుగా వారి బలహీనతలను తెలుసుకుంటారు. తర్వాత నమ్మకం పెంచుతారు. చివరికి వాళ్లను ఈ గ్రూప్లోకి తీసుకొస్తారు."
"అవును సార్."
"ఆ తర్వాత?"
మాధవి మౌనంగా ఉండిపోయింది.
అరవింద్ ప్రశ్నను మళ్లీ అడిగాడు.
"ఆ తర్వాత ఏం జరుగుతుంది?"
"ఇంకా తెలియదు సార్."
అప్పుడే స్క్రీన్పై మరో ఫైల్ తెరుచుకుంది.
ఆరు పేర్లు.
తదుపరి లక్ష్యాలు.
అరవింద్ వెంటనే ఆదేశించాడు.
"వాళ్లందరినీ రక్షణలోకి తీసుకోండి. ఎవరికీ సమాచారం బయటకు పొక్కకూడదు."
మాధవి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
"సార్... మొదటి వ్యక్తి మన నగరంలోనే ఉన్నాడు."
పోలీసు వాహనాలు వెంటనే బయలుదేరాయి.
రాత్రి 11:56.
నగరం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
అరవింద్, రవీందర్, మాధవి ఒకే వాహనంలో ఉన్నారు.
అంతలో మాధవి ఫోన్ మోగింది.
ఆమె స్క్రీన్ చూసి నిశ్చేష్టురాలైంది.
"సార్..."
"ఏమైంది?"
ఆమె ఫోన్ను అరవింద్కు చూపించింది.
WE ARE ONE FAMILY గ్రూప్లో కొత్త ఫొటో.
అది వాళ్లు ప్రయాణిస్తున్న పోలీసు వాహనం.
వాహనం లోపల కూర్చున్న ముగ్గురి ముఖాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
అరవింద్ ఒక్కసారిగా డ్రైవర్ను ఆపమన్నాడు.
వాహనం ఆగిపోయింది.
రవీందర్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
రోడ్డు ఖాళీగా ఉంది.
ఎవరూ లేరు.
మాధవి మరోసారి గ్రూప్ను తెరిచింది.
సభ్యుల సంఖ్య మారిపోయింది.
987 కాదు.
కొత్త సభ్యుడి పేరు ఒక్కటే.
POLICE
అరవింద్ ఫోన్ చేతిలోంచి జారిపోవడానికి వచ్చింది.
అదే సమయంలో మరో ఫొటో వచ్చింది.
ఈసారి అది పోలీసు వాహనం కాదు.
అరవింద్ చిన్ననాటి ఫొటో.
అతని ఇంట్లోని పాత ఆల్బమ్లో ఉన్న ఫొటో.
అది పోలీసు రికార్డుల్లో లేదు.
ఆ ఫొటోను బయట వ్యక్తి పొందే అవకాశం లేదు.
మాధవి నెమ్మదిగా అంది.
"సార్... మనం వాళ్లను వెతుకుతున్నామని వాళ్లకు తెలుసు."
రవీందర్ కిటికీ బయట చీకటిని చూస్తూ అన్నాడు.
"అది మాత్రమే కాదు. వాళ్లకు మన వ్యక్తిగత జీవితాల గురించి కూడా తెలుసు."
అరవింద్ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
నాలుగు రోజుల్లో తదుపరి కుటుంబ సభ్యుడు.
అరవింద్ వెంటనే మాధవిని చూశాడు.
"ఇది ఎవరో ఒకరి పని కాదు. మన వ్యవస్థలోకి కూడా ఎవరో ప్రవేశించారు."
"అంటే... మనలోనే ఎవరో?"
అరవింద్ సమాధానం చెప్పలేదు. అతని చూపు రవీందర్పై పడింది. తర్వాత మాధవిపై. ముగ్గురూ ఒకరినొకరు చూశారు.
అప్పుడే మూడు ఫోన్లు ఒకేసారి ఆఫ్ అయ్యాయి.
రోడ్డుపై నిలిచిపోయిన పోలీసు వాహనం చుట్టూ చీకటి మరింత గాఢమైంది.
కానీ ఆ చీకటిలో ఎవరో వారిని చూస్తున్నారనే భావన మాత్రం మరింత స్పష్టమైంది.
WE ARE ONE FAMILY అనే పేరుతో ఉన్న ఆ గ్రూప్లో నిజమైన కుటుంబం ఎవరు?
నాలుగు రోజులకోసారి ప్రాణాలు తీస్తున్నది ఎవరు?
ఆరు తదుపరి లక్ష్యాలు ఎవరు?
అంతకన్నా భయంకరమైన ప్రశ్న ఒక్కటే—
పోలీసుల కంటే ఒక అడుగు ముందే నడుస్తున్న ఆ వ్యక్తి అసలు ఎవరు?
గడియారం 12 దాటింది.
కొత్త నాలుగు రోజుల కౌంట్డౌన్ మొదలైంది.
======================================
We Are One Family - Part 2 త్వరలో మీ ముందుకు రానుంది.
======================================
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments