పంచుకున్న ఆనందం
- Srinivasarao Jeedigunta
- 3 hours ago
- 4 min read
#PanchukunnaAnandam, #పంచుకున్నఆనందం, #JeediguntaSrinivasaRao, #జీడిగుంటశ్రీనివాసరావు, #TeluguMoralStories, #తెలుగునీతికథలు
Panchukunna Anandam - New Telugu Story Written By Jeedigunta Srinivasa Rao Published In manatelugukathalu.com On 24/02/2026
పంచుకున్న ఆనందం - తెలుగు కథ
రచన : జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు
ప్రముఖ రచయిత బిరుదు గ్రహీత
ఒక ఊరిలో రామయ్య అనే ముసలాయన ఉండేవాడు. ఆయనకు ఒక పెద్ద మామిడి తోట ఉండేది. ఆ తోటలో కాయలు చాలా రుచిగా ఉండటమే కాకుండా, రామయ్య వాటిని ఎంతో ప్రాణప్రదంగా చూసుకునేవాడు. అయితే, రామయ్య ఎవరినీ తన తోటలోకి రానిచ్చేవాడు కాదు, ఎవరికీ ఒక్క పండు కూడా ఇచ్చేవాడు కాదు. ఊరి వాళ్లంతా ఆయనను "పిసినారి రామయ్య" అని పిలిచేవారు. రామయ్య ఒక్కగాని ఒక్క కొడుకు అమెరికాలో ఉంటూ తండ్రికి సహాయపడటం మాని, తండ్రి నుంచే తోట మీద వచ్చే డబ్బులు కూడా పంపమనే వాడు. ఒక వేసవి కాలం, ఊరిలో విపరీతమైన ఎండలు కాస్తున్నాయి.
తోటలో మామిడి పండ్లు బాగా పండాయి. కానీ రామయ్య ఆరోగ్యం ఒక్కసారిగా క్షీణించింది. కనీసం నడిచి వెళ్లి పండ్లు కోసుకునే ఓపిక కూడా ఆయనకు లేదు. పండ్లన్నీ చెట్ల కిందే రాలిపోయి కుళ్లిపోతున్నాయి. అది చూసి రామయ్య మనసు విలవిలలాడిపోయింది. కొడుక్కి ఫోన్ చేసి తన పరిస్థితి బాగుండలేదు, నువ్వు, నీ కుటుంబంతో వచ్చి నాతో కొన్నాళ్లు ఉండి నా ఆరోగ్యం బాగుపడిన తరువాత తిరిగి వెళ్ళవచ్చు అని చెప్పాడు.
దానికి రామయ్య కొడుకు, "ఇక్కడ నేను ఖాళీగా కూర్చోలేదు, అక్కడికి వచ్చి సేవలు చేయడానికి, కావాలంటే ఊరి వారి సహాయం తీసుకుని హాస్పిటల్లో చేరు, మరీ అంత అవసరమైతే నేను ఒక్కడినే వస్తాను, ఎందుకైనా మంచిది వీలునామా రాసి ఉంచు" అన్నాడు. కొడుకు మాటలకు రామయ్య హృదయం ముక్కలైపోయింది.
దగ్గుతో పడుకుని ఉన్న రామయ్యను ఆ ఊరి కరణం గారి అబ్బాయి రఘు, రామయ్య దీనస్థితిని చూసి, భయం భయంగానే లోపలికి వచ్చి, "తాతగారు, మీకు సాయం కావాలా?" అని అడిగాడు.
రామయ్య మొదట కోప్పడదామనుకున్నా, రఘు కళ్లలోని స్వచ్ఛత చూసి మౌనంగా ఉండిపోయాడు. రఘు వెంటనే తన స్నేహితులను పిలిచి, తోటనంతా శుభ్రం చేశాడు. రాలిపోయిన పండ్లను వేరు చేశాడు. మంచి పండ్లను బుట్టల్లో నింపాడు.
పని పూర్తయ్యాక, రఘు ఒక పండును రామయ్యకు ఇస్తూ, "తాతగారు, ఈ పండు తినండి నీరసం తగ్గుతుంది," అన్నాడు. రామయ్య ఒక పండు తిన్నాడు. విచిత్రం ఏమిటంటే, ఇన్నాళ్లుగా తనే తింటున్న పండ్ల కంటే, ఆ రోజు ఆ పండు ఎంతో మధురంగా అనిపించింది.
రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆయనకు అర్థమైంది— "ఆనందం ఒక్కడే అనుభవించడంలో లేదు, అందరితో పంచుకోవడంలో ఉంది" అని.
వెంటనే రామయ్య ఊరిలో ఉన్న పేద పిల్లలందరినీ పిలిచి, ఆ పండ్లను పంచిపెట్టాడు. ఊరి జనం ఆశ్చర్యపోయారు. ఇన్నాళ్లూ తన తోట చుట్టూ కంచె వేసుకున్న రామయ్య, ఆ రోజు తన మనసు తలుపులతో పాటు కంచె కూడా తెరిచాడు. ఆ రోజు నుండి రామయ్యకు ఊరిలో "పిసినారి" అనే పేరు పోయి, "అందరి తాతయ్య" అనే గౌరవం లభించింది.
మూడు రోజుల పాటు ఆ పిల్లలు రామయ్యకు తోడుగా ఉన్నారు. ఆ మూడు రోజుల్లో రామయ్య ఒక విషయాన్ని గమనించాడు. ఆ పిల్లలు పండ్లు కోస్తున్నా, ఒక్కరూ కూడా ఆయన అనుమతి లేకుండా తినలేదు. వారి నిస్వార్థం రామయ్య కఠిన హృదయాన్ని కరిగించింది.
రామయ్య మరుసటి రోజే ఊరిలో చాటింపు వేయించాడు. "ఎవరైనా సరే తోటకు రావచ్చు, పండ్లు పట్టుకెళ్లవచ్చు" అని. ఊరి జనం తండోపతండాలుగా వచ్చారు. రామయ్య తన చేతులతోనే ఊరిలోని పేదలకు, ముసలివారికి పండ్లు పంచాడు.
ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఇన్నాళ్లూ తన ఒక్కడి కోసం దాచుకున్నప్పుడు రాని సంతోషం, అందరికీ పంచుతున్నప్పుడు ఆయన ముఖంలో కనిపించింది. ఆయన ఆరోగ్యం కూడా త్వరగా కుదుటపడింది.
రామయ్య తోట చుట్టూ ఉన్న ముళ్ల కంచెను తీయించేసి, అక్కడ ప్రజలు కూర్చోవడానికి చిన్న అరుగులు కట్టించాడు. ఇప్పుడు ఆ తోట కేవలం పండ్ల తోట కాదు, ఊరి వారందరి ఆనంద నిలయం. అంతా బాగుంది అనుకుంటున్న సమయంలో ఒకరోజు సాయంత్రం, ఊరి చివర ఒక ఖరీదైన కారు ఆగింది. అందులో నుంచి సూటు వేసుకున్న ఒక వ్యక్తి దిగాడు. అతడు రామయ్య కొడుకు శ్రీధర్.
పదేళ్లుగా తండ్రిని పట్టించుకోని శ్రీధర్, ఇప్పుడు హఠాత్తుగా రావడం ఊరిలో చర్చనీయాంశమైంది. అతడు నేరుగా తోటలోకి వెళ్లి తండ్రిని చూసి, అక్కడ తండ్రి పిల్లలకు కథలు చెబుతూ పంచుతూ ఉండటం చూసి శ్రీధర్ కోపంగా తండ్రి దగ్గరికి వెళ్లి, "నాన్నా! ఏంటిది? ఈ విలువైన తోటను ఇలా ధర్మసత్రంలా మార్చేశావేంటి? ఈ పండ్లను పట్నంలో అమ్మితే లక్షల రూపాయలు వస్తాయి. నువ్వేమో ఈ చింపిరి పిల్లలకు ఉచితంగా పెట్టేస్తున్నావు!" అని అరిచాడు.
రామయ్య ప్రశాంతంగా తల ఎత్తి చూశాడు. "రా నాయనా, చాలా రోజులకు వచ్చావు. ముందు ఈ పండు తిను" అన్నాడు.
శ్రీధర్ ఆ పండును విసిరికొట్టి, "నాకు పండ్లు వద్దు, లెక్కలు కావాలి! నీ తర్వాత ఈ తోట నాది. దీన్ని రియల్ ఎస్టేట్ వాళ్లకు అమ్మడానికి నేను అగ్రిమెంట్ కూడా చేసుకున్నాను. రేపు జనం ఎవరూ లోపలికి రావడానికి వీలులేకుండా కంచె వేయిస్తాను, లోపలికి ఎవ్వరూ రావడానికి వీలు లేదు," అంటూ, పిల్లల్ని బయటకు పొమ్మని అరిచాడు.
పిల్లలందరూ భయంతో వెనక్కి తగ్గారు. రామయ్య నెమ్మదిగా లేచి నిలబడి, "ఎవ్వడివిరా నువ్వు నా తోటలోకి వచ్చి నా మనవళ్లను బయటకు పొమ్మంటున్నావు!" అన్నాడు. "నాన్నా! నేను నీ కొడుకుని, నీకు మతి భ్రమించిందా?" అన్నాడు శ్రీధర్.
"నోరుముయ్ ఎవ్వడ్రా నాన్నా! చావు అంచుకు వెళ్లిన నేను నిన్ను ఒక్కసారి వచ్చి వెళ్లమంటే నువ్వు ఏమన్నావో గుర్తుకు తెచ్చుకో. ఈ ఆస్తి నా స్వార్జితం, దీనిని నా తరువాత ఈ ఊరికి రాసి ఇచ్చేస్తాను. నేను పోయినా నా పేరు నిలిచిపోతుంది" అన్నాడు.
"అది కాదు నాన్నా! నువ్వంటే ప్రేమ లేక కాదు, నాకు వీసా ఇబ్బందితో రాలేదు" అన్నాడు.
"పది సంవత్సరాలనుండి నీకు రావడానికి కుదరలేదు, ఇప్పుడు నేను పోయానేమో ఆస్తి అమ్ముకుని పోదాం అని వచ్చావు, నీ మొహం చూపించకు వెంటనే వెళ్ళిపో" అన్నాడు రామయ్య.
"అయితే నేను కోర్టుకు వెళ్లి ఆర్డర్ తెస్తాను," అంటున్న కొడుకుతో, "నీకు దిక్కున్న చోటుకి పో, అవసరానికి ఉపయోగపడని కొడుకు నాకు అక్కర్లేదు" అన్నాడు. "ఈ పిల్లలే నా పిల్లలు. ఇన్నాళ్లు నేను కూడా నీలాగే ఆలోచించి ఈ తోట చుట్టూ ముళ్ల కంచె వేశాను. అప్పుడు నా దగ్గర డబ్బు ఉంది, కానీ తోడు లేదు. ఈ రోజు నా దగ్గర డబ్బు లేదు, కానీ ఈ ఊరంతా నా వెనుక ఉంది. నా అనారోగ్యంలో నువ్వు పట్నం నుండి రాలేదు, కానీ ఈ రఘు అనే పిల్లాడు వచ్చి నాకు ప్రాణం పోశాడు. ఇప్పుడు చెప్పు ఎవ్వరికి ఈ ఆస్తి చెందుతుంది?" అన్నాడు రామయ్య.
ఆ ఏడాది తోటలో పండ్లు మరింత తియ్యగా పండాయి. ఎందుకంటే, ఆ తోట ఇప్పుడు కేవలం భూమి మీద లేదు... ఆ ఊరి ప్రజల గుండెల్లో ఉంది.
మన దగ్గర ఉన్నది ఇతరులతో పంచుకున్నప్పుడే, మన మనసుకు నిజమైన తృప్తి, గౌరవం లభిస్తాయి.
శుభం
జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
యూట్యూబ్ లోకి అప్లోడ్ చేయబడ్డ జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు గారి కథలకు సంబంధించిన ప్లే లిస్ట్ కోసం
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నా పేరు జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు. నేను గవర్నమెంట్ జాబ్ చేసి రిటైర్ అయినాను. నేను రాసిన కథలు అన్నీ మన తెలుగు కథలు లో ప్రచురించినందులకు ఎడిటర్ గారికి కృతజ్ఞతలు.
30 /10 /2022 తేదీన హైదరాబాద్ రవీంద్ర భారతిలో మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారిచే సన్మానింపబడి, ప్రముఖ రచయిత బిరుదు పొందారు.
Comments