నాన్నా.. ఒక్కసారి పలకవా!
Nanaa... Okkasari Palakava! - Telugu Emotional Story | Ch. Pratap
నాన్నా.. ఒక్కసారి పలకవా! - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 05/11/2026
తండ్రి ప్రేమకు మించిన ఆప్యాయత లేదు, ఆయన జ్ఞాపకాలకు మించిన ధైర్యం లేదు. తండ్రిని కోల్పోయిన ఓ కుమార్తె, ఆయన నేర్పిన జీవిత పాఠాలతో ఎలా ముందుకు సాగిందో తెలిపే హృదయాన్ని కదిలించే కథే “నాన్నా... ఒక్కసారి పలకవా!”
“నాన్నా! ఇక నడవలేను. కాళ్లు నొప్పెడుతున్నాయి. నన్ను ఎత్తుకో!” అంటూ కొండదారిలో కూర్చుండిపోయింది పదేళ్ల సారిక.
శేఖర్ నవ్వుతూ కూతురి పక్కన కూర్చున్నాడు.
“ప్రపంచంలోని కొండలన్నీ ఎక్కేస్తానన్న నా బంగారుతల్లి అప్పుడే ఓడిపోయిందా?”
“నువ్వు పక్కనుంటే ఎక్కేస్తాను. నువ్వు లేకపోతే ఒక్క కొండా ఎక్కను!”
“మరి నేనెప్పుడైనా నీ పక్కన లేకపోతే?”
సారిక వెంటనే తండ్రిని హత్తుకుంది.
“అలా అనకు నాన్నా! అమ్మలాగా నువ్వూ వెళ్లిపోతే నాకు ఎవరుంటారు?”
శేఖర్ గుండె బరువెక్కింది.
“నేను కనిపించకపోయినా నా ప్రేమ నీతోనే ఉంటుందమ్మా!”
భార్య మరణించిన తరువాత కూతురే శేఖర్ ప్రపంచమైంది. అరకు సమీపంలోని గ్రామంలో ఉపాధ్యాయుడిగా పనిచేస్తూ ఆమెను అల్లారుముద్దుగా పెంచాడు.
సెలవుల్లో ఇద్దరూ కొండలు, అడవులు తిరిగేవారు.
కాలం గడిచింది. సారిక ఇంజినీరింగ్ పూర్తిచేసి ఉద్యోగంలో చేరింది.
అంతలో శేఖర్‌కు తీవ్రమైన కాలు నొప్పి మొదలైంది. పరీక్షల్లో నాలుగో దశ ఎముక క్యాన్సర్‌గా నిర్ధారణైంది.
“డాక్టర్! ఎంత ఖర్చయినా పర్వాలేదు... మా నాన్నను కాపాడండి. ఆయన తప్ప నాకు ఎవరూ లేరు!” వేడుకుంది సారిక.
“చికిత్స చేస్తామమ్మా. కానీ వ్యాధి బాగా ముదిరింది.”
ఆసుపత్రి గదిలోకి వెళ్లగానే శేఖర్ చిరునవ్వుతో అడిగాడు.
“ఏమిటమ్మా! కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి? డాక్టర్ నిన్ను తిట్టారా?”
సారిక తండ్రి గుండెలపై వాలిపోయింది.
“నాన్నా! నాకు చాలా భయంగా ఉంది!”
“చిన్నప్పుడు చీకటంటే భయపడేదానివి. అప్పుడు నేనేం చెప్పేవాడిని?”
“చీకటి శాశ్వతం కాదు... ఉదయం తప్పకుండా వస్తుందని.”
“ఇప్పుడూ అదే గుర్తుపెట్టుకో తల్లీ!”
చికిత్స ప్రారంభమైంది. కీమోథెరపీతో శేఖర్ శరీరం క్షీణించింది. ఒకప్పుడు కూతురిని భుజాలపై మోసిన మనిషి ఇప్పుడు మంచంపై కదలడానికి కూడా ఇబ్బందిపడుతున్నాడు.
ఒకరోజు సారిక అన్నం తినిపిస్తోంది.
“చాలమ్మా! ఇక వద్దు.”
“ఇంకొక్క ముద్ద నాన్నా! చిన్నప్పుడు నాకు చంద్రుడిని చూపించి తినిపించేవాడివి కదా! ఇప్పుడు నా వంతు వచ్చింది.”
శేఖర్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“సారికా! నా కోసం నీ జీవితాన్ని ఆపుకోకు.”
“నువ్వు లేకపోతే నాకు జీవితమే లేదు నాన్నా!”
“నీ పెళ్లి చూడాలని ఉంది. నీ పిల్లలను ఎత్తుకోవాలని ఉంది. కానీ కొన్ని కోరికలు మన చేతుల్లో ఉండవమ్మా!”
“అయితే నన్ను ఎవరు చూసుకుంటారు నాన్నా?”
“నిన్ను నువ్వు చూసుకునే ధైర్యాన్ని ఇన్నాళ్లూ నేర్పించానమ్మా!”
కొన్ని రోజుల తరువాత ఆయన పరిస్థితి విషమించింది.
చివరి రాత్రి కూతురిని దగ్గరకు పిలిచాడు.
“సారికా! చిన్నప్పుడు నిద్రపోయే ముందు నన్నేం అడిగేదానివో గుర్తుందా?”
“రేపు కూడా నాతో ఉంటావా అని!”
“ఇప్పుడూ నీతోనే ఉంటానమ్మా. కానీ నువ్వు నన్ను చూడలేకపోవచ్చు.”
“వద్దు నాన్నా! నాకు నీ మాట వినాలి. నువ్వు నా చేయి పట్టుకోవాలి. ఒక్కసారి నేనున్నానని చెప్పు!”
శేఖర్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని తాకాడు.
“నా బంగారుతల్లీ… సంతోషంగా బతకమ్మా…”
ఆయన చేయి నిశ్చలమైంది.
“నాన్నా! కళ్లు తెరువు! నిన్ను ఎప్పుడూ విసిగించను. నువ్వు చెప్పినట్టే వింటాను. ఒక్కసారి పలుకు నాన్నా!”
ఆమె ఆర్తనాదానికి సమాధానం రాలేదు.
నెలలు గడిచాయి. ఇంట్లో తండ్రి కళ్లద్దాలు, పుస్తకాలు, చేతిగడియారం అలాగే ఉన్నాయి. కానీ ఉదయాన్నే “సారికా! కాఫీ తాగావా?” అని అడిగే గొంతు లేదు.
పుట్టినరోజున అర్ధరాత్రి తండ్రి ఫోన్ కోసం ఎదురుచూసింది. తరువాత ఆయన ఇక ఫోన్ చేయలేరని గుర్తొచ్చి వెక్కివెక్కి ఏడ్చింది.
ఒకరోజు తండ్రి అలమారాలో చిన్న డైరీ కనిపించింది.
‘నా సారిక మొదటిసారి నడిచినప్పుడు పడిపోయింది. మళ్లీ లేచి అడుగేసింది. నేను లేకపోయినా జీవితంలో అలాగే నిలబడాలి. నా జ్ఞాపకాలు తనకు కన్నీళ్లు కాకుండా ధైర్యాన్నివ్వాలి. తను నవ్వితేనే నా జీవితం సార్థకం.’
సారిక డైరీని గుండెలకు హత్తుకుంది.
మరుసటి ఆదివారం తండ్రితో కలిసి తొలిసారి ఎక్కిన కొండకు వెళ్లింది.
అదే దారి, అదే మలుపు, అదే రాతిబండ!
“నాన్నా! చిన్నప్పుడు ఇక్కడే నన్ను భుజాలపై ఎత్తుకున్నావు. ఇప్పుడు కూడా అలసిపోయాను... ఒక్కసారి వచ్చి నన్ను ఎత్తుకోవా?”
కొండల మధ్య నిశ్శబ్దం!
కన్నీళ్లు తుడుచుకుని శిఖరానికి చేరుకుంది. తండ్రి ఫొటోను పక్కన పెట్టుకుని సూర్యోదయాన్ని చూసింది.
“నాన్నా! నువ్వు లేకుండా బతకలేననుకున్నాను. కానీ బతుకుతున్నాను. నిన్ను మర్చిపోయినందుకు కాదు... నువ్వు నేర్పిన ధైర్యంతో! ఇకపై ప్రతి సంతోషాన్నీ నీతోనే పంచుకుంటాను. అప్పుడప్పుడూ ఏడిస్తే కోప్పడకు నాన్నా!”
ఆ తరువాత తండ్రి జ్ఞాపకార్థం పేద పిల్లలకు ప్రకృతి విహారాలు నిర్వహించడం ప్రారంభించింది.
ఒకరోజు కొండ ఎక్కుతూ చిన్నారి అలసిపోయింది.
“అక్కా! నడవలేను. నన్ను ఎత్తుకుంటావా?”
సారిక కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి. చిన్నారి చేయి పట్టుకుని చెప్పింది.
“కొంతదూరం నేను నడిపిస్తాను. తరువాత నువ్వే నడవాలి. నీలో ఎంత ధైర్యముందో నీకు తెలియదు!”
ఆ మాటల్లో తన తండ్రి గొంతు వినిపించినట్లనిపించింది.
తండ్రి చేయి శాశ్వతంగా జారిపోయినా, ఆ చేయి నేర్పిన నడక ఆగిపోలేదు. మరణం ఆయనను దూరం చేసింది, కానీ ఆయన ప్రేమ సారిక ప్రతి అడుగులోనూ జీవిస్తూనే ఉంది.
నాన్న లేని లోటును కాలం పూడ్చలేదు. ఆ లోటుతో జీవించే ధైర్యాన్ని మాత్రం నాన్న జ్ఞాపకాలే ఆమెకు నేర్పించాయి!
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments