నిజమైన సంపద
Nijamaina - Telugu Inspirational Story | Ch. Pratap
నిజమైన సంపద - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 25/09/2026
“నిజమైన సంపద” సి.హెచ్. ప్రతాప్ రచించిన ప్రేరణాత్మక నైతిక విలువల కథ. మనిషి ఎంత ఎత్తైన భవనం నిర్మించాడన్నదానికంటే, అతని ఆలోచనలు ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగాయన్నదే నిజమైన గొప్పతనం అని ఈ కథ హృదయాన్ని తాకేలా చెబుతుంది.
ఒకప్పుడు తెలుగు రాష్ట్రంలోని ఆ పట్టణం చుట్టూ కనిపించేవి పచ్చని పొలాలు, మట్టి రహదారులు, చెట్ల నీడలు. కాలం మారింది. పొలాల స్థానంలో అపార్ట్మెంట్లు వచ్చాయి. చిన్న ఇళ్ల స్థానంలో బహుళ అంతస్తుల భవనాలు పైకి లేవడం మొదలైంది. పట్టణం క్రమంగా నగరంగా మారుతోంది.
ఆ మార్పును ప్రతిరోజూ చూస్తూ పెరిగిన యువకుడు ఆదిత్య.
అతని తండ్రి శంకరయ్య చిన్న కిరాణా దుకాణం నడిపేవాడు. కుటుంబ పరిస్థితులు గొప్పగా లేకపోయినా, కొడుకు చదువుకు మాత్రం ఎప్పుడూ లోటు రానివ్వలేదు.
ఒకరోజు పాఠశాల నుంచి ఇంటికి వస్తున్న ఆదిత్య ఒక భారీ భవనాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నాన్నా... నేను కూడా ఒకరోజు ఇలాంటి పెద్ద భవనం కడతాను.”
శంకరయ్య నవ్వుతూ అడిగాడు.
“ఎందుకు కడతావు?”
“అందరూ నన్ను చూసి గొప్పవాడని అనాలి.”
శంకరయ్య కొడుకు తలపై చేయి వేసి మెల్లగా అన్నాడు—
“భవనం ఎత్తుగా ఉండాలని కోరుకోవడం మంచిదే బాబూ. కానీ ఒక విషయం మాత్రం ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకో. భవనం ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగిందన్నది ప్రపంచం చూస్తుంది. దాన్ని కట్టిన మనిషి ఎంత ఎత్తుగా ఆలోచించాడన్నది కాలం చూస్తుంది.”
ఆ మాటల అర్థం అప్పుడు ఆదిత్యకు తెలియదు. కాలం గడిచింది.
ఆదిత్య ఇంజినీరింగ్ చదివాడు. నిర్మాణ రంగంలోకి ప్రవేశించాడు. మొదట చిన్న ప్రాజెక్టుల్లో పనిచేశాడు. అనుభవం పెరిగింది. కొంతకాలానికి సొంతంగా నిర్మాణ సంస్థను ప్రారంభించాడు. అతని కష్టం ఫలించింది.
చిన్న ప్రాజెక్టులతో మొదలైన సంస్థ క్రమంగా పెద్ద ప్రాజెక్టులు చేపట్టే స్థాయికి చేరింది.
ఒకరోజు పట్టణంలోనే ప్రతిష్ఠాత్మకమైన ప్రాజెక్టు అతని సంస్థకు దక్కింది.
ఇరవై నాలుగు అంతస్తుల నివాస సముదాయం.
ఆ వార్త తెలిసిన వెంటనే ఆదిత్య ఇంటికి వెళ్లాడు.
“నాన్నా... నేను కలలు కన్న రోజు వచ్చింది. మన కంపెనీకి ఇంత పెద్ద ప్రాజెక్టు దక్కింది.”
శంకరయ్య కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
“నీ కష్టానికి ఇది మంచి గుర్తింపు బాబూ. కానీ ప్రాజెక్టు పెద్దదవుతున్న కొద్దీ నీ బాధ్యత కూడా అంతే పెద్దదవుతుంది.”
ఆదిత్య ఉత్సాహంగా అన్నాడు—
“ఈ ప్రాజెక్టు నాకు చాలా పెద్ద అవకాశం నాన్నా. ఇది విజయవంతంగా పూర్తయితే నిర్మాణ రంగంలో నాకు మంచి పేరు వస్తుంది.”
శంకరయ్య చిరునవ్వుతో అన్నాడు—
“పేరు రావడం మంచిదే బాబూ. కానీ పేరు కంటే నీ పనికి గౌరవం రావాలి. నువ్వు కట్టిన భవనం గురించి నలుగురు మంచిగా మాట్లాడితే అదే నాకు నిజమైన సంతోషం.”
ఆదిత్య తండ్రి మాటలను నవ్వుతూ విన్నాడు. అతనికి ముందున్నది తన జీవితంలో అతిపెద్ద ప్రాజెక్టు.
నిర్మాణం మొదలైంది.
కొన్ని నెలల తర్వాత ప్రాజెక్టు ఖర్చును సమీక్షిస్తున్నప్పుడు ఆర్థిక బృందం ఒక ప్రతిపాదన తీసుకొచ్చింది.
“సార్, కొన్ని అంశాల్లో కనీస నియంత్రణ ప్రమాణాలకు పరిమితమైతే ఖర్చును గణనీయంగా తగ్గించవచ్చు. కంపెనీకి మంచి మొత్తంలో ఆదా అవుతుంది.”
ఆదిత్య ప్రశ్నించాడు.
“భద్రత, నాణ్యత విషయంలో ఏమైనా రాజీ పడే అవకాశం ఉందా?”
“తప్పనిసరి ప్రమాణాలు మాత్రం పాటిస్తాం సార్. కానీ మరింత ఉన్నతమైన ప్రమాణాలకు వెళ్లాల్సిన అవసరం ఉండదు.”
ఆదిత్య ఆలోచనలో పడ్డాడు. ఆ రాత్రి తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“నాన్నా... ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలి.”
“ఏమైంది?”
“ప్రాజెక్టు ఖర్చును తగ్గించే అవకాశం ఉంది. నిబంధనల్లో ఉన్న కనీస ప్రమాణాలకు పరిమితమైతే కంపెనీకి చాలా డబ్బు ఆదా అవుతుంది. కానీ నేను అంతటితో ఆగిపోవాలని అనుకోవడం లేదు. భద్రత విషయంలో మరింత ఉన్నతమైన ప్రమాణాలను పాటించాలని అనుకుంటున్నాను. అందుకు అదనపు ఖర్చు అవుతుంది.”
శంకరయ్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“కంపెనీ ఆ అదనపు ఖర్చును భరించగలదా?”
“భరించగలం. కానీ లాభం కొంత తగ్గుతుంది.”
శంకరయ్య నెమ్మదిగా అడిగాడు—
“ఆ భవనంలో రేపు నువ్వే నీ కుటుంబంతో కలిసి ఉండాల్సి వస్తే, ఏ ప్రమాణాలను ఎంచుకుంటావు?”
ఆదిత్య వెంటనే సమాధానమిచ్చాడు.
“అత్యుత్తమమైనవే ఎంచుకుంటాను.”
“నీ పిల్లలు అక్కడ పెరుగుతారని తెలిసినా?”
“అప్పుడూ అదే చేస్తాను నాన్నా.”
శంకరయ్య అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు—
“మరి ఆ భవనంలో నివసించబోయే మిగతా కుటుంబాల పిల్లలు ఎవరి పిల్లలు? వాళ్ల ప్రాణాలకు, వాళ్ల భవిష్యత్తుకు మన పిల్లల కంటే తక్కువ విలువ ఉందా?”
ఆదిత్య తల వంచాడు. కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ఆదిత్య నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“కాదు నాన్నా. ఒక్క ప్రాణం విషయంలో కూడా తేడా ఉండకూడదు.”
శంకరయ్య అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
“అయితే బాబూ... నీ మనసు ఏం చెబుతుందో నువ్వే తెలుసుకో. ఆ మాట వినే ధైర్యం నీలో ఉండాలి.”
ఆదిత్య తండ్రి చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా... ఈరోజు మీరు నాకు వ్యాపారం గురించి కాదు, బాధ్యత గురించి నేర్పారు.”
మరుసటి రోజు ఆదిత్య నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
కనీస నిబంధనలతో సరిపెట్టుకోకుండా, ప్రాజెక్టుకు సాధ్యమైనంత ఉన్నతమైన నాణ్యత, భద్రతా ప్రమాణాలను అమలు చేయాలి.
కంపెనీ లాభం కొంత తగ్గింది. కానీ ఆ నిర్ణయం వల్ల ఆదిత్య తనలో ఒక విలువను మరింత బలంగా నిర్మించుకున్నాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత సాంకేతిక బృందం మరో ప్రతిపాదన తీసుకొచ్చింది.
అత్యాధునిక భద్రతా వ్యవస్థను ఏర్పాటు చేయాలని వారు సూచించారు. విద్యుత్ లోపాలు, పొగ, అగ్నిప్రమాదానికి సంబంధించిన సంకేతాలను ముందుగానే గుర్తించి నివాసితులను, భద్రతా సిబ్బందిని అప్రమత్తం చేసే వ్యవస్థ అది.
ఖర్చు ఎక్కువ. ఒక భాగస్వామి అన్నాడు—
“ఇది తప్పనిసరి కాదు. సాధారణ భద్రతా వ్యవస్థతోనే ప్రాజెక్టు పూర్తవుతుంది.”
ఆదిత్య ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చాడు—
“తప్పనిసరి కాకపోవచ్చు. కానీ ఒకరోజు ఈ వ్యవస్థ ఒక్క ప్రాణాన్ని కాపాడినా?..”
భాగస్వామి మౌనంగా ఉన్నాడు. ఆదిత్య కొనసాగించాడు—
“సాంకేతికత మన దగ్గర ఉందంటే దాన్ని ప్రదర్శించడానికి కాదు. మనిషి జీవితాన్ని మరింత సురక్షితంగా చేయడానికి.”
అత్యాధునిక భద్రతా వ్యవస్థను ఏర్పాటు చేశారు. భవనం పూర్తయింది. ప్రారంభోత్సవం ఘనంగా జరిగింది. అందరూ ఆదిత్యను అభినందించారు.
ఎవరో అతని భుజం తట్టి—
“ఇంత పెద్ద భవనం నిర్మించావు. నీ పేరు ఇక పట్టణమంతా వినిపిస్తుంది,” అన్నారు.
ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. కానీ అతని చూపు భవనం పై అంతస్తులపై లేదు.
కింద ఆడుకుంటున్న పిల్లలపై ఉంది. శంకరయ్య నెమ్మదిగా అతని పక్కకు వచ్చాడు.
“ఏం చూస్తున్నావు బాబూ?”
ఆదిత్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“ఇంతకాలం నేను భవనం ఎన్ని అంతస్తులు ఉంటుందో ఆలోచించాను నాన్నా. ఇప్పుడు మాత్రం ఇందులో ఎన్ని కుటుంబాలు తమ జీవితాలను మొదలుపెట్టబోతున్నాయో ఆలోచిస్తున్నాను.”
శంకరయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“అదే మార్పు బాబూ.”
ఆదిత్య ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఏ మార్పు నాన్నా?”
“ఇంజినీర్గా నువ్వు భవనాన్ని నిర్మించావు. కానీ మనిషిగా నీ ఆలోచనలను కూడా నిర్మించుకున్నావు.”
ఆదిత్య కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
“నాన్నా... నేను చిన్నప్పుడు ‘అందరూ నన్ను చూసి గొప్పవాడని అనాలి’ అనేవాడిని గుర్తుందా?”
“గుర్తుంది.”
“ఇప్పుడు అర్థమైంది. అందరూ నన్ను గొప్పవాడని అనడం ముఖ్యం కాదు. నేను చేసే పని వల్ల ఎవరి జీవితమైనా కొంచెం మెరుగుపడితే అదే గొప్పతనం.”
శంకరయ్య కొడుకును దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
“ఇదే నేను నీకు చిన్నప్పటి నుంచి చెప్పాలనుకున్నది బాబూ. సంపద సంపాదించు. ఎదుగు. పెద్ద భవనాలు కట్టు. కానీ నీ ఎదుగుదలలో మరొకరి కన్నీరు ఉండకూడదు.”
ఆ మాటలకు ఆదిత్య కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
కొన్నేళ్ల తర్వాత ఆదిత్య సంస్థ రాష్ట్రంలోనే ప్రముఖ నిర్మాణ సంస్థగా ఎదిగింది. అత్యాధునిక సాంకేతికతను ఉపయోగించింది. భారీ ప్రాజెక్టులు చేపట్టింది. కోట్ల రూపాయల వ్యాపారం చేసింది.
కానీ ప్రతి కొత్త ప్రాజెక్టు ప్రారంభించే ముందు ఆదిత్య తన బృందాన్ని ఒక ప్రశ్న అడిగేవాడు—
“ఇది మనం చేయగలమా? కాదు. ఇది మనం చేయడం నైతికంగా సరైనదా?”
ఒకసారి యువ ఇంజినీర్ల సమావేశంలో అతను ఇలా అన్నాడు—
“మీరు రేపు వంద అంతస్తుల భవనాలు కట్టవచ్చు. వేల కోట్ల విలువైన ప్రాజెక్టులు చేపట్టవచ్చు. ప్రపంచంలో అత్యాధునిక సాంకేతికతను ఉపయోగించవచ్చు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోవద్దు.”
సమావేశ మందిరం నిశ్శబ్దమైంది.
“భవనాల ఎత్తు మీ ప్రతిభను చూపిస్తుంది. కానీ మీ ఆలోచనల ఎత్తే మీ వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. సంపద మీ సామర్థ్యాన్ని చూపిస్తుంది. కానీ దాన్ని సమాజం కోసం ఎలా ఉపయోగించారన్నదే మీ విలువను నిర్ణయిస్తుంది. సాంకేతికత మీకు శక్తిని ఇస్తుంది. కానీ దాన్ని ఏ దిశలో ఉపయోగించాలో నైతికత నిర్ణయించాలి.”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“ఒక భవనం కూలిపోతే దాన్ని మళ్లీ నిర్మించవచ్చు. ఒక సంస్థ నష్టపోతే దాన్ని మళ్లీ నిలబెట్టవచ్చు. కానీ మనిషిపై నమ్మకం కూలిపోతే దాన్ని తిరిగి నిర్మించడం చాలా కష్టం.”
ఆ మాటలు యువ ఇంజినీర్ల హృదయాల్లో నిలిచిపోయాయి.
ఆదిత్య కార్యాలయంలో ఒక గోడపై తండ్రి చెప్పిన మాటలు పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉన్నాయి—
“భవనం ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగిందన్నది ప్రపంచం చూస్తుంది.దాన్ని కట్టిన మనిషి ఎంత ఎత్తుగా ఆలోచించాడన్నదే కాలం గుర్తుంచుకుంటుంది.”
ఆదిత్య ప్రతిరోజూ ఆ వాక్యాన్ని చూస్తాడు.
ఎందుకంటే తన తండ్రి తనకు ఆస్తి ఇవ్వలేదు.
కోట్ల రూపాయలు ఇవ్వలేదు. పెద్ద వ్యాపారం ఇవ్వలేదు.
కానీ జీవితాంతం ఖర్చు చేయలేని ఒక సంపద ఇచ్చాడు—ధర్మబద్ధంగా ఆలోచించే మనసు.
ఆ సంపదతోనే ఆదిత్య తన భవనాలను నిర్మించాడు. తన సంస్థను నిర్మించాడు.
ముఖ్యంగా— తనను తాను నిర్మించుకున్నాడు. అదే నిజమైన ఎత్తు. అదే నిజమైన సంపద.
అదే నిజమైన విజయం.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments